Παρακλητικός κανών…

Βουτηγμένη σ’ ένα ήχο. Κυματοειδής συνάρτηση μιας ακουστικότητας που μπορεί να είναι και ερωτεύσιμη τελικά. Μην με ρωτήσεις σε ποια της άκρη βρίσκομαι. Δεν έχει άλλωστε και μεγάλη σημασία. Σημεία επαφής μας, οι καμπύλες της. Όπως εκείνες που είπες ότι θες να αγγίξεις. Πάνω μου. Μέσα μου. Γύρω μου. Θες να με δέσεις στην ανάμνηση σου; Θες να γίνω ο αντικατοπτρισμός της; Θες να γίνω όαση που μόνο τα μάτια σου θα δουν; Όαση με μια σταγόνα νερού για το διψασμένο σου μυαλό. Άσε με, να κυλήσω μέσα στον λάρυγγα σου. Άσε με, να φουσκώσω σαν ανάσα στα πνευμόνια σου. Άσε με, να γίνω το αίμα που θα γεμίσει την καρδιά σου με οξυγόνο. Ζωτικής σημασίας. Εγκεφαλικής διεργασίας. Εκεί όπου θα γεννηθώ, άσε με και να πεθάνω. Δεν με νοιάζει. Δεν με πειράζει. Γνωρίζω πια. Το πάντα είναι μόνο μια λέξη. Το ποτέ είναι μόνο μια φράση. Δίνε μου τον ήχο σου και θα γίνομαι ο αντίλαλος του. Σε βουνά κι αν χτυπάω δεν πρόκειται να ματώνω. Μέσα στα μάτια μου βύθισε τα όνειρα σου. Τα πιο ερωτικά. Τα πιο απόλυτα. Τα πιο ερεθισμένα. Εκείνα που κρύβεις πίσω από κάθε σου σημείο στίξης. Εκείνα που ζεις μέσα στον ψίθυρο που σου χαράζει η ηδονή. Εκείνα που καις στην φλόγα ενός κεριού που με λατρεία ανάβεις. Εκείνα που σε κάνουν να είσαι άντρας…