Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος:...παντού μπορούμε να βουλιάξουμε

Αυθαίρετο

Γυμνό τοπίο κι άνυδρο, θαρρείς ερημικό
κι ας τρέχουν τόσοι άνθρωποι τριγύρω.
Ήλιος καυτός καίει τα σώματα
μα τις καρδιές τίποτα δε ζεσταίνει
κι αντίς πουλιά να κελαϊδούν
οι λύκοι ν’ αλιχτούνε.

Εδώ θα χτίσω ένα αυθαίρετο
σκέφτηκε ο ποιητής
κι έγραψε ποίημα.

**

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Καθώς το σκοτάδι απλώνεται
πάνω στην πόλη
Θ’ αρχίσεις πάλι
εκείνο το παράξενο παιχνίδι των λέξεων
πάνω στο χαρτί.
Χωμένος στην έρημη γωνιά σου
θα κρυφτείς ξανά από τους άλλους
για να μπορέσεις μυστικά
να φανερωθείς ακέραιος
μπροστά στον έκπληκτο εαυτό σου,
που δύσκολα περιμένει.
Το λαχταράς στ’ αλήθεια το παιχνίδι αυτό,
γιατί στο βάθος ξέρεις καλά
πόσο αξίζουν αυτές οι λέξεις,
πόσες θυσίες μέσα τους κουβαλούν,
με πόσο αίμα και δάκρυ είναι φορτωμένες.

**

Κινούμενη άμμος

 

Τα πρόλαβε όλα ν’ ανεβαίνουν.
Είδε το σπίτι του ψηλά,
το βαθμό και το μισθό του να ψηλώνουν,
όπως κι εκείνο τον κόμπο στο στομάχι
ν’ ανεβαίνει ψηλά στο λαιμό.
Κάποια νύχτα δε μπόρεσε να γυρίσει.
Χάθηκε με τ’ αυτοκίνητο βουλιάζοντας.
Γιατί παντού μπορούμε να βουλιάξουμε.
Κινούμενη άμμος εδώ το τσιμέντο και η άσφαλτος.

Κώστας Τσιαχρής : Κάθε μου τρόπος να ανασάνω είναι κούφιος...

Εν βρασμώ

Θα μιλήσω για κάποιους καθαρούς ανθρώπους
που όταν ρίχνεις μέσα τους πέτρες
δε θολώνει το αίμα τους
που απ' τους πρόποδες
καταλαβαίνεις την κορφή τους
που μ' ένα πλήθος κάτω απ' το πουκάμισο
σηκώνουν κάθε λαβωμένο όραμα στους ώμους
που από τον αφαλό τους σέρνεται κατάδικος ο πόνος
αλλά στέκουν εύζωνες τα σφιγμένα τους δόντια
που μέσα στη σκόνη
συνεχίζει ν' αστράφτει το μέλλον τους
που μέσα στον αγέρα
παραμένουν με χτενισμένο πνεύμα
και που ας ρίχνει χιόνι
στο μυαλό των άλλων
με τσακμάκι ένα δέος
κρατούν την ιστορία εν βρασμώ

**

Σαρκοβόρο άνθος

Πόσο με εξουθενώνει αυτό το άνθος
που δυναμώνει κομμένο στο ποτήρι
ρουφώντας ζωή απ' ό, τι στεγνώνει
πεινασμένο κτήνος που ίσα το αντέχω
ανατολή του άλγους και της ναυτίας
που θα' πρεπε το άρωμά του να σηκώνει τραγούδια
θα' πρεπε ο μίσχος του να μη μοιάζει μαχαίρι
θα' πρεπε η ρίζα του να τραβάει λίπασμα απ' την άνοιξη
Με πίνει και κιτρινίζει το μέλλον μου
Με κόβει και πρασινίζω από θάνατο
που πίσσα σκοτάδι να του πετάξω
κάνει φωτοσύνθεση απ' τον ίσκιο
Απάνθρωπο άνθος
Κάθε μου τρόπος να ανασάνω
είναι κούφιος -με αναπνέει
Κάθε μου τρόπος να το κολυμπήσω
ατυχής- με πνίγει στο νερό του

**

Ιψενικό τρίγωνο

Κάθε τρίγωνο είναι μια κλειστή
τεθλασμένη γραμμή τριών σημείων ...
Έψαχνες χρόνια να βρεις μια διχοτόμο
κάπως να λυθεί ο κόμπος
που έδενε τη σκοτεινή μεριά σου
με τα θαλασσοπούλια στην Αλεξανδρούπολη
στις τουαλέτες κοντά στο φάρο
όταν μια νύχτα τρομαγμένος άκουσες
ίδια βατράχια τα νερά στο πάτωμα
που χοροπήδαγαν εδώ κι εκεί αναστενάζοντας
και δυο κορμάκια πίσω από μια πόρτα
δοκιμάζονταν από αγάπη

Ανοίγοντας την πόρτα
δε σου άφησε η λαχτάρα άλλο εμβαδόν
έσφιξες χάρακα στα χέρια
μέτρο από μια έπαρση αποκοιμισμένη
έγινες υποτείνουσα
ζεστή γραμμή
που ένωσε τις ανοιχτές κορφές :
Εσένα , το ίνδαλμα και το κακέκτυπό σου
Κι όπως χόρτασες και ακμή και παρακμή
κατάλαβες πως πρέπει
ένας απ' τους τρεις να χαλαστεί
ο άλλος να τεντώσει ολέθρια τη χορδή του
Από ισόπλευρο
το τρίγωνο να ξαναγίνει βίαια σκαληνό

Τέμβριου Αθηνά: Ο λυγμός μου αφαίρεσε το δικαίωμα να φωνάξω.

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ

Μες στις ψυχές μας ζεις
πόλη θαμμένη στην άμμο.
Σε θρέφει η αγάπη
κάθε φορά π' αγναντεύεις
το λιόγερμα του Θεού.

Περπατούσες σαν αποκαμωμένη Κυρά - τα πόδια γυμνά,
τα μάτια στραμμένα στην οργισμένη θάλασσα,
ο φόβος χαραγμένος στο τραχύ μέτωπο, τα χέρια στον κόρφο.
Ένα μακρόστενο πέρασμα ο δρόμος του γυρισμού
κι είδες της θύμησης μορφές μες στην φωτιά να παλεύουν
τη βαρβαρότητα π' αραξοβόλησε κάποτε πριν το σούρουπο.
Στο διάβα σου ένα κίτρινο δάσος με φλεγόμενες ρίζες.
Τα πουλιά κούρνιασαν στου θανάτου της φυλλωσιές.
Οι εκτελεστές φόρεσαν τον σκοτάδι στο πρόσωπο.

Ο χρόνος σέρνει ακόμα τα κόκκαλα της αντίστασης,
τη λήθη που γαντζώθηκε μάταια στο δεξί χέρι,
τις φιγούρες που αγάπησε, μα αλύπητα χαρακώνει.
Μέρες και νύχτες η σκιά του διάτρητη από σκέψεις και λέξεις:
"Δεν ξεχνώ", "Ελευθερία ή θάνατος", "Όλοι αδέλφια είμαστε",
"Τίμα την πατρίδα σου ως εαυτόν". Κραυγάζει η ψυχή.
Μα ποιος αφουγκράζεται τις κραυγές της σιωπής;
Ποιος πρόσεξε τα νωπά σημάδια στην πολιορκημένη άμμο;
Μόνο οι αλαφροΐσκιωτοι σαν πλάθουν άσπρα σύννεφα
μέσα στις χούφτες τους κι ο άγρυπνος ποιητής,
ταπεινά σαν λιτανεύει τον μύθο και την αλήθεια.

**

Μέσα από τα ταξίδια μου,
οι στιγμές σιωπής γέννησαν ήλιους κουρσάρους.
Πήρανε σάρκα κι οστά, διανύοντας αποστάσεις
μέχρι τον άδειο ορίζοντα.
Σαν έκαναν στάση να ξαποστάσουν,
άρθρωσαν λόγια ποιητικά,
ασυμβίβαστα και αβρά με το όραμα της αυγής,
της μωρίας την έκσταση.
Μόνο για να ανταμώσουν τον κόσμο
με το φύσημα της συνέχειας.
H αρχή και το τέλος δεν υπήρξαν ποτέ.
Γράψαμε τον μύθο μας, μ' όσα είδαμε,
στην άκρη της γης, ανατέλλοντας.

**

15η ΙΟΥΛΙΟΥ

(Δεν τους καλέσαμε τους βαρβάρους

μα μολύναμε τις θάλασσες με τ' άδικο.

Ανοίξαμε τις πύλες της γης

και πρόβαλλε ο Άδης.)

Σαν αντηχούν οι σειρήνες
στο μέσο του καλοκαιριού
ποιος σκύβει τους ώμους
από το βάρος του χρόνου;
Ποιος δύναται να γυρνά
στους δρόμους της επανάληψης
Σίσυφος ή στρατηλάτης κι αοιδός
του σαρακιού και της λήθης;
Τα λάθη πληρώνονται μ’ αίμα.
Πέντε μέρες αρκούσαν για να βυθίσει
ο εχθρός τον ήλιο στο σκότος.
Σήμερα το φως εισέτι μας εκδικείται.

**

11η Ιουλίου

Κρατώ το σκοτάδι σ’ άδειες παλάμες.
Αφήστε το φως να περάσει
στη διάτρητη μου ψυχή,
μην εμποδίζετε τον ήλιο, κρυώνω.

Γκρεμίζετε τα όνειρα του λαού.
Ανατινάχτηκαν στην φωτιά με τις σάρκες αντρών
στο πέρασμα του θανάτου.
Ψάξετε τα κομμάτια τους στα ανάλαφρα
ματαιόδοξα μονοπάτια του λόγου.

Ο λυγμός μου αφαίρεσε το δικαίωμα
να φωνάξω. Τα δάκρυα όλων ποτάμι.
Ο χαμός του αθώου, η κάθαρση.
«Ήταν μοιραίο», «αμέλεια», η χώρα ολάκερη
«κείτεται στην μεταμέλεια.

Να υψώσω παράστημα σε μια πορεία
αγάπης. Χιλιάδες τα χέρια μαζώχτηκαν
με τον πρώτο φλοίσβο της θλίψης.
Το σύνθημα στάζει αίμα, οργή.
Να πετάξω το παραπέτασμα.

Βγείτε στα κιγκλιδώματα της εξουσίας.
Δεν είναι λαϊκισμοί οι κραυγές, η αγανάκτηση.
Πάλλεται η αλήθεια τ’ ανθρώπου
στον σφυγμό της γης.
Είμαι στη φυλακή του κατεστημένου.
Μου κρύβετε το φως.
Αντικρίζω το δίκιο. Ο ήλιος δεν σας ανήκει.

Ο δικός μας Αύγουστος / Δήμητρα Ταμπάκη

Ζωντανή πυξίδα έγινα Να παρατηρώ το χορό σου ήλιε μου Στην διαδρομή μας η ζεστασιά σου οδηγός Η βαθιά πίστη σύμβολο Η ελπίδα και η χαρά Ζηλεύουν το ταξίδι μας Το λουλούδι του ήλιου φύτεψα στην καρδιά μου Ποτίζω την ευτυχία Στρέφω το βλέμμα στην ανατολή Ένα ακόμα καλοκαίρι ερωτεύεται τον δικό μας Αύγουστο Ένα ακόμα καλοκαίρι ερωτεύεται τον δικό μας έρωτα


https://www.youtube.com/watch?v=dwpR16bAO20

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ / Δήμητρα Ταμπάκη

Ημουν ταύρος λύσσαγα για το κόκκινο

μα η μάχη ήταν άνιση.

Το κόκκινο ήταν της φωτιάς

Πυρπόλησε τον κόσμο μου.

ΦΥΓΗ / Μαρία Α. Ρέντη- Κολτσάκη

Εκλεψα κουκίδα του αχανούς για να υπάρξω σε χρόνο δανεικό.

Παιδί του απείρου ο χρόνος,

γόνος του χρόνου το άπειρο, υπόσταση σταγόνα απειροελάχιστη.

Ντίκας Δημήτριος (μικρή αναφορά)

Ο Ντίκας Δημήτριος κατάγεται από τη Νάουσα Ημαθίας. Είναι ποητής και στιχουργός


Περισσότερα: http://rodostamodikas.blogspot.com/

ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ / Δημήτριος Ντίκας

Η δουλεία καταργήθηκε οι δούλοι περίσσεψαν

Ο πόλεμος στις ερήμους γαλουχήθηκε

Απ΄τα χέρια ανήλικων εκτελεστών.

Πληγές ψυχής / Γιόκαλα Πόπη

Οι άγγελοι κλείνουν τις πληγές με τα φτερά τους.
Οι σιωπές γιατρεύουν τα όνειρά μας.
Οι ψυχές ανταμώνουν στο άπειρο.
Ένα περιστέρι φέρνει την Ελπίδα
για αιωνιότητα.
Μία Αυγή χαράζει-
Καί είμαστε μαζί.

Σκιά / Γιόκαλα Πόπη

Στέκεσαι στη σκιά
κάτω από τα δέντρα-
Μένεις εκεί
Δεν τολμάς να δεις κατάματα τον ήλιο-
Δεν κινδυνεύεις
Είσαι ασφαλής-
Μια ζωή μένεις μονάχος
στη σκιά σου.