Μακέτα

Χτίζω το ποίημα κεραμίδι
Ορθώνονται οι ντουβάρια φράσεις
χύνονται των ρημάτων τα μπετά
Κι από γκαράζ το κάνω πυλωτή
Στο εργοτάξιο της γλώσσας
Eχω παραλάβει εργολαβία εν λευκώ
από τη Μούσα αε
Και μία μία
Δίνω τις λέξεις μου αντιπαροχή.
Δίπλα στο κύμα και με θέα κολώνες αγνώστου ταυτότητος
-αυθαίρετοι θα ήταν κι οι αρχαίοι-
Στήνω ταμπέλα τo πιo δικό μου
Από τα αυτοπαθή:
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ.