Πάλι στάθηκε περιστέρι

"Πάλι στάθηκε περιστέρι, κουρασμένο/ αμήχανα περίμενε, το πρώτο σάλπισμα/ να πετάξει, να φωνάξει, να φύγει μακριά/ όμως όλα σιωπούσαν, αμφέβαλαν, κοιτούσαν/ είχαν αφήσει τον ουρανό, τη γη, σε φτηνά αδιέξοδα/ έγκαυμα άφηνε ο ήλιος, στο κατέβασμα/ δεν δέχτηκε ποτέ τη νύχτα και έκαιγε/ περιπολία συμβιβασμένων κρατούσε την αστάθεια/ ισορροπία, η ταπείνωση των ηρώων μιας καθημερινότητας/ τίποτα δεν άλλαζε, καθίζηση/ το τέλος πλησίαζε, για αλλαγή ή εξαφάνιση/ τίποτα ερωτικό δεν χτυπούσε πλέον τις καρδιές μας/ μόνο ανησυχία, αγωνία, εγκατάλειψη."