"Έλεγες τόσα ψέματα, στον εαυτό σου/ λιτή η σιωπή, σε τραβούσε σε
μετάνοια/ όμως αυτή η κραυγή, όση άφηνες/ γινόταν δειλία, αδυναμία,
άβυσσος/ παγίδα στο όποιο αύριο, οι σημειώσεις μου/ σε δίνουν
εκτεθειμένη, επιπόλαιη, γελασμένη/ πως να πεις όχι, στην τόση αγάπη/
τώρα σου δίνω ένα παράθυρο, δικό σου/ για να φύγεις, να μπορείς να
ταξιδέψεις μακριά."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου