ΔΕΝΤΡΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ / Άγις Χαραλαμπίδης,

Δύναμη Θεία το κρατά

στο βράχο γαντζωμένο‧

όσο κι αν δυνατά φυσά

κει μένει, ριζωμένο.

Στ’ όμορφο κείνο περιγιάλι

τα φυσικά τριγύρω κάλλη

με μάτι άγρυπνο κοιτάει

κι ωσάν κέρβερος φυλάει.

Αποκαλύπτεσαι / Γιώργος Καραγιάννης

Αποκαλύπτεσαι

Δεν κρύβεσαι πια

Όλα μιλούν πως μ’ αγαπάς

και με θέλεις ακόμα

Το εκφράζουν αυθόρμητα

τα δυο σου τα μάτια

με το γλυκό σου βλέμμα

κι οι πόθοι που ξύπνησαν

απ’ την εξαίσια ομορφιά

περιμένουν τη στιγμή

να βάλουν φωτιά

να πάρουν αντίδωρο

απ’ όλο σου το σώμα

ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Περνούσε ώρες πολλές κοιτώντας τον καθρέφτη.
Πονούσαν τα μάτια του.
Ο σβέρκος του πιανόταν.
Μ' αυτός ώρες να κοιτά το είδωλό του στον καθρέφτη,
γιατί κι οι άλλοι αυτό το είδωλο τιμούσαν,
που ο καθρέφτης εικόνιζε πιστά.
Κι αυτός άλλο δεν είχε παρά τον καθρέφτη μη σπάσει να
προσέχει
το είδωλό του μη χαθεί.
Τις ρωγμές στο μυαλό και στο σώμα του
ποτέ δε μπόρεσε να δει
κι ο καθρέφτης πώς να τις δείξει;

"Ανάποδο Φεγγάρι:" / Σαρδέλης Πέτρος (Peter Sardelis)

Το πάθος μας,ξεδιάντροπα γυμνό
Μέσα στις νιώτης μας τη λάβα,
Αλάξευτα κορμιά κ'ανέμελα,
Βρεθήκαμε σφιχταγκαλιά,
Πανω στην πίστα της αβύσσου
Χορεύοντας αλόφρονα στα βράχια.

Τωρα χλωμόθωρη ατενίζεις
Κατω απ'τα λυτά σου τα μαλλιά
Το μέτωπο, ρυτιδωμένη θάλασσα,
Χαρα μαζεύεις στο βυθό
Αναμοχλεύεις της ζωής μας το ναυάγιο.
Των πόθων σου την αντηλιά.

Απραγμάτωτες στιγμές αποζητάς
Την αξόδευτη Ζωή που 'ξώκοιλα
Πάνω στα φουρτουνιασμένα πάθη μου.
Το σκαρί που μ'εμπιστεύτηκες
Με την υπόσχεση πώς θ'άλαζα τον κόσμο,
Μαζί και το φεγγάρι,
που μας χάζευε ανάποδα...

Π. Φ. Σαρδέλης

Νόπη Χατζηιγνατιάδου (μικρή αναφορά)

Η Νόπη Χατζηιγνατιάδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στους πρόποδες ενός βουνού, στην Πτελέα Δράμας.Είναι απόφοιτη Θεολογίας του ΑΠΘ, φοιτήτρια του τμήματος Οινολογίας και Τεχνολογίας Ποτών Δράμας ΤΕΙ ΑΜΘ 

Έχει συμμετάσχει σε ημερολόγια και ανθολόγια ποίησης.

Έλαβε δεκάδες βραβεία και επαίνους σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς ποίησης.

Ποιήματά της δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες, έντυπα και διαδικτυακά, στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Ποιητικές συλλογές :

·         «Αναζητώντας το Άλφα» 2009 και

·         «Ιέρεια ουρανού και θάλασσας», 2011  
         «Ρωγμές στο ανέφικτο» 2014

Ώρες / Χατζηιγνατιάδου Νόπη

Κάποιος ξέχασε την πόρτα ανοιχτή
Όλη νύχτα ανοιγόκλεινε απ' τον αέρα
Οι γλώσσες της τρόμαζαν το παιδί
και αγρυπνούσαν τη γυναίκα

Ο άντρας, αφαίρεσε τη νύχτα απ' το τραπέζι,
μαζί τα ψίχουλα και τα αιώνια ερωτηματικά
Με τα δόντια και με τα νύχια του
άρπαξε το θηλυκό και το ‘ριξε στο κρεβάτι

Ξημέρωσε πάλι
Ζεστό ψωμί στο στήθος της το πρόσωπό του, ενώ
κάποιοι συνέχιζαν να διαφωνούν
εάν η αλήθεια των πραγμάτων έχει μια φύση ή
εάν το δίκιο του ενός είναι το άδικο του άλλου

                                       Νόπη Χατζηιγνατιάδου 

Παρα-ποίηση / Χατζηιγνατιάδου Νόπη

Φθείρεις την ύπαρξη
-τη δική σου συνήθως -
με αλλότρια αμαρτήματα

κι άλλες φορές με τη σκέψη
εκείνων που φύγαν
ή εκείνων που ήταν

Ούτως ή άλλως,
η διαφορά
ή το διαφορετικό
χωρά αντίστοιχα
στο υπόλοιπο της πράξης
ή στο περιθώριο του κόσμου

Κι η άφεση βέβαια,
είναι μια κάποια λύση

Θα συμφωνήσεις,
κείνοι που σε παραποίησαν
ήταν έξω από σένα
και κυρίως αθώοι

Ανάταση / Χατζηιγνατιάδου Νόπη

Δυσνόητες

ρωγμές στο ανέφικτο
όμοιες με εκείνες
που σου χάραξαν στο μέτωπο
λίγο πριν την εκούσια θυσία

όμοιες με τα λαβωμένα,
απ' τα χέρια ενός παιδιού,
φτερά μιας πεταλούδας

Ρωγμές
ακαθόριστες,
που ασελγούν στης γαλήνης τα σώματα,
που ραπίζουν σπερματικές διαθλάσεις
στην ανοργασμική πλέον ακοή σου

Ρωγμές
στις αισθήσεις που φύλαξες
για τον έρωτα μιας καταδότριας νύχτας

Κι η ψυχή σου
ως και η μικρή ψυχή σου
δε χωράει σε ορίζοντες,
μα υπομένει γενναία
το τραχύ των ρωγμών

Κι εκείνο της πεταλούδας το πέταγμα
ματαιώθηκε πάλι  

(Από την ποιητική συλλογή "Ρωγμές στο ανέφικτο")

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ / Ζωχιού Λυγερή

(για την Σιλένα)

Μες την καρδιά

πολλά σημάδια σκάλισαν οι χείμαιρες κι οι Ποσειδώνες

Σε ξέρες άνυδρες σχεδία τσακισμένη

κι ο κάθε τσαρλατάνος  πειρατής

κούρσευε και γονάτιζέ την

Το διάφανο γυαλί της εμαράζωσε και θάμπωσε σιγά σιγά

Άνεμοι και παγωνιά βροντοφωνάζανε

τη νίκη τους

πάνω στο άψυχο κορμί της

Σκυλιά και ύαινες στριφογυρνούσανε και γλύφονταν

να απολαύσουνε τον θάνατό της

Κι ο νους μονάχος του

εκοίταζε τον ουρανό

για μια λυτρωτική ανάσταση

                                                                                                               

Μα πουθενά

Άδεια αγκαλιά, ξυπόλητη αγάπη σε κοφτερά ακόνια

Στο έρεβος της άδικης χαράς

και του εκατόχερου άδικου

Μια ιστορία και αυτή

Mια ιστορία μοναχά

Για να την λένε  κάνα δυο και να περνά η ώρα  

Mια ιστορίa ...

Λ.Ζ.

*Πίνακας της Λυγερής Ζωχιού

Ισόβιος Ναυαγός / Λέφας Γιάννης

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Neaskepsi/449/6.html