Καταρράχτες δακρύων

Στο μέτωπό μου δυό στάλες κυλούν,

που σημαίνει πως κάποιος λυγμός

δραπέτευσε απ' την ψυχή μου...

Τα βλέφαρά μου

φουσκώσανε από τ' αγέρι της Θλίψης

και τα μάτια μου καταρράχτες δακρύων

το πρόσωπό μου πλημμύρησαν...

Οι δυό στάλες γίνανε δέκα,

οι δέκα γίνανε είκοσι

και οι είκοσι γίνανε λίμνη!

Όμως, κάποια στιγμή,

μέσα από των δακρύων μου την λίμνη,

πολύχρωμες ξεπετιούνται οι ελπίδες μου,

μοσχοβολόντας Αγάπης Αρώματα

και ντυμένες με της βροχής...τα χαμόγελα!

Αίφνης,

η καρδιά μου ξαναχτυπάει γλυκά,

ενώ το φορτίο του πόνου μου

γλυστράει απαλά και χάνεται,

στο βάθος της λίμνης!