Η αναμονή του Ποιητή Μ.Σ.

Ο ποιητής μόνος πια κι έρημος
δίχως δάχτυλα να πιάσει το μολύβι
και τα ποιήματα να το σκάζουν σαν
δραπέτες της νύχτας από τα παράθυρα
και το μπαλκόνι
κι αυτός να κουρδίζει καθιστός
ξεκούρδιστα ελβετικά ρολόγια
με το βλέμμα καρφωμένο
στη βυζαντινή εικόνα με τον
Άγιο-Φανούρη
περιμένοντας να του φανερώσει
τα κομμένα του δάχτυλα.