Είχες ξεμάθει τη ζέστη

"Είχες ξεμάθει τη ζέστη, τόσα χρόνια στο δρόμο και τα στενά παγιδευμένος/ μα εκείνη τη βραδιά ζήλεψες τα σπίρτα του παραμυθιού, παγωμένος ήσουν, πεινασμένος, βρώμικος/ ακόμα και το λίγο φως έφτανε να σε στείλει ψηλά, φωτιά στην καρδιά σου/ όμως δεν είχες ούτε τα ψιλά της τυρόπιτας κι ο σκούφος χαμένος στις λάσπες/ γύρισες την πλατεία, μετά κάτι πάρκινγκ, στάθηκες κάτω από ένα δέντρο/ δεν ήταν χρόνος για ελπίδες, τσακίστηκες στα όνειρά σου, έσβησες/ σε βρήκαν το πρωί να παραμιλάς, να βλαστημάς το μέλλον που δεν είχες/ χαμένος χρόνος η σωτηρία των άσωτων, η εξουσία ετοίμαζε άλλη μια παρέλαση/ όλα σωστά βαλμένα, καλογυαλισμένα, χαρούμενα πρόσωπα, χειροκρότημα."