ΕΣΥ ΧΡΟΝΕ / Γιάννης Φιλιππάκης

Ήρεμος,αδιάφορος και απαθής...
Εσύ που διαστέλλεις της ψυχής
τους Ευκλείδειους χώρους.
Εσύ που λυγίζεις το όραμα
και την αγάπη μικραίνεις,
καθώς ο Προκρούστης γιγαντώνει
το άδικο.
Ας λογομαχούν Θεοί και σοφοί
για το Ρει και της ιστορίας τον Ρου !
Τα χείλη των ανθρώπων καμπύλωσε
να λάμψει του ήλιου χαμόγελο,
από το απειροστό σου κβάντο
να γεννηθεί της αγάπης το άπειρο.
Εσύ που λιώνεις τους πάγους
και Ατλαντίδες καταποντίζεις,
που δίνεις μιλιά να ρωτούν οι γοργόνες
<<Αν ζει το Μέγα >>.
Μην αφήνεις τους ποιητές ολομόναχους
να γράφουν με γάντι φεγγαριού
και να κωπηλατούν στης δικαιοσύνης τις φλέβες.
Στα ορθάνοιχτα χέρια μας
κομμάτια ουρανού ελεύθερα,
να ιδρύσουμε αποικίες του ήλιου
χωρίς φυλακές της ιδέας των άστρων,
χωρίς στόματα φόβου κλειστά,
χωρίς κάλπικους τήβεννους δικαστών
και κισσούς που πνίγουν την όραση ...
Με του Ομήρου τα ματια,
γύρνα πίσω
να δεις την χώρα μου
που για μια χούφτα ήλιου
κορφολογεί τα σύννεφα .

Α΄ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΙΗΣΗΣ που διοργάνωσε η ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ με θέμα: Ο κόσμος μας στη θεωρία του χρόνου (παρελθόν - παρόν = μέλλον) 

Τίποτα / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Έκαψε ο ήλιος τα αισθήματα,

πνίγηκαν στο κύμα τα φιλιά.

Έγιναν οι όρκοι

των γλάρων φτερουγίσματα

κι έμεινε η αγάπη ένα τίποτα,

απλωμένο πάνω στον έρημο βράχο.

Διλμπόης Γεώργης (μικρή αναφορά)

Ο Γεώργης Διλμπόης γεννήθηκε στη Χίο στις 10 του Απρίλη 1932. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης. Εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση ως καθηγητής, γυμνασιάρχης και σχολικός σύμβουλος. Δίδαξε Δραματολόγιο στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη. Μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Διετέλεσε Πρόεδρος του Φιλοτεχνικού Ομίλου Χίου και Αντιπρόεδρος της Περιηγητικής Λέσχης Χίου. Έγραψε ποίηση, διήγημα, θέατρο, ανθολογίες και κείμενα πνευματικής ζωής. Στα ενδιαφέροντά του η ζωγραφική και κυρίως η "σαρδέλα του θεολόγου".

Έργα του:

• Το Αγιομαρκάκι Ο Παρθένιος της αλήθειας
• «Ο άνεμος της παλληκαριάς» 

Φυτά και ζώα σώζεις, Κύριε

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Neaskepsi/439/10.html

Μάνα μου θλιμμένη. ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ... / Ζανιδάκη Άννα

Εχω καμάρι έχω φωτιά
Που ακόμα σιγοκαίει
Μανούλα δε σε ξέχασα
Παρήγορα της λέει.

Είμαι τριγύρω χαρωπός
Μαζί με τα παλικάρια
Αυτά που δώσανε ψυχή
Ορμήσαν σαν λιοντάρια

Καθόλου δεν εδείλιασαν
Στιγμή δε φοβηθήκαν
Παρά σε δύσκολες στιγμές
Αυτές μόνο οπλιστήκαν

Με θάρρος και με δύναμη
Ολόψυχα στο διάβα
Διακαώς επιτυχώς
Άναψε η λάβα

Αυτη που διακατέχεται
Και ζει μες στην ψυχή μας
Αυτή που κι αν αόρατη
Ζει στη θύμηςή μας

Αφοπλιστική θαρρώ
Να ναι και για σένα
Ορμητήριο λαμπερό
Στον πόνο στον καθένα

Μανούλα μου κι αν έφυγα
Εσας θα συλλογιέμαι
Τ αδέρφια τον πατέρα μου
Το λέω και αναρωτιέμαι.

Είσαι καλή μου μάγισσα
Γιατρεύεις τις πληγές τους
Η μοίρα μας σε έχρισε
Φάρο στις πεθυμιές τους

Εχε στο νου σου για τα καλά
Γνώμη να μην αλλάζεις
Είμαι καλά και χαίρομαι
Εςύ να επροστάζεις

Το κάθε τι καλό
Που δείχνει την ψυχή σου
Ξεκάθαρο και αστραφτερό
Στη γνώμη τη δική σου.

[Μαγκια να τσαλακώνεσαι] / Ρεΐζης Περικλής

Μαγκια να τσαλακώνεσαι

Όπου συχνάζουν οι τρελοί

εκεί να πας ,καρδιά μου

την ανθρωπιά, δεν τιμωρούν

χαρά δεν σου χρεώνουν

Πολέμα τους χειμώνες σου

που κουβαλάς στο βλέμμα

ξεσκέπασε το βολικό

που συντηρεί το ψέμα {που ψήλωνε το ψέμα}

Να δίνεις να μοιράζεσαι

μια Άνοιξη όσα (που) έχω

ότι στον κόσμο χάρισα

δικό μου ότι έχω.{αυτό δικό μου έχω}

Μαγκιά να τσαλακώνεσαι

και κάτω να μην πέφτεις {και κάτω λές δεν πέφτω}

να δίνεις στ' όνειρο ζωή {και ψιθυρίζω του καιρού}

να προχωράς, να αντέχεις. {στα δύσκολα αντέχω}

Μετά την καταστροφή / Γιώργος Καραγιάννης

Ο ήλιος δεν κρεμά κουρτίνες υγρασίας στον ορίζοντα

και η ορατότητα πάνω απ’ τη θάλασσα αυξημένη

Αφού έφυγ’ η καταστροφή όλα φαίνοντ’ ολοκάθαρα

όρθια η ζωή ξαναβρίσκει το ρυθμό της και ανασαίνει

NYXTA ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ / Άγις Χαραλαμπίδης

Γύρισες κι είδες

από ψηλά το δράμα

λαμπρό φεγγάρι‧

μέγα της Κύπρου τραύμα

τ’ ακάνθινο ζωνάρι.

[Η Γενοκτονία της Ελλάδας...]Κουφογάζου Φωτεινή

Η Γενοκτονία της Ελλάδας ανέκαθεν, με τις φθαρμένες πολιτικές της, συρρικνώνει τη χώρα και τη μηδενίζει συνεχώς...

τα παιδιά μας,
τα πουλιά μας,
η Χαρά μας
που πετούν στ' ανήλιαγα τοπία του πλανήτη
σε κείνες τις συννεφιασμένες Κυριακές
των τραγουδιών
μετανάστες των ονείρων
και κείνης
της λησμονημένης πατρίδας-ουτοπίας μας
γεννημένα να πληρώνουν
τα λάθη μας
τα πάθη μας
την ολιγωρία μας....
τις πομφόλυγες υποσχέσεις μας...

Φωτεινή .Κ 

Στον παππού μου / Κωνσταντίνος Ν. Μαντζίκος

Μια υπόθεση τα πάντα στη ζωή!

Ζει ο άνθρωπος μες στη σιωπή,

κοντοστέκεται στο μαύρο αδιέξοδο

χαμένος στην παράξενη άβυσσο των σκέψεων

και ξάφνου βάζει μια φωνή,

υπενθυμίζοντας της ζωής το σκοπό.

Παρασυρμένος από παρελθόντος αναμνήσεων,

έρμαιο των συναισθημάτων

προσπαθεί να λύσει της ζωής το γρίφο

σε μια στιγμή απολογιστική,

βλέποντας τα πάντα σαν μια παθητική ψυχή.

Σαν κάτι τον ωθεί

τα δεσμά του χρόνου να λύσει,

ψυχικά και πνευματικά να ελευθερωθεί.

Περιμένει μιαν αυγουστιάτικη δύση

και πριν πέσουν των δέντρων τα φύλλα

περιμένει δειλά

της ολοκλήρωσης την αίσθηση.