Βαρούτην χανόμεθα / Ρουμελιωτάκης Χρίστος

Κάπου βαθιά ὑπάρχουν στό μυαλό μου  
ὁ βίος καί τά κατορθώματα  
τοῦ Ἀρχηγοῦ Λυκούργου Λογοθέτη,  
ὅπως συχνά τά χρόνια ἐκεῖνα
  μοῦ τ᾿ ἀνιστοροῦσε
ὁ φίλος μου Ἀλέξης Σ.  
ὁ ἐκ Σαρακηνῶν.

Ὅμως ἀπόψε δέν θ᾿ ἀναδιφήσω
τόν βίο καί τά κατορθώματά του 
– ἄλλωστε αὐτά τά γράφει ἡ ἱστορία,
θά πῶ μονάχα καί μ᾿ αὐτό τελειώνω  
μιά λεπτομέρεια πού κρίνω,
  ὅτι μπορεῖ νά ρίξει στή ζωή μας  
λίγο φῶς.

Ὁλοῦθε, λέει, τόν ἐζώναν οἱ ἐχθροί  
κι οὔτε ψωμί οὔτε νερό  
κι οἱ μέρες του  
κι οἱ ὧρες του ἴσως μετρημένες.

Ἐδῶ ἄς ἀνοίξω μιά παρένθεση  
νά πῶ, ὅτι στόν βίο μας  
ἔρχεται κάποια μέρα  
πού ἐπιβάλλεται νά πάρουμε ἀποφάσεις  
κρίσιμες καί γιά μᾶς  
καί γιά τούς ἄλλους πού σέ μᾶς προσβλέπουν 
– τότε τά λόγια τά πολλά δέν ὠφελοῦν, δ
υό λόγια μόνο, ἕνα κίνημα τῆς κεφαλῆς,  
αὐτό ταιριάζει.

Δέν εἶχε ἡ ὥρα ἔλεος,
μέτρησε τούς δικούς του, τούς ἐχθρούς,  
τήν κακοτράχαλη ἄνοιξη,  
πῆρε μολύβι καί χαρτί καί χάραξε (τό μήνυμα)

Βαρούτην χανόμεθα

τίποτε ἄλλο.

Τήν ὥρα ἐκείνη τόν φαντάζομαι,  
νά γράφει καί νά ὑπογράφει τή γραφή  
καί σάν λιοντάρι ἡ ψυχή του νά βρυχᾶται  
Βαρούτην χανόμεθα τίποτε ἄλλο.

Βαρούτην, λοιπόν, Ἀδελφοί, Βαρούτην  
καί τό Μέγα Ἔλεος.  
Ξένος εἰμί