Γεμίσαμε τον χρόνο με ταξίδια

"Γεμίσαμε τον χρόνο με ταξίδια, τρέχαμε από άκρη σε άκρη την ίδια θάλασσα/ 
έρχονταν κύματα και χαμένος ουρανός σε χρώμα γκρίζο, ταλαιπωρημένος από φόβους/ 
έτσι για να θυμόμαστε ότι υπάρχει και κόλαση, μαζί με τις ζωές μας και τις ώρες μας/ 
όμως ξεχνάγαμε γρήγορα, στο πρώτο λιμάνι, αγκαλιά με μια λατίνα σκουρομάτα/ 
δεν ήταν πόρνη, όχι δεν ήταν ποτέ, ήταν η ζωή και μας λάγνευε/ κάτω από στέγες με σάπια παράθυρα, μαγκωμένα στις πέτρες ή τα σίδερα/ 
μέχρι να δέσουμε για πάντα σε κάποιο λιμάνι, ότι κερδίσαμε σε θάλασσα κι ουρανό/ 
χτυπημένοι από ανασφάλεια, σαν επιμένει να μας δένει σε ένα λιμάνι/ 
να χρεώνει το τέλος του κόσμου μας, σε φάρμακο δανεικό και μια πλατεία/
 κρατώντας την τελευταία αγάπη, τόσο βαθιά μέσα μέσα μας, που ακόμα ψάχνουμε."