ΚΑΚΟΧΕΙΜΩΝΙΑ / Λουκάς Νικολαίδης

Κι έξω Απαίσια παγωνιά,

και μέσα το τζάκι αναμμένο,

με τον Αγέρα να παίζει

σε μιά σκουριασμένη φυσαρμόνικα

τραγούδια παλιά κι αγαπημένα...

Κι αυτός ο Ήλιος Σήμερα,

κίτρινος θαρρείς βασανισμένος,

λες και τονε σταυρώσανε Ατίθασα παιδιά,

καταμεσής του Ουράνιου θόλου!

Κι Ύστερα,

θα απλωθούν τ' Αστέρια μοναχά

πάνω από μιά θάλασσα φουρτουνιασμένη,

καθώς το Φεγγάρι θα το δέρνουνε οι Άνεμοι,

κι αυτό,το δρόμο του θα έχει χάσει!

Και,όταν κοπάσει ο Χαλασμός

εκεί στα ξημερώματα κοντά

που θα κοιμάται πια η ξεδοντιάρα Νύχτα,

θα ξεκρυφτεί ο Ήλιος απ' τα Σύννεφα,

τρεκλίζοντας στου Ουρανού το φάρδος!

Όμως,την Άγρια Νύχτα της Ντροπής,

το μικροκάϊκο "η Ελπίς",

θα έχει από τ' αγριοκύματα "πνιγεί"

και θάχει πλέον βυθιστεί,

στη θάλασσα της Απόγνωσης,

στα βάθη του Απροσμέτρητου Πελάγου...