| Η πατρίδα μου γλώσσα δεν έχει |
| λουλούδια άχρωμα, δέντρα άοσμα, |
| πέτρες που μουλιάζουν στον καιρό |
| στην υγρασία των αιώνων. |
| Μιά δίκοπη λαλιά |
| ένας γενναιόδωρος αντικατοπτρισμός |
| την πόρτα θ'άνοιγε στο φως της ιστορίας |
| Η άνοιξη ανυπόμονη θα'βαζε στην Τράπεζα |
| των συναλλαγών & των υποτιμήσεων |
| την ανιδιοτελή της ανθοφορία |
| το βλέμμα περιμένοντας και το χέρι |
| που θα διέτρεχε τον κυματισμό του ενθουσιασμού |
| Η γλώσσα μου πατρίδα δεν έχει |
| με τα κουπιά λιμνάζει σπασμένα |
| με τα όνειρα δεμένα πλαγιάζει. |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου