"Έσβηνα, μια μια, τις συνήθειες μου/ ότι αγαπούσα και ότι ανάσταινα/
φτηνό παραμύθι, οι επαληθεύσεις/ κλειστήκαμε ζωή, στην επανάληψη/ άγονος
δρόμος, η διάρκεια/ και θάνατος, η ανοχή/ το νέο αργούσε, δεν έρχονταν/
χορταίναμε, παλιά αποφάγια/ ανάγκη τραγική, η επιβίωση/συμβιβαστήκαμε,
δεθήκαμε επιπόλαια/ τώρα ανεμίζει στα ψηλά, σημαία/ να μας τρομάζει, για
ότι χάσαμε/ να μας θυμίζει, ότι γεννηθήκαμε ζωντανοί."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου