ΑΝ / Ρούλα Τριανταφύλλου

Αν είσαι αγάπη σαν πορφυρό δειλινό

Αν είσαι σαν εωθινή μελωδία

Αν είσαι σαν θαλασσινό νερό

Μιας θάλασσας αρχέγονης

-στις χούφτες-

Αν είσαι αγάπη ένας παλμός

Αν είσαι σ΄ ένα ένα δάκρυ

Αν είσαι...

Στο πουθενά στο πάντα

Σ’ ένα αντίο προσωρινό

Αν είσαι η αγάπη

Μην αργείς!

Είναι η καρδιά μου σαν άνεμος

Σαν δέντρου αναστεναγμός

Μες στην σύντομη ζωή μου

Χαμένη απ’ ουρανό σε ουρανό

Σένα πεπρωμένο που δεν είναι δικό μου

Αν είσαι η αγάπη…

Αν είσαι μια ανάμνηση…

Είναι οι παλιές μου λύπες

Που εξακολουθώ να μην πιστεύω

Να γνώριζα όσα κρύβει η νύχτα

Η νύχτα που σταυρώνει τα όνειρά μου

Ας γνώριζα…

Αν είσαι ανάμνηση!

Αν είσαι η αγάπη!

Μην αργείς!

Ραγίζει η μνήμη…

Η ελεημοσύνη / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

             

 

                          

                               Χάρισε η ζωή χλιδή στο Γιάννη,  

                            τον πακτωλό ποτέ του δε μετράει,  

                            απ’ το πρωί μονάχα ένα τηράει  

                            κάθε φτωχού τον πόνο πως να γιάνει!  

 

                            Στις φτωχογειτονιές βγαίνει σεργιάνι  

                            ντυμένος σαν φτωχός απ’ το σεράι,  

                            σκιά μες στις σκιές που ξεγλιστράει  

                            και τρέχει την ανέχεια να γλυκάνει!  

 

                            Μοιάζει σαν περιστέρι που πετά,  

                            πλάι στην κάθε ανάγκη περπατά  

                            και γαλαντόμος δίνει ολωνών  

 

                            κι ενώ δεν καίει πουθενά λιβάνι  

                            ο ουρανός θυμίαμα λαμβάνει  

                            κι ο Γιάννης βασιλεία ουρανών!  

ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥΝ / Λυμπέρτης Παναγιώτης

 

Θα θελα να μουν η βροχή που πέφτει μανιασμένη, μέσα σε κάθε στάλα της να βρίσκομαι παντού, θα θελα να μουν μια  πηγή να πιουν οι διψασμένοι θα θελα να μουν θάλασσα βαθιά παντοτινή

Θα θελα να μουν ο ουρανός απέραντος γαλάζιος, θα θελα να μουν σύννεφο άδειο από αστραπές. Θα θελα να μουν άσβεστος ήλιος που ανατέλλει, θα θελα να μουν άστρο που ζει στο λυκαυγές

Θα θελα να μουν μάνα γη που όλα τα υπομένει, θα θελα να μουν δάσος που ανθίζει στη φωτιά. Θα θελα να μουν χιόνι που όλους τους ζεσταίνει, θα θελα να μουν έρημος γεμάτη από παιδιά

Θα θελα να μουν μοναξιά που αντέχει τους ανθρώπους, θα θελα να μουν θάνατος μα δίχως το κεντρί, θα θελα να μουν ο θεός και να μουν ξεπεσμένος θα θελα να μουν άνθρωπος που όλα τα μπορεί

Θα θελα να μουν μια πληγή που μέλι αναβλύζει,  θα θελα να μουν πόνος που ξέρει να γελά θα θελα να μουν στη αρχή κι ας βρίσκομαι στην τέλος,  θα θελα να μουν η ζωή που όλα τα νικά

Θα θελα να μουν κόλαση γεμάτη από αγγέλους, θα θελα να μουν διάβολος που  αντέχει να αγαπά, θα θελα να μουνάγιος που ξέρει να αμαρτάνει, να μουν ο Ιούδας δίχως τη θηλιά.

Mάγισσες

Γιατί μας έμαθαν να φοβόμαστε τις μάγισσες αντί τους ανθρώπους που τις έκαψαν ζωντανές;

Χτυπώ με κρότο τα φτερά / Πελεκούδα Γρηγορία

Περικλεισμένη σε περιπέτεια

παράλογη,

αναπηδώντας σε θόλους

μεσημβρινούς,

ω πως αντηχεί ο χρυσωμένος

στρόβιλος,

στη μέση σε νησί ακίνητο

άλλα ανθίζουν και άλλα πετούν

στου ουρανού το μεγαλείο.

Μάτια πετούν τα βέλη τους

η καρδιά ανασαίνει σε χαμόγελο

η νοσταλγία μεγαλώνει

κι αυτή με σπρώχνει στου νερού

το πλάγιασμα που αντιφεγγίζετε

ο ουρανός ο πολυτραγουδισμένος

κι εγώ σαν το φτερό στον άνεμο

που πάω; Γιατί γλιστράω,'

Κι αυτό που ξαναρχίζει

μήπως είναι ο έρωτας

ή η ευσπλαχνία του για να συρθώ

στα καυτά καλοκαίρια του,

αιώνες από έρωτα να λάμπει η ευτυχία

σαν χειροπέδες να βροντούν στα χέρια μου

οι ευτυχίες,

το παν να μην χαθεί

ενωμένο με το τίποτα.

Γρηγορία Πελεκούδα

~ ΑΝ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΑΛΛΑΖΕ ~ / Καραγιάννης Ελευθ. Γιώργος

Κι εκεί στα βράχια που στάθηκα

είδαν τα μάτια μου τ’ απέραντο

και φούντωσε η λαχτάρα μου

ν’ ανοίξω τα χέρια μου

σαν πουλί να πετάξω.

Κι ας μου ’λειπαν τα φτερά…

Φτάνει που το βλέμμα μου ισορροπούσε

κι αντάμωνε σ’ ένα σημείο που ο ουρανός

μ’ ένα φιλί τη θάλασσα άγγιζε.

Ήθελα την ώρα αυτή να ’μουνα κοντά

ν’ απολάμβανα το λικνιστό της τραγούδισμα

που θα ξεσήκωνε το κύμα της τ’ αλμυρό

η γαλάζια του γενειάδα ν’ ασπρίσει

απ’ τ’ αλάτι

κι όλο το κορμί του ν’ ανατριχιάσει

να ξαφνιαστεί

ανεβάζοντας χίλιους παλμούς στο λεπτό

με τη θερμοκρασία του ανεβασμένη

να μην αντέχει άλλο την κάψα

τα σύννεφα να φωνάξει

να του φέρουν δροσιά και βροχή.

Κι είναι γεγονός!

Το καλοκαίρι της θάλασσας

βάρυνε τις μνήμες τ’ ουρανού

και μια μικρή αλλαγή

-αν ο καιρός άλλαζε-

όλους θα βόλευε.

Και πρώτα πρώτα εμένα

που μ’ εμπνέει της θάλασσας η ταραχή

ώρες να κάθομαι να την κοιτώ

-και δεν ξέρω…-

πόσα τραγούδια θα της έλεγα γλυκά

τον καημό μου να ημερεύω;

Το θαύμα / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

                       

 

                              Κορίτσι δωδεκάχρονο ασθένησε, 

                              είχε μαλλιά σα δάσος στο κεφάλι 

                              κι έπεσαν μια βραδιά στο προσκεφάλι, 

                              σαν ο σκληρός καρκίνος τα μηδένισε! 

 

                              Κι η φαλακρή παιδούλα σαν ατένισε 

                              νεκρά του κεφαλιού της τόσα κάλλη, 

                              κοιτά την Παναγιά πάλι και πάλι 

                              κι έπιασε μία κούκλα και τη χτένισε! 

 

                              Καιρό μετά, κάποιος γιατρός της μίλησε, 

                              αφού  πρώτα στα μάγουλα τη φίλησε 

                              και είπε στο μικρό ξεπεταρούδι: 

 

                              «Χαίρε χαρά μου! Τώρα πια ιάθηκες! 

                              Το νίκησες το τέρας, του αντιστάθηκες!» 

                              Και χάιδευε της κεφαλής το χνούδι!  

ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΣΕΠΗΣ του Πέτρου Βελούδα

Στο βροχερό απόδειπνο

μέσα στα δακρυσμένα μάτια σου

επιπλέουν οι νοσταλγικές

στιγμές των ανομολόγητων

παρορμήσεων…

Δεν ξέρω αν μέσα

σου ο ψυχισμός

ειναι γέννημα θύελλας

είσαι καταιγίδα ή

απάνεμο λιμανι;...

Ευτυχώς η ομπρέλα

της συνείδησής μου

είναι πάντα ανοικτή

σε μπόρες και χιονισμένα

συναισθήματα.

Άκου μια γλυκειά μελωδία

από το τραγούδι που σου

εγραψα να σου χαιδεύει

τα αυτιά μια παραπονιάρικη

μουσική σαν θάλασσα

γαλήνης

μια γαλανή

θάλασσα

ασμάτων νηνεμίας..

Μην μιλάς

αρκεί η εσωτερική

προσευχή σου

να γίνεται σιωπηλά

Νομίζεις δεν σε ακούει

ο Ουρανός;

Ο πανσοφος Θεός

όλα τα ακούει

και την καταλληλη στιγμή

δίνει λύσεις

Μην χαραμίζεις

την καρδιά σου

σε ταχυπαλμίες

αναλώσιμων συναισθηματικών

δεσμών

Το προσωπό σου τώρα

που διαβασες ευλαβικά

την ευχή δείχνεις

να λάμπεις

Σε παρακαλώ μην

προσκαλείς την μοναξιά

και την κερνάς νέκταρ

μιας πικρής οινοποσίας..

Καθε που βλέπεις

να μικραίνει

το ολόγιομο φεγγάρι

Για δες! το φεγγάρι

τρυπώνει στον πυθμένα

της σκέψης σου μιας

τσέπης ιδεών

Τωρα πριν σε αποχαιρετίσω

σε προκαλώ μια εκπληξη

στα μαλλιά σου ανεμίζω

Κοίτα στην τσάντα

που σου δωρισα

κατι λησμόνησα..

Ναι, θυμήθηκα

στην τσάντα σου

ξέχασα το...χαμόγελό μου!

Λάμια / Ματέρη Κική

Λάμια τι μορφή έχεις πια ;

Λάμια τι καταπίνεις;

Αντάρες και θαλασσινά νερά

Ομίχλες και χορταριασμένα βουνά

Λάμια τι θες και καταβροχθίζεις;

Λάμια πως το κακό αποκοιμίζεις;

Πέρα στα ποτάμια τα βουρκωμένα

Πέρα στα κορμιά τα κουτσουρέμενα

Λάμια τι στον κόσμο τριγυρνάς ;

Λάμια τι έχασες τι ζητάς ;

Πέρα στις λίμνες τις ξερές

Πέρα στις πέτρες τις ιερές

Λάμια  που εγεννησες παιδιά .

Λάμια που τα κράταγες αγκαλιά .

Λένε οι λάμιες του κόσμου 

Από το καλό μου το κακό σου δώσμου .

Λένε οι λάμιες ψιθυριστά 

Σε ρυάκια και βουνά

Τον πόνο τους τον κρυφό

Αχ , λάμια μόνον καλό έκανες .

Κική Ματέρη 

Το Κοσμικό Αυγό /Λεονάρδος Π. Χατζηανδρέου

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ / ΠΟΙΗΣΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Λεονάρδος Π. Χατζηανδρέου

ΤΙΤΛΟΣ: Το Κοσμικό Αυγό

ISBN 978-960-303-275-5, ΣΕΛΙΔΕΣ: 58, 

ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΑΥΓΟ

Αμυδρό μειδίαμα/στο μισόφωτο/χαράζει γλυκά/το κέλυφος της νύχτας/στο τέλειο σχήμα/του αυγού της ζωής/αχνά τα χρώματα/και η φωνή/νότα χαμηλή/της πρώτης αχτίδας·/αργόσυρτο/ξεμούδιασμα πρωινού./Ας περιμένουν λίγο/η εγερτήρια σάλπιγγα/και τ’ άλογα/ανυπόμονα στον στάβλο/με τα καινούργια πέταλα/και τη χαίτη χτενισμένη./Αποζητά τις στιγμές της/η γέννηση/πριν τον αγώνα.

Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ ΣΟΥ

Πολιορκημένος/αμήχανα αντικρίζεις/την πύλη της εξόδου. /Αναποφάσιστος /δίχως επίγνωση /πως οι περιπλανήσεις/μέσα στα τείχη/θα αναλώνουν την ορμή/και των ερώτων οι κορφές/τα οχυρά θα έχουν για σκιά τους.

 

0

Λεονάρδος Π. Χατζηανδρέου στη δεύτερή του συλλογή Το Κοσμικό Αυγό που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις μας, επιστρέφει σε γνώριμα για εκείνον εδάφη, εκθέτοντας όμως εαυτόν σε μία ακόμη πιο έντονη ροπή προς την απογύμνωση των πραγμάτων, των λέξεων και των εννοιών. Οι θεματικές του συνεχίζουν να ανασκαλεύουν τις διττές σχέσεις που προκύπτουν από τα φιλοσοφικά διλήμματα που αναδεικνύει μέσω των στίχων του, δίνοντας στον αναγνώστη πάντα τη σκυτάλη για να απαντήσει ο ίδιος βιωματικά στα ερωτήματα που προκύπτουν. Κάθε ποίημα ένα εφαλτήριο για σκέψη, κάθε ποίημα ένα έναυσμα για να προσεγγίσει κανείς  το άπειρο, το απροσδιόριστο, το εν τέλει υπερβατικό… Ποιήματα που εκφράζουν εικόνες και καταστάσεις του αντικειμενικού κόσμου με έναν εγκεφαλικό πολλές φορές τρόπο, που παλεύει συνειδητά να τιθασεύσει το συναίσθημα. Και άλλες φορές τα καταφέρνει και άλλες όχι. Γιατί πολλές φορές στους στίχους του Χατζηανδρέου το συναίσθημα είναι παρόν δια της απουσίας του, λες και διστάζει ότι θα αποκαλυφθεί σε έναν κόσμο που το εκλαμβάνει ως αδυναμία.               Μένει, λοιπόν,  εκεί «κλεισμένο» μέσα στα μισά λόγια, τις μισές φράσεις, τα συνειρμικά πηδήματα της σκέψης από το σχετικό στο απόλυτο, είναι εκεί και έρχεται «σαν διάλειμμα» στον αναγνώστη σαν «ευεργετική βροχή σε χωράφι απότιστο» για να γαληνέψει την ψυχή του. Κάτι που τόσο εύστοχα και διφορούμενα ο ίδιος περιγράφει στο ποίημά του Κριτική: «Τα ποιήματά σας/δεν αναβλύζουν συναίσθημα/αφυδατωμένες παρουσίες είναι/στερημένες της ροής/των υγρών ματιών./ Δεκτή και αυτή η κριτική.»