Το Παράθυρο

είσαι το ψωμί μου
κι αυτός ο λεπταίσθητος ήχος
των οστών μου
είσαι σχεδόν
η θάλασσα

δεν είσαι πέτρα
ή ήχος τηγμένος

Νομίζω

δεν έχεις χέρια

Αυτό το είδος πουλιού πετά προς τα πίσω

κι αυτή η αγάπη

τσακίζεται πάνω σε ένα τζάμι παράθυρου

όπου κανένα φως δεν μιλά

Δεν είναι τώρα ο χρόνος

για γλώσσες διασταυρούμενες

(η άμμος εδώ
δεν αλλάζει ποτέ)

Νομίζω

το αύριο

σε τούμπαρε με το δάχτυλο του ποδιού του
και θα
λάμπεις

διαρκώς

αξόδευτα κι υπόγεια


 [Μετάφραση: Άννα Νιαράκη]