Πορεία στη γύμνια

Καθώς περνάς

μπροστά από δωμάτια του χθες

κοιτάς φευγαλέα

κι αμέσως αποστρέφεις το βλέμμα σου,

κάποιοι διάδρομοι παλιοί

στενά σοκάκια

ανοίγονται πάλι εμπρός σου

λαβύρινθοι που διέσχισες

προβλήματα που είχες λύσει,

νόμιζες, επανατίθενται μεγαλόπρεπα,

ζητούν λύση επιτακτικά,

δεν έχεις απαντήσεις πια

για τίποτα,

χρόνια κάνεις κύκλους

νοητικούς κι ενσώματους,

κάθιδρος ταξιδεύεις

σε παγωμένες πολιτείες

υποδυόμενος ρόλους

μ’ ανθρώπους χυδαία υλικούς,

μεταναστεύεις από κύκλο σε κύκλο

από ομάδα σε ομάδα

μάταια επιχειρείς

να εισέλθεις στον πυρήνα της ύπαρξης

κι οι άνθρωποι για σένα

πάψαν πλέον να είναι άνθρωποι,

έγιναν παρόμοιοι σκελετοί,

προσωρινά ντυμένοι,

μια ατέλειωτη σειρά

από ακτινογραφίες θώρακος

που ο χρόνος τις κιτρίνισε

και δεν μπορείς πια

            να τις ξεχωρίσεις.