Ο Νυχτοπαρωρίτης: Παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Κατσαλίδα

«Ωόν αργύφεον» / Σαλίβερος Νικόλας

Mεταφυσικά

«Ωόν αργύφεον»

(Χθονὸς µὲν ἐς τηλουρὸν ἥκοµεν πέδον,Σκύθην ἐς οἷµον, ἄβατον εἰς ἐρηµίαν=Αισχύλος=

Να παμε στα πέριορα τ' αλαργινά του κόσµου στους έρηµους κι απάτητους  Σκυθικούς δρόµους.)

Ποτέ δε γίνεται μήτε να αποδεχτεί

να κάνεις Φίλος σου , το χάρο,

σαν η αγκάλη του, κοιτάζοντάς σε ,θ’ανοιχτεί

και θα σου πεί: Ήρθα για σε πάρω

Αποδειγμένα η ζωή είναι ωραία,

 κήπος φαντάζει του παραδείσου,

μα είναι κάθε  στιγμή μοιραία,

στη σκέψη της άδολης αβύσσου

Παλεύεις μια ζωή, πολλά  να αποκτήσεις ,

γιατί νομίζεις έχουν αξία.

Αγόγγυστα, με ό’τι η μοίρα σού’ταξε να ζήσεις

γιατί τα πιότερα είναι ματαιοδοξία.

Αγάπη, λύπη ,χαρά και προφορά, αναλογίσου

αυτή στ’ αλήθεια η ζωή σου .

Τον εαυτό σου κρίνε πριν φτάσει η φυγή σου,

θυμήσου πως τίποτε δεν κουβαλάς μαζί σου

Εγγόνια  στα χέρια σαν κρατήσεις

και με αγάπη, στοργικά φιλήσεις,

την υστεροφημία σου, θα ικανοποιήσεις

αν και το ξέρεις, δεν θα ξαναγυρίσεις.

Ευχαριστώ να λές, σαν βλέπεις ήλιο, κάθε μέρα

γιατί ο  νεκρός ποτέ του  δεν θρηνάει.

Εδώ βρεθήκαμε και ζούμε ,με βάση τον αγέρα,

και με τον θάνατο, νέα ζωή αρχινάει

Θα έλθει ώρα που θα γίνει το « φοβερό το βήμα,»

όπου θα πάψει της ζωή σου η πνοή .

Στη σκέψη πως θα βρεθείς, σε σκότους μνήμα,

συγγνώμη ζήτα , σ’ότι δεν έδωσες στη ζωή.

Θρησκείες κι’ επιστήμες, δεν δείχνουν ευκρινώς,

ο κόσμος πως ξεκίνησε πραγματικά.

Τι πρώτιστα γεννήθηκε : η χήν ή το ωόν χηνός,

ή με σμίξη-σύγκρουση πυρός και  χάους , ερωτικά.

Πάντα ο άνθρωπος θα ψάχνει την αρχή του

κι’ επιστήμη τον αφήνει ενεό .

Από τη φύση είναι τούτο  διδαχή του,

να πιστεύει και να ψάχνει ένα Θεό.

Κύματος Μύστης /Σαλίβερος Νικόλας

Κύμα ωκεανού αγνό,

δικαιοσύνης κύμα,

στο πνεύμα το γυμνό

δώσε αγάπης βήμα.

Λύτρωσης εξαγνισμό,

Μύστης, ανθρώπων θύμα,

ζητά, με εναγκαλισμό

του ήχου σου, το νήμα.

Κύμα με μοναξιάς φανό

είσαι ψυχής το ποίημα,

στη ρίμα του μένει κενό

του άδικου το μνήμα.

Κύμα θαλάσσης φωτεινό,

δικαιοσύνης κύμα,

καθρέφτη έχεις ουρανό

και τη αλήθεια σήμα.

Κατακλυσμός αγάπης /Σαλίβερος Νικόλας

Με πότισαν με το λόγο «τα πάντα  ματαιότης»

και στο «ισχύον» μένω, ποταχτικός στρατιώτης.

Με κλείσανε σ’ενα κλουβί, δήθεν ελευθερίας.

κι’αρνούμαι κάθε δύναμη της αυτοεξορίας.

Γνωρίζω σκέψη απαιτεί του Γόρδιου η παγίδα,

το θάρρος όπλο,στα δεσμά του μάταιου,κι’ασπίδα.

Ποιός τάχα τον κόσμο κυβερνά και μελλοντολογάει,

ποιός εδωσε στον άνθρωπο το δίκιο να βλογάει.

Γιατι  τη φύση πολεμά, αφού παιδί της είναι

και του γονέα την τιμή, κινεί  για θεαθήναι;

Γιατί ο καλός ξορίζεται στου Δαίμονα το σπίτι,

σαν όλοι άπαξ γεύονται ,και  «φως» κι’αποσπερίτη.

Αυτό που ΄βγαίνει τελικά, μέσ ‘από μίσους λάσπη,

του Φοίνικα είναι η παν-ζωή, που λέγεται αγάπη.

Bonsaistories:Τελικά αποτελέσματα 6ου Διαγωνισμού Διηγήματος

Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ απονέμεται στην Αρχοντούλα Βαλλιάνου για το διήγημα «Κάτω»
Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ απονέμεται στον Παναγιώτη Κωδωνά για το διήγημα «Μια νύχτα του Δεκέμβρη»
Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ απονέμεται στη Χρυσούλα Πλοκαμάκη για το διήγημα «Αγναντεύοντας τα θάλασσα»

ΕΠΑΙΝΟΙ (με αξιολογική σειρά)

Στέλλα Κουρμούλη για το διήγημα «Πικρό»
Ελένη Τσακιρίδου για το διήγημα «Ιριδισμοί θαλάσσης»
Έλενα Στεργιοπούλου για το διήγημα «Δυο στάλες»
Γιάννης Γερογιάννης για το διήγημα «Οι στάχτες»
Αικατερίνη Βέρρα για το διήγημα «Στα τσακίδια, Θανασάκη»
Στέλλα Δέδε για το διήγημα «… μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας…»
Πανωραία Χριστοπούλου για το διήγημα «Η θάλασσα, η βάρκα, η οικογένεια»
Τόνια Κοντοπούλου για το διήγημα «Γιατί δακρύζεις, ψυχή μου;»
Ολυμπία Θεοδοσίου για το διήγημα «Υδάτινο είδωλο»
Χαράλαμπος Κατσάρας για το διήγημα «Σπονδή στον έρωτα ή η προδοσία των ονείρων»

ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ / ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ.

Στις φλέβες, κουβαλώ τη γη μου,
στο πρόσωπο τον ήλιο,
στο στήθος την νοσταλγία,
προχωρώ σταθερός κι ανέγγιχτος
και μιλώ με τα αγριοπούλια και τη θάλασσα,
νοσταλγώντας,
το γαλάζιο ουρανό της πατρίδας,
το χώμα που έγινε άνυδρο,
τον καπνό, τον ολόλευκο, να βγαίνει απ’ το πλοίο
ή απo ένα μαντείο, που το λένε «Δελφοί».
-κατοικία του ήλιου, κι ομφαλός της γης-.
Λαμπερός ο ήλιος, μας πορφύρωσε
κόκκινες πολιτείες ντυμένες στο χρώμα του,
υπομένουν στωικά τα καυτά χάδια του ήλιου,
στις αφιλόξενες γωνιές της Παλμύρας,
άλλοτε, σ’ ένα καραβάνι με βεδουίνους
παζαρεύοντας ανθρώπινες αδυναμίες.
κι άλλοτε πάλι, στην Αλεξάνδρεια και στον Πόντο,
ποντίζεις το καινούριο πλεούμενο
έλληνας κοσμοπολίτης και πολυτάξιδος
ταξιδεύεις στη χώρα του ήλιου..
με επιμονή μεταφέρεις μετάξια της Κίνας
έβενο και λιβάνι απ’ την Παλαιστίνη,
ζωής αρώματα κι επιταγές της μοίρας.
Το μαντείο δε δίνει πλέον χρησμούς
το «λάλων ύδωρ» σωπαίνει
σ έλουζε τότε η θάλασσα
κι η αρμύρα σε καλεί και σου λέει :
«Μέγα το της θαλάσσης Κράτος»
Αττική τριήρης, δρύινο έμβολο,
ναυμαχείς, τους νικάς κι ενδίδεις.
φόρεσες προβιά του ήλιου στο πρόσωπο ,
ανεμόπτερο η σκέψη, γρανάζι της μοίρας
«τριήρης της φυγής» μ’ ένα όνειρο,
σ ένα κόσμο «χλιδής» και «σαπίλας»
Ο ασκός του Αιόλου σαν άνοιξε
-ναυαγός η ανθρωπιά, δε θα μείνει-.
στα καράβια φορτώνεις τα όνειρα
- και κρεμάς φυλαχτό σου τη μνήμη-
Στην ξενιτειά γυρεύεις την τύχη σου
το στάρι πατρίδας θυμάσαι
χρυσές παραλίες και όστρακα
μα εσύ την πατρίδα θυμάσαι.
Πατρίδα δεν είναι τα χρήματα
του Αρταξέρξη η αυλή, τα «προικώα»
Πατρίδα μας είναι ο Άνθρωπος
η ψυχή του λαού και το χώμα
Δεν είναι βέβαια οικόπεδο
τα χωράφια, οι ελιές και τα σπίτια
είναι η σκέψη του Πλάτωνα
είναι η «γλώσσα μας» και η συνήθεια
Είναι η «πατρίς» το καράβι μας
η ανάσα, η ψυχή, τα «τραγούδια».
Γλύπτης ο χρόνος, στην ανθρώπινη ύπαρξη,
τα σύννεφα λύσανε τα πανιά τους,
πέτρωσε την ψυχή σου ο ήλιος,
και σου έφερε, νέα πατρίδα και νέους ουρανούς
Μελβούρνη –Σικάγο- Στουτγάρδη.
Ένα θλιμμένο φεγγάρι, οδηγούσε τη στράτα σου
κι ένα κοπάδι από άστρα στην αγκαλιά σου
Τις νύχτες, γύριζες στις ερημιές κι έβαζες άστρα,
τις μέρες έδιωχνες τους ίσκιους και φύτευες γνώση
και με δάκρυ τα πότισες.
Έσπειρες το κλάμα στη θάλασσα
και το κύμα αγρίεψε ξεσηκώθηκε
δάκρυσε ο ήλιος και χάθηκε
μια δροσοσταλίδα σε πότισε.
και μ’ αλέτρι του ήλιου όργωνες την έρημο
κι έσπερνες τα παιδιά του Παρθενώνα
και της Αγάπης.
Έσπειρες αγάπη στη θάλασσα
κι έβγαλες ειρήνη και δάκρυα.
Έσπειρες το στίχο στα στήθια σου
κι όλα φως κι ελπίδα ζωντάνεψαν.
Πέταξες χαλίκια στη θάλασσα
και τον κάτω κόσμο λευτέρωσες.
άνθισαν τα αμπέλια της θάλασσας
κάρπισαν οι κόρφοι των γυναικών .
έσμιξε η γη με τη θάλασσα
κι έσμιξαν πατρίδες και όνειρα!!! 

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ : Χαϊκού για το φεγγάρι και το φως

ΦΕΓΓΑΡΙ
Στις ασημένιες Θάλασσες του φεγγαριού Γελούν τα παιδιά
ΦΩΤΑ
Δίχως αρνήσεις Έρχεται η νυχτερινή Χαρά των φώτων
ΦΩΣ
Η νύχτα φεύγει Από τους ονειρόκηπους Έρχεται το φως
ΚΟΣΜΗΜΑ
Χρυσό φεγγάρι Του έρωτα κόσμημα Στ’ αγνά στήθη
ΑΓΓΕΛΟΙ
Όμορφη νύχτα Οι άγγελοι τραγουδούν Για το φεγγάρι

ΤΙ ΚΑΛΑ ! / Χρήστος Κουκουσούρης

Περάσαμε καλά δεν το κρύβω

με σεμνότη το κεφάλι μου σκύβω

και τα σέβη μου για κείνον πολλά.

Σαν πανόπτης εκείνος ορίζει

και η γη αενάως γυρίζει

τι καλά.!

Δεν μας πήραν πολλά, κάτι αφήσαν

με μια νέα πνοή καθορίσαν

δεν θα πάρουμε φέτος κιλά.

Το πολύ ‘’ως γνωστόν’’ μας σκοτώνει

η πατρίς έχει ανάγκες κι απλώνει

τραχανά !

Ως το τέλος αυτής της θητείας

με μικρές οιμωγές ασωτίας

και με άλλα πρωτίστως καλά

θα σηκώσουμ’ εθνικά το κεφάλι

θα ‘χει φύγει από τη μέθη κι η ζάλη

ω! λαλά.

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΕΚΡΗΞΕΩΝ / Λάζαρης Νίκος

Αττική

Φορώντας το γκρίζο μεταλλικό χιτώνα

αιωρείσαι στην πρωινή πάχνη

με τις πληγές σου δυτικά να αιμορραγούν

και τα ραντάρ απ' τις κορυφές

να σ' επιβλέπουν.

ΧΡΥΣΟΚΟΚΚΙΝΗ ΦΥΛΛΩΣΙΑ / Γιώργος Καραγιάννης

Ίσα ίσα που προλαβαίνω τώρα στο τέλος
ν’ ακουμπήσω τα φύλλα μου στη λίμνη
όπως λειτουργούσα πάντα.
Αν και τα κακόμοιρα έχουν χάσει
όλη σχεδόν τη χλωροφύλλη
κι έχουν υποστεί
τόσες τροποποιήσεις στο χρώμα τους
που την υγρασία τη θέλουν
μήπως μετά την ύστατη προσπάθεια
ζωντανέψουν ξανά.

Είναι τόσο παλιές αυτές οι αγάπες
που δεν μ’ αφήνουν
ούτε και με την τελευταία μου φυλλωσιά
τις συνήθειες ν’ αλλάξω.

Κι ας γέρασα
και τα κλαδιά μου βάρυναν
και δεν τα συγκινεί η θωριά μου
εγώ δεν θέλω μόνο να καθρεφτίζομαι
αλλά και να εφάπτομαι στα νερά
ήρεμα να ξεκολλήσουν όλοι οι μίσχοι μου
σα βάρκα χρυσοκόκκινη να φύγω
μαζί με όλα τ’ άλλα αδέλφια μου
-χωρίς να θέλουμε-
θα πάρουμε το δρόμο της απώλειας
χωρίς γυρισμό…