"Υπάρχουν φορές που θέλω να φωνάξω τόσο το όνομά σου, ακόμα κι αν το
χάσω μέσα σε κάποιο αντίλαλο/ από την άλλη η σιωπή δεν έχει αφήσει
τίποτα όρθιο με τη φασαρία της, λες και κρυμμένη θέλει κάτι/ ασυνέχειες
χωρίζουν διαστήματα, ότι αγάπησα, ότι άφησα, ότι περίμενα, ότι ήλπιζα,
τη ζωή μου/ τώρα πίνω τον τελευταίο καφέ μου, ξεχνώντας ότι σε λίγο
φεύγω ασφαλής,πάλι, από την αστάθεια της στιγμής/ και γυρίζω σε ένα
πόλεμο, χωρίς νικητές, μόνο θύματα - νικημένα- ψάχνουν τακτικά γιατί
χάθηκαν, γιατί δεν υπάρχουν/ είναι αλήθεια παγίδα ο χρόνος, μαζί με τα
μεσοδιαστήματα, σε βγάζουν νικητή και χαμένο μαζί, ενδεχόμενες οι
απώλειες/ αλλά τι να κάνουμε ψυχή μου, έτσι γίνεται πάντα, ας δώσουμε
και τον τελευταίο άνεμο, να τρέξει μακριά, μέχρι το ξημέρωμα."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου