ΚΛΕΩΝ ΠΑΡΑΣΧΟΣ (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Κλέων Παράσχος γεννήθηκε στον Πύργο της Βουλγαρίας το 1894 και απεβίωσε το 1964. Ξεκίνησε οικονομικές σπουδές στην Ελβετία, επέστρεψε όμως στην Αθήνα χωρίς να αποφοιτήσει και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σπουδές που επίσης δεν ολοκλήρωσε. Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε σε ηλικία δεκαοχτώ χρόνων με δημοσιεύσεις ποιημάτων και μεταφράσεων στα περιοδικά Ελλάς (με το ψευδώνυμο Λεύκος Ιτιώτης) και Ποιητική Έκδοσις. 

Ποιητικές Συλλογές:

• Το 1922 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του Εικοσιοχτώ ποιήματα του Κλέωνος Παράσχου και εικοσιδύο του Μπωντλαίρ. 
• Μακρινή Μουσική 

περισσότερα: http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=542

Πριμηκύρης Παναγιώτης: Τι είναι ποίηση;

Ποίηση είναι το θρόισμα 
που παραστέκει τη σιωπή

Πούλος Γιώργος (αναφορά)

Ο Γιώργος Πούλος είναι έλληνας ποιητής

Νίκος Ποταμίτης : Φιλολογικό ψευδώνυμο του Νίκου Κ. Ψημμένου (μικρή αναφορά)

Ο Ποταμίτης Νίκος γεννήθηκε γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1935 .Είναι καθηγητής Φιλοσοφίας, συγγραφέας φι­λο­σοφικών, ιστορικών και λαογραφικών θεμάτων, αλλά και ποιητής. 

Έργα του:

Στη Φιλοσοφία «Hegel – Heraklit – Verstandnis» ( Βασιλεία – Πα­ρίσι 1978), «Η Ελληνική Φιλοσοφία από το 1453 ως το 1821» (2 τόμοι, Αθήνα 1988 – 89), «Μελετήματα Νεοελληνικής Φιλοσοφίας» (4 τόμοι, Ιωάννινα 2004 – 2008), «Για τον Μεθόδιο Ανθρακίτη» (Ιωάννινα 2007), «G.W.F. He­gel – Μελέτες για τη ζωή και το έργο του» (Αθήνα – Ιωάννινα 2009).

Ποιητικές Συλλογές:

• «Ποτά­μιοι Στίχοι» (1999), 
• «Γέρνοντας» (1999), 
• «Έρωτος Τροπαί» (2003), 
• «Τα Λόγια της Ροδιάς μας» (2004), 
• «Στης Ποταμιάς τα' αηδόνι – Ελεγεία» (2005), 
• «Εν Σιατίστη» (2006), 
• «Εμπεσών εν Εμπεσώ...» (2006), 
• «Περί Βλεμμάτων» (2007), 
• «Καλεπιστίου Γραφές» (2009), 
• «Αχ, Πατρίδα μου» (2009), 
• «Ποιή­ματα για τον Ρήγα» (2011), 
• «Μπρος στο απέραντο γαλά­ζιο» (2012), 
• «Μνήμες Ερατεινής Ζωής» (2013), 
• «Αχ, Μικρή Πατρίδα μου» (2014).

Διονύσης Πιτταράς (μικρή αναφορά)

Ο Διονύσης Πιτταράς σπούδασε πολιτικές επιστήμες, χωρίς να ολοκληρώσει τον κύκλο των σπουδών του. Διετέλεσε και Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κυπαρισσίας και έγραψε αρκετά βιβλία (συνθέσεις, αφηγήματα, οδοιπορικά, πεζογραφία, ποίηση).  Απεβίωσε στις 23-1-2007.

"Σε λίγο νυχτώνει, Οδυσσέα" / Πιτταράς Διονύσης

"Τον άφησα να κοιτάει τις συμπληγάδες
με κείνο το αποχαυνωμένο βλέμμα του ναυαγού
που πριν είχε τόσα δει
(... ) στη μεγάλη χώρα των θνητών
που τη στήριζαν με τον ίδρο τους οι ξεγραμμένοι των θεών
έξω απ' τα τείχη και μέσ' απ' τα τείχη... ".

Πιττάρας Διονύσης: Δείγμα γραφής

Μέσα σε φάτνες ή εμροκάλυβα (... ) 
δεν ξαναγεννιούνται κάθε μέρα
και δεν ξανασταυρώνονται κάθε μέρα
τόσοι ωραίοι Χριστοί
 τόσοι επαναστάτες Αγιοι... ", 

"Ζω, μάνα, 
υπάρχω
κι ο κόσμος γύρω μου είναι όμορφος
όπως και τότε που άνοιγες το παράθυρο της αυγής
 να χαρούμε τη μέρα και τη δόξα του Ανθρώπου", 
"... αυτοί οι άγιοι ήταν του λαού... ". 

Πιστικός Γιώργος (αναφορά)

Ο  Πιστικός Γιώργος είναι έλληνας ποιητής

Φοίβος Ι. Πιομπίνος (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Φοίβος Ι. Πιομπίνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Είναι απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών (Dοrpfeld Gymnasium), σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην Αθήνα (ΑΣΟΕΕ) και οικονομία και φιλοσοφία στο Παρίσι (Σορβόννη και Εcole Pratique des Hautes Εtudes).

Βιβλία:

• Το 1979 δημοσίευσε το βιβλίο "Έλληνες αγιογράφοι μέχρι το 1821" (β΄ έκδ. αναθεωρημένη και βελτιωμένη 1984, ΕΛΙΑ), 
• το 1996 τη "Σπουδή θανάτου" (β' έκδ. 2006, Μαΐστρος), 
• το 2003 τη μαρτυρία του για τον ζωγράφο Θεόδωρο Στάμο (Fagotto/Θρόισμα) το 2014 το "Τόπων ενθυμήματα" (Θίνες) και 
• το 2016 τις "Σκόρπιες σκέψεις πάνω στην ελληνική γραμμή" (Εκδόσεις του Φοίνικα).

Περισσότερα: http://www.biblionet.gr/author/2584/%CE%A6%CE%BF%CE%AF%CE%B2%CE%BF%CF%82_%CE%99._%CE%A0%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82

Στο μπαλκόνι / Πέτρου Σταύρος

Κάθομαι πρώτη φορά σε τούτο το μπαλκόνι.

Μέσα στο μαύρο, αντίκρυ απ΄την ανατολή

κάθομαι και δέομαι το μαύρο τούτης της ώρας

κάθομαι και αφουγκράζομαι

τον παλμό και την ανάσα τούτης της πόλης που κοιμάται

και δέομαι την ώρα.

Ω, τι ώρα που είναι αυτή

που βρίσκομαι τόσο κοντά στον ουρανό

αλλά πατάω σε αυτήν εδώ την πόλη,

που δεν με γέννησε, αλλά αποφάσισα πως θα με θρέψει

και δεν ντρέπομαι που θα πλαγιάσω απόψε σε ξενικό κρεβάτι,

και ας τ΄αγνοεί ο αφέντης του.

Δεν κάνω κάτι ανήθικο

– ποίος ξέρει τι είναι το ηθικό;

απλός το ήθος ήρθα να γνωρίσω,

ταπεινά, σε αυτό εδώ το μπαλκόνι

που δεν είναι καν δικό μου

– τι μας ανήκει τελικά;

και δέομαι διαπαντός