Οι Χτίστες / Μιχάλης Σταφυλάς

Τα κυριακάτικα δειλινά

φοράνε τα καλά τους

και βγαίνουν στις πλατείες

της συνοικίας

να ξανασάνουν .

( ΄Ομως , το ρούχο της καρδιάς τους

δε μπορεί να τ' αλλάξουν

γιατί είναι καμωμένο από καθαρή θλίψη ).

Κάθουνται στα καφενεία ή στα παγκάκια

γιομάτοι από το χτεσινό μόχτο

γιομάτοι από την αυριανή αγωνία .

΄Υστερα , θα γυρίσουν στο σπιτικό τους ,

θα φάνε κάτι πρόχειρο

και θα πέσουν

στο σκληρό στρώμα της φτώχειας .

( Που και που , μεσ' απτό σκοτάδι

βλέπουν αστέρια που λάμπουν

και χαμογελάνε ...).

Το πρωί , θ' αφίσουν τα καλά τους 

στην καρέκλα

και θα φορέσουν

την καθημερινή τους πίκρα

ρίχνοντας μια ζεστή ματιά

στα κρεβατάκια των παιδιών τους .

'' ΄Ολες οι πίκρες γι' αυτά '' , ψιθυρίζουν 

και φεύγουν ,

σίγουροι πως ζυμώνουν τη λάσπη

με τον ιδρώτα τους

για να χτίσουν το χαρούμε νο Αύριο...