(Η ελπίδα πέρασε απ'τον δρόμο)

-Η ελπίδα πέρασε απ'τον δρόμο,
έπειτα ξεμάκρυνε μετρώντας στην χούφτα αγωνίες...

Και να που τώρα φτάνει εδώ η ορφάνια,
ολόκληρη σαν σφαίρα,
σκεπάζοντας τις σκιές στον τοίχο...

Με τα μούτρα ο πόθος βυθίζεται στην κόλαση,
με αίμα που τρέμει,
σαν δάκρυ που τα μάτια καίει,
λοξά χτυπώντας της λάσπης το κέρδος μας.

Λίβας ανελέητος το τί και το πώς μου
-ανάβουν κερί-

Δύσκαμπτη καρδιά μου,
στην αιώνια ταραχή φριχτή!

Ω! Νεκρή ερωμένη της στάχτης
-την γη σάρωσε-
πεπρωμένο που εκπληρώνεται...
Κι η νύχτα τρύπια τον κεραυνό οργίζει,
κρυμμένο βαστά τον ουρανό,
μ’ ένα μονάχα στεναγμό,
για όσα ξεβράστηκαν μαζί του κλαίμε...
Φωτιά που μιά ριπή λογάριαζα
-ψυχή μου δεν σβήνεις-

Και δεν υπάρχει φράση,
τραύλισμα ή θρήνος,
στον άηχο ύπνο
τη μνήμη μου όλη αποθηκεύει
-ο θάνατος-

Βρυχάται η οδύνη πάλι..

Έχει κρύψει τις πληγές στο χώμα,
πετάει μιά στιγμή,
κανέναν δεν ρωτάει πιά και δεν καλεί κανέναν
-μονάχα μαύρα φτερά υψώνει-
Νίκη!
Ω! Νίκη του δαίμονά μου η ώρα!
Πρόλαβε ήδη και φυτρώνει βουβό σκοτάδι..

Θα συστηθώ ένα πρωί
-σε ότι με έφαγε-
στη στοιχειωμένη μου σιωπή...
Φεγγάρι η θλίψη και λυσσάει,
για τους εραστές που αγκαλιάζουν,
ρωγμές και βράχια,
στόμα που τρέφεται
και δόντια σαν σπάνε
και όνειρα σε τάφο
-ζωή μου μαύρη μονότονα-

Πότε ήταν η στερνή φορά που κοίταξα
-μέσα στο καταχείμωνο-
κι άλλα γέλια δεν άκουσα,
κι άλλα νερά δεν είδα.

Χορός που έλαβε τέλος εδώ...

Θά ’ρθει μιά μέρα μιά λέξη ν’ ανταμώσω
δική μου την ώρα της δύσης...

Αν ο Θεός τα άκουσε απόψε όλα αυτά...