Μαύρος χρυσός / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

               

                       

                        Τη μαυρομάτα ξάπλωσαν στ’ αλώνια,  

                        στον ήλιο η σταφίδα να λουστεί  

                        και τον καρπό σκιάς να στραγγιστεί  

                        στον ίσκιο τον κρεμούν όλα τα χρόνια!  

 

                        Παππούς, πατέρας, γιός, εγγόνια  

                        έχουν με τον καρπό καταπιαστεί  

                        και βγάζουν μια ποιότητα γνωστή  

                                                     σε όλης της Ευρώπης τα σαλόνια!  

 

                        Αιώνων ιστορία καταγράφει,  

                        τη μαγική αυτή υπερτροφή,  

                        που την αποκαλούν μαύρο χρυσάφι  

 

                        κι έχουν πολλές γενιές ανατραφεί  

                        σ’ ένα ευλογημένο τόπον όπου,  

                        βγάζουν χρυσό τα χέρια του ανθρώπου!  

 

ΣΥΜΠΑΝΤΑΡΧΙΚΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ ΤΡΙΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ (ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ) / Σταυραετός / Β.Α

 

Απόδημος στο μακρινό πιθήκων τον πλανήτη γή
ο των αβυσοκρούσεων αστροαναχαιτήσεων τετιμημένος
ευσεβάστως αναφέρω εσπευσμένως ότι.
 
Ανά τετραετία τα δίποδα
καλπίζονται και ανταλάσουνε τα ιδιόκτητα υπουργεία
ενφθήνως πάντως ενοικιαζόμενα
( με κάποιων ψήφων αριθμό και δημοσίως σιτιζόμενα)
και ευρυχώρως εργασιακώς αεριζόμενα
να ευωχούνται έτσι εργατών τα συνεργεία
με τραπεζίων καρεκλών μετακινήσεις
και επεξεργασμένων  υπαλλήλων τας πολιτικάς ανακινήσεις.
Έχουν και κάποιο  που ονομάζεται παιδείας εν κατακλίδει
( και θυσιάζει μια κατ’ έτος << Ιφιγένεια εν αυλίδι>>
εν τω τοπονυμίω του Κ προμαχούντος )
που σκύμνους των αναρριχομένων αγωγεί
με μια όντως εξωδιαστημική
και μη διερευνήσιμη από νοήμον ον μέχρι τα τώρα αγωγή.
Παραλαμβάνουνε τους σκύμνους νηπιόθεν
και εις κάδους τους σκουπίδιους τους βάζουνε κυκλόθεν
και επί έτη δώδεκα τα συναπτά
με κάδου ασχολούνται τα σκουπίδια τα ριχτά
βλέποντας εκεί του μέλλοντος το βάθος
και του εαυτού τους το σκοτάδι και που γεννηθήκαν τον λάθος.
Έτσι περνάν στη δεύτερη βαθμίδα
στην ιεραρχημένη τη φροντιστήρια  πυραμίδα.
Και στους ναούς τους ιερούς της μόρφωσης της τόσης
σπίθες αναλαμπές στο που και που ανάβουν γνώσης
που φωσφορίζουν μέσα τη σκοτή παιδείας τη νυχτιά.
Μα οι της παιδείας << μεταρυθμιστές >>
στέλνουν με ντρόουν μούντζες
σε όποια της παιδείας σκέψη πολυστόχαστη  βαθιά.
Κι ύστερα  τα παιδιά αποφοιτούν
κατ’ άλλους δραπετεύουν
κι είναι έτοιμη η γενιά των νέων αστυσκλάβων
των εργασιακώς  νοητικώς και υπαρκτικώς
του εικοστού του πρώτου αιώνα σκλάβων.
 
Μα κάποιοι γλυτώνουν
και σε πανεπιστήμια μέσα κρύβονται
μα σαν ανακαλυφτούν με φρικαλεότητες αμοίβονται.
Σε τμήματα αναγκάζονται να μπουν εικονικά
που συγγενεύουν οι διδάκτορες
ας πούμε σαν θεολογικά της Τεχεράνης
και χοιροτρόφων της Βρετάνης
συν τσαγγαράδων για μαρμαροσόλες
η τεμαχιστών των σούπερ μάρκετ
στις όχι και τόσο τρυφερές πολλάκις τις μπριζόλες
και κει τους βγαίνει το λαδάκι
για το μικρό που κάνανε να σπουδάξουνε λαθάκι.
Κι αν δουν κανέναν από παιδεία κάτι να γροικά
σε υψίστης ασφαλείας τον μεταφέρουν να κάνει διδακτορικά
κι αφού τον εξαντλήσουνε
κάθε καλή έννοια και σκέψη του εκφυλίσουνε
και καρπωθούνε της ψυχής του το ολοκαύτωμα
σαν πιάσει τα σαράντα
φέρνουν το δήμαρχο τη μπάντα
και με μια ακαταλόγιστη ακατονόμαστη ηρεμία
του εύχονται καλή του σταδιοδρομία.
Μόνο που το παληκάρι τότε- και γέρος τώρα -
στον  ύπνο του πια παραμιλάει
κι απ’ το ξημέρωμα
πιάνει ένα παγκάκι μες το πάρκο μασώντας πασατέμπο και γελάει...
Μόνο όσοι της Άρτας το γεφύρι το γκρεμίζουν και το κτίζουνε
κι εκείνο το συναρμολογούμενο το παζλ τον παρθενώνα
βγάζουν  τον πονηρούσιο άρτο.
Κι αν είχαμε το χρήμα που έχει ξοδευτεί απ ’τους αργόσχολους
στης Αθηνάς απάνω την ποδιά
χίλιους πολιτισμούς του Περικλή ακόμα θα δημιουργούσαμε
και κάποια γνώση περισσότερη θα δίναμε
στ’ αμόρφωτα του σήμερα του Γένους μας παιδιά.
Και βέβαια όσοι έχουνε μπάρμπα σ’ εξουσία
δε θα χρειαστεί του απόδημου να πάρουν τη βαλίστα
όλο και κάπου διευθυντής
και κάπου υπουργός πρωθυπουργός
θα πιάσει το παιδάκι τους δουλίτσα.
 
Του Ελέους Σου ας τύχω Κύριε Συμπαντάρχα που επεμβαίνω
με πρέπει να καταλάβει κάποτε
η χώρα εκεί πάνω  του Αχωρήτου
εδώ έχει μετατραπεί σε χώρα του κάτω Απροχωρήτου.
 
Για το έκτακτον του πράγματος μη σας πιάνει πανικός.
Με αιώνια αφωσίωση σε σας.
 
                                                            ΕΒΔΟΜΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ
 
                                                                              Β.Α.
 

Όλγα Δημοσθένους Καλύβα (βιογραφικό σημείωμα)

 

Η  Όλγα Δημοσθένους Καλύβα γεννήθηκε και ζει στο Προάστιο Καρδίτσας.
Είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Έχει λάβει τιμητική διάκριση για τη συμμετοχή της στον Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Νέας Κίνησης Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης ( Νε.Κί.Λ.Θ. ) το 1996.
Έχει βραβευτεί στον 13^ο Διαγωνισμό Ποίησης Βόλου σε τρία έργα της με το 2^ο βραβείο και στον 14^ο Διαγωνισμό Ποίησης Βόλου με το 1^ο βραβείο και το 2^ο βραβείο .
Το ποίημά της με τον τίτλο : «ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ» έχει μελοποιηθεί από τον κ. Γ. Φουντούλη και κυκλοφορεί από τις 10/07/2020 .
Της έχουν απονεμηθεί το βραβείο «ΑΙΣΧΥΛΟΣ» για τη συμμετοχή της στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης Κ.Π.Καβάφης 2018 με την ποιητική συλλογή : «Στεντόρειοι Ψιθυρισμοί»-η 2^η έκδοση της οποίας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέφαλος-και το βραβείο «ΣΑΠΦΩ» για τη συμμετοχή της στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης Κ.Π.Καβάφης 2019  με την ποιητική συλλογή : «Κρινανθώνος Ενστάλαξις».  
Έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις στον ελεύθερο κι έμμετρο στίχο και τιμητικούς επαίνους σε ποίηση χαϊκού και σε μουσικό στίχο στον 2^ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Κέφαλος και τα ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται στο συλλεκτικό τόμο του διαγωνισμού .
Έχει συμπεριληφθεί ποίημά της στην ποιητική συλλογή με τα 150 βραβευμένα ποιήματα του 1^ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης των εκδόσεων Κοράλλι .
Στον 3^ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Κέφαλος έχει διακριθεί με: Α΄ Βραβείο χαϊκού, Γ΄ Βραβείο Έμμετρου Στίχου, Γ΄ Βραβείο Σονέτου, Γ΄ Βραβείο Μουσικού Στίχου, 1^ο Έπαινο Ελεύθερου Στίχου.
Έχει αποσπάσει το Γ΄ Βραβείο Ποίησης στον 10^ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2021 του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου κι Επιστημών Ελλάδας.
Στον 7^ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης «Κ.Π. Καβάφης» 2021 έχει βραβευτεί με το 3^ο Βραβείο και με το Βραβείο «ΑΝΥΤΗ» για την ποιητική της συλλογή με τον τίτλο: «ΛΗΘΗΣ 33». 

 

Προφητείες του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ για τον Αντίχριστο

ΡΟΚ ΑΝΘΟΣ / Σταυραετός / Β.Α

 

 
 
Μες τις κραυγές
της νέας των καιρών της συναυλίας
σταύρωνες την ανυπαρξία σου ως τα χθες
με φθόγγους γυφτοκάρφια σκουριαμένα
στης επιθυμίας σου τα σκέλεθρα απάνω.
Έσκυβες να περάσεις τις καμπυλωμένες μέρες
πατώντας πάνω στα ταμπού της  αποσύνθεσης.
Τις κόρες των ματιών σου
τις τρυπούσαν ακτίνες φωτεινές
και τρεμόπαιζαν μες του μυαλού σου τις χορδές
μπαλάντες της άνευ όρων χρονικής υποταγής.
Σ’ αναμονή έμπαινε ο ληγμένος σου παράδεισος
ώσπου το ορθρινό απορριμματοφόρο να πετάξει
τη χαμηλόφωτη απόβλητη διασκέδαση
στης αθυμίας τη χωματερή.
Μες στην οδύνη της κοινής  της μοναξιάς
έψαχνες της ψυχής την ηδονή.
Κοινώνησες της νύχτας τη σκοτεινή απόκρυψη
μες το ποτήριο του απελεύθερου κατοπτριζόμενου άστρου.
Καθρέφτες πολλαπλασίαζαν τον εαυτό σου
στα πόδια σου σπασμένοι
με φόντο τις σχισμές  που αναζητούσαν  τη δικαίωση
στις μαγνητόχρωμες στρεβλών ιλίγγων έλξεις.
Τα πεζοδρόμια κάτω απ’ τ’ άστρα
οι ποντικοί διέσχιζαν
κι  οι καθώς πρέπει ετοιμάζονταν 
για τον επόμενο επιούσιο θάνατο
σε ηλεκτροφόρα σάβανα σεντόνια  απάνω ξαπλωμένοι.
Που και που παραμιλητά αλατισμένα
συντηρούσαν μια αμετάφραση ελπίδα
για κάτι
που ίσως θα ’ρθεί…
Τώρα ένα ροκ θυμάσαι με λόγια φρικιά
και μ’ένα τσάι  στο χέρι προσπαθείς
τις μέρες φονιάδες που σε κυκλώνουν να σκοτώσεις
σε μια μάταιη και τελευταία μάχη.
Μη δειλιάσεις
σκέψου πόσοι ζητιάνεψαν τον οίκτο  σου
όταν φάνταζες <<θεός>>
σκέψου
πόσους ήλιους και φεγγάρια  κορόιδεψες
λέγοντας ότι είσαι άνθρωπος
και σήκω φύγε από δω
χωρίς τίποτα να διεκδικήσεις για το δρόμο
για τίποτα να μην ανησυχείς
μόνο ότι έφτιαξες εσύ να λογαριάζεις
- κι όχι ότι συναρμολόγησες-
και τράβα το ταξίδι σου...
Τέλος δεν έχει η άβυσος η αχαλίνωτη
στα πάθη του ανθρώπου.
Ούτε η αέναη επιστροφή
στου εαυτού του
το αχρονοδιωγμένο καιροχρονισμένο πεπρωμένο
αν τα οιακόστροφα νοητά
να κυβερνάει με σύνεση σοφία δε γνωρίζει...
 
                                                                                       Β.Α.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ΖΗΤΩΚΡΑΥΓΑΖΕΣ / Καλύβα Δημοσθένους Όλγα

 

Ζητωκραύγαζες! Οι ιαχές σου αλυσίδες καμωμένες
                            από ανεξιχνίαστους οίστρους λησμονιάς.
                            Σταλμένες μελωδικές κωδωνοκρουσίες
                            ασυνάρτητων αναζητήσεων φωτιάς
                            σε φεγγαρολουσίες αιμάτινες
                            ανασταίνονταν από ταφικές προσμονές αλλοτρίωσης.
 
 
Ζητωκραύγαζες! Οι φωνές σου αλόγατα καλπάζοντα
                            σ’ ανέμου χάδι σκλαβωμένα
                            ταξίδευαν δίχως αδραχτιού αρωγή.
                            Σαγηνευτικές οπτασίες ατίθασων καημών
                            αναπολούν ένδοξες στιγμές
                            παρελθοντικής –ανέμελα απρόσιτης-ιαχής ̇
                            δρόμος μοναχικού, διαβατάρικου μοναχού,
                            κομποσκοίνι θανάτου η ζωή σου!
 
 
Ζητωκραύγαζες! Οι κραυγές σου αναρριχήσεις
                            μιας αναμφίβολα πελαγίσιας όψης
                            (που ταξιδεύουν σε πελάγη μακρινά
                            κραυγές τόσο κοντινές που δεν ηχούν,
                            που κανείς δεν τις ακούει,
                            που λιώνουν … που χάνονται…
                            λύτρωση ζητούν μονάχα)
                            χάνονται σε δραματικούς τόνους λαϊκής αγανάκτησης.
                            Πέτρινα τα χρόνια π’ αντάμωσες στο διάβα σου
                            και κέρινα τα λόγια π’ ανάσαιναν στη σκέψη σου.
 
 
Ζητωκραύγαζες; Ποιος ακόλαστος σκοπός της νιότης
                            άγγιξε την κραυγή σου και δεν πληγώθηκε;
                            Ποιος φεγγαροκτόνος –αστραπής γιος-αϊτός
                            σκλάβωσε τη ζητωροή του γέλιου σου
                            και δε μάτωσε;
 
 
 
Εσύ, ΑΝΘΡΩΠΕ, που φεύγοντας απ’ τη δόλια ζωή, ακόμα πιότερο
ΖΗΤΩΚΡΑΥΓΑΖΕΙΣ!
 
 
 

ΟΛΓΑ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΚΑΛΥΒΑ

«ΣΤΕΝΤΟΡΕΙΟΙ ΨΙΘΥΡΙΣΜΟΙ» (εκδόσεις Κέφαλος)

Πίκρα και χαρά / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

          
 
                            Όλα μου τα βαθιά της πίκρας ίχνη 
                            έσβησες με το βλέμμα σου σα χάδι, 
                            άγγελος μόλις πήρες το σκοτάδι  
                            και με το φως σου η πίκρα μου δε δείχνει! 
 
                            Του βλέμματός μου τότε οι δυο λύχνοι                                                                   
                            βλέπουν πιο καθαρά, χωρίς ψεγάδι 
                            κι εγώ με τι χαρά σαν το ψιμάδι 
                            πηδώ και κάθε βήμα μου με ρίχνει! 
 
                            Αλλά τι να με νοιάξει; Έχω εσένα! 
                            Λαμπρό μου προαλείφεται το μέλλον, 
                            να ζω μέσα στις τάξεις των αγγέλων! 
 
                            Και μες στους παραδείσους ολοένα, 
                            τα μάτια μου τα δυο αν και λυχνάρια 
                            θα χαίρονται με της χαράς τ’ αχνάρια! 

ΣΥΜΠΑΝΤΑΡΧΙΚΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ (2η ΑΝΑΦΟΡΑ) (Πλανήτης γη χώρα πρώην Ελλάδα) / Σταυραετός / Β.Α

 

 
Τελικά οι << Εκλεκτοί >> στην επανάληψη
άρχισαν να ζητάνε σύνταγμα και δημοκρατία
υπερωριακούς διακανονισμούς
επίδομα γυρολόγου λόγου
αναγνώριση τίτλων σοφίας
χρωστούμενα αναγκαστικής διαίτης
μεγενθυντικά αδαμαντοποίκιλτα υφαρπάγματα
αντινυστακτικά μερίσματα
απόλυτη βασιλεία χωρίς καμιά υποχρέωση
δούλους από τα πενιχρά σιτιζομένους
ανεξέλεγκτη αχρονική ιδιοκίνηση
και τέλος πάντων ιδιαίτερο γραφείο
εις το Σον Όνομα Κύριε Συμπαντάρχα
ελέγχου
Επί παν κατά παν
και δια παν
χωρίς ούτε τον ίδιο τον εαυτό τους
να αγαπάν !
Αντιπροσφέρουν αρωματώδη καπνό και αέρα
και στήριξη εις οια δήποτε πολιτική χολέρα.
 
                                      
                                    ΕΒΔΟΜΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ
                                                          Β.Α.
 
 
 

Σκοτεινό δωμάτιο / Βακιτσίδου Φωτεινή

 

Περπατάς προς. Περήφανα σε συνοδεύει, η βεβαιότητα ότι θα τα ζήσεις, όλα.

Μια νύχτα, χθεσινή, σε ακολουθεί. Άγνωστο γιατί και ούτε κανείς δεν ξέρει πώς.

Ο Αμέϊν, ένας άγνωστος περαστικός σφύριξε κάτω από τα δόντια του: I am too weak for love.

Δίπλα, παραπέρα ακούν κορμιά που θέλουν να σφηνώσουν το ένα μέσα στο άλλο. Χαμό-γελα δίχως τελειωμό κι όλα αυτά για τα αρώματα των σπερμάτων.

Ορκίστηκε με ένα βογγητό κάτω από το βάρος της μαγείας ότι εδώ, όλη η απουσία λέγε-ται: χημεία δίχως αλχημεία.

Του είπαν στα νέα ότι η μαγεία πέθανε πάνω στο κρεβάτι. Κι όλα αυτά μεταξύ της παρα-φοράς και του νεανικού έρωτα.

Μια δίψα να ασθμαίνει δυο κορμιά στητά στον τοίχο.

Σκιρτήματα που θα θέλανε να δεθούν κόμπος και κλείνοντας θα θυμούνται ότι αυτή η λου-λουδάτη μουσική ψυχή όταν βγήκε από το σκοτεινό δωμάτιο μόλις είχε χάσει κάτι.

Έγειρε ανάσκελα και ήθελε, σαν παιδί, να αγκαλιάσει ένα γυναικείο στήθος. Μόνο ο ύπνος αποκαθιστά την οργή έξω από το σκοτεινό δωμάτιο.

Έγειρε ξανά, δίπλα στην αποφόρα των χυμών και όλων αυτών που καταπίνουν τα πάντα μόνο με το στόμα.

Αμέϊν, κοιμήσου. Όλες οι τρίχες στο τέλος είναι άσπρες. Μη φοβάσαι.

αναδημοσίευση από: www.fractalart.gr/dyo-peza/

Φωτεινή Βακιτσίδου : Ποιήματα

 Στης μοναξιάς το οχυρό,

συνήθως ακούγεται ένα πουλί να κελαηδάει.
Και ξέρεις ότι δεν είναι για σένα.

*
Ο ένας μες στην αγκαλιά του άλλου.
Να χαθούμε αγκαλιασμένοι.
Πόσο δίκαιο για την αδικία των ερωτευμένων.

*
μερικές φορές ψιθυρίζω το όνομά σου
και χάνεται σαν προσευχή δίχως λόγια
είναι το σωστό για τη λανθασμένη απουσία σου.