[ «Θάλασσα» ]

«Θάλασσα»!
Προφέρω τ’ όνομά σου
κι όσο κι αν είμαι μίλια μακριά σου
οσμίζομαι
την αρμυρή μοσχοβολιά σου
που βγαίνει απ’ το πελαγίσιο σου κορμί
και με ζαλίζει και με μεθά,
σαν μπρούσκο κρασί.
Λέω «θάλασσα»
κι αφουγκράζομαι τ’ αχολόγημά σου.
Έν’ αχολόγημα που βγαίνει λες
από μυριάδες φωνές
μες απ’ όλα κείνα που χαίρονται τη ζωή
και χάδι ατέλειωτο γεύονται στην αγκαλιά σου….

Λέω, «Θάλασσα»….
κι ακούω το σφύριγμά σου…
Ένα σφύριγμα που βγαίνει απ’ τον αφρό,
όταν πάνω στα κύματα του πελάγου
κοχλάζει
«το ύδωρ το ζων».
Κι είναι τόσο φωνακλάδικο,
π’ ολάκερο το είναι μου συνταράζει.
Κι ευθύς γίνομαι γλαροπούλι,
των κυμάτων αψηφώ τον θυμό
κι επάνω τους ζυγιάζομαι και πετώ
τσαλαβουτώντας στον αφρό
που σαν ασπρολούλουδο φαντάζει.

Κι ως να φθάσει ο αφρός σου
στην αμμουδιά,
η ματιά μου
σαν «χελιδονόψαρο» μαζί του πετά
και σπεύδω με «καλάθι» την καρδιά
μυρωδάτο γιασεμί να τον μαζέψω.
Με κοχύλια κι αχιβάδες,
«αστερίες κι αλογάκια»
στεφάνι μαγιάτικο για σε να πλέξω.
Και μ’ ευγνωμοσύνης μύρια όσα λογάκια,
τραγουδώντας τα «ευχαριστώ» μου
να στο επιστρέψω
για την αέναη ζωής χαρά
π’ απλόχερα δίνεις,
όπως ο Θεός,
συ η Θάλασσα,
η Μυστηριώδης μήτρα του παντός.