Ήταν βλακεία να πιάσω το όριο

"Ήταν βλακεία να πιάσω το όριο, ανέκαθεν διεκδικούσα κάτι περισσότερο/ αυτή η κόκκινη γραμμή, δεν ήταν ποτέ η δύναμη για να δώσει το τέλος/ έτσι απλά, διεκδικούσα το πέρασμα σε ένα ταξίδι μεγαλύτερο/ ταυτόχρονα επικίνδυνο, αλλά αν δεν φτάσεις κάπου πως θα το κρίνεις/ κι οι αυταπάτες ανάγκη, να κερδίζουμε έδαφος όταν έχει τελειώσει/ ακόμα και το γκρέμισμα των ονείρων, οδηγεί σε μια ανώδυνη πτώση/ αλλά που να καταλάβεις, όταν περιορίζεσαι στα δεδομένα/ ξέρεις γλυκιά μου δεν είναι έτσι, σαν τις πουτάνες γυρίζουμε/ ψάχνουμε τον καλύτερο άντρα, όχι για να πλουτίσουμε για τις ανάγκες μας/ κι ας μας λένε πόρνες, τα χρήματα έρχονται δεύτερα/ ίσως και τρίτα για το μέλλον μας, κρατάμε μια ανάμνηση του καλύτερου/ αυτό χρειαζόμαστε για το αύριο, όχι ελπίδες και όνειρα διχασμένα/ κάτι μεγαλύτερο από το είναι μας, κάτι καταδικασμένο να είναι δικό μας/ ακόμα και το φτηνότερο, κρατάει θέση στη φαντασία μας μέχρι το τέλος."