Τούτη την τελευταία ώρα που νιώθω κιόλας
να τρίζουν τα θεμέλιά μου, που ακούω
οι μυστικοί μου αρμοί να παίζουν, απειλώντας με
κάθε στιγμή να πέσω και να σωριαστώ–
τούτη την ύστατη ώρα
πρόλαβε, ποίηση
λέξεις
αίμα από το αίμα μου
από τη σάρκα μου σάρκα
πρόλαβε, ποίηση
πριν έρθει η νύχτα
να διασώσω κάτι από το πρόσωπό μου.
Με μικρά βήματα μέσα στη μνήμη περνάς,
μακρινή μουσική, ήχοι ενός άλλου κόσμου,
ως εσύ, αθόρυβη, ανοιχτή πάντοτε πληγή
γι’ αυτούς που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους ή τα ’χασαν ανεξήγητα,
για όσους δεν έχουνε πού την κεφαλήν κλίναι,
καθώς όταν σου ρίχνουνε φαρμάκι στο ποτήρι
και δεν έχεις πια γεύση παρά μόνο για πίκρα,
καθώς ένα παιδί που του αρπάζουνε το παιχνίδι του
και το αφήνουν με άδεια χέρια σε μια έρημη σάλα–
με μικρά βήματα μέσα στη μνήμη περνάς
σταλάζεις ένα σύννεφο στην καρδιά, θολώνεις τη μέρα
τυλίγεις με ομίχλη τα πρόσωπα, παιδεύεις
τα τελευταία που μας έμειναν όνειρα.
Κατάρας περιδίνηση
μνήμη αλάνθαστη
κραδαίνει τον ήλιο
πάνω απ’ τη θάλασσα
μονότροποι λίχνοι
γκρεμίζουν τα τείχη
σε αγέρωχους τύμβους
υπερίπτανται γύπες
κεντούν τον ορίζοντα
μαντήλες αιώνες
σάρκες τυλίγουν κι οστά.
Η νύχτα αλυχτά
Δεμένη σε υπόγειο
Τα νύχια
Στον υπόνομο
Γραπώνουν
Ήχους και βήματα
Η νύχτα διψά
Ολόγιομο φεγγάρι
Στο φεγγίτη σκυμμένο
Χύνει μετάξι
Από κρύσταλλο
Λωρίδες σεντόνι
Σκίζει το φως
Η νύχτα αποδρά
Πρέπει να το τελειώσω
πριν τελειώσω…
Περιέργως πώς
ακόμα πλέκει…
Αγριοκαίρια διχοτόμησαν τον Χρόνο
Στο μισό του συμπυκνώνω μια ολόκληρη ζωή
Στο άλλο του μισό επουλώνω τις πληγές μου
Γειωμένη στα βιώματά μου
σπάζω
με τα δόντια μου τις φυλακές μου
Κόβω
με τα χέρια
τους δεσμώτες των ονείρων
Σε σύμπαντα παράλληλα διασκορπίζομαι
Από λάθος εγκλωβίστηκα μες στο μισό του τίποτα
Το άλλο μισό του όλου ευτυχώς ισορροπεί το τίποτα
