Θάλασσα η αγάπη σου / Γιώργος Καραγιάννης

Πόθησα τη θάλασσα στην καρδιά να κλείσω
και χιλιάδες όνειρα να ’βγουν στον αφρό.
Λάτρεψα τη θάλασσα, τώρα πώς να ζήσω,
να μη σ’ έχω μάτια μου, λίγο να χαρώ.

Μια βαρκούλα ναύλωσα, να σε συναντήσω,
στη γλυκιά αγκάλη σου μέσα να χαθώ.
Δεν μπορώ, ζαλίζομαι, πώς θα συνεχίσω,
αν δε δω τα μάτια σου, πάω να τρελαθώ.

Πάλεψα στα κύματα τον καημό να σβήσω,
μα η σκληρή αγάπη σου, μ’ έκοψε στα δυο.
Τώρα, όμως, που άντεξα, με χαρές θα σμίξω
και θα μπω στον κήπο σου ευωδιές να βρω.

Το παλιό τραγούδι μας, θα σου ψιθυρίσω…
Τι κι αν τόσα τράβηξα, θα σ’ ακολουθώ!

ΣΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ / Αλεξανδρής Γεώργιος

Στο βράχο εκεί που θα σταθείς

καράβια ν' αγναντεύεις,

αφρόσκεπα κύματα σαν δεις

να 'ρχονται αγριεμένα,

μην ξαφνιαστείς, μη φοβηθείς

και με σπονδές δακρύων και κλαυθμών

μην επικαλεστείς τον Δία.

Απλόχωρη την αγκαλιά σου άνοιξε

κι αφέσου γοργόνα  Ωκεανίδα,

πρωτόγνωρο νιώσε θώπευμα

και κάλεσμα στων πεθυμιών τη γλύκα,

η κυματούσα θάλασσα του καημού

στα μαϊστράλια των ελπίδων να λουστεί

στον μπάτη των ονείρων να κοπάσει.

Κάποια βαρκούλα θα φανεί,

κάποιο ψηλό κατάρτι,

μπορεί και μια σανίδα ταπεινή

στους πόθους σου λιγοθυμιά

και τη λαχτάρα του ερχομού να φέρει,

δέσποινα τον αργαλειό ν' αφήσεις

και τις μέρες σου υφάδι να μην πλέκεις.

Περίμενε στο ακρογιάλι μόνη,

άγνωστη,λεύτερη, πιστή στον έρωτά σου,

αξόδευτη πλησμονή μακάριας ψυχής,

δίχως μνήμες γυναικών και αναφορές,

χωρίς δαψίλευμα ανδρών και συνηγορίες,

μη σε 'βρει η Αθηνά και σε παρηγορήσει

κι αχρείαστα ο Όμηρος σε διακονήσει.

Θα 'ρθει ο Δυσσέας , θα 'ρθει

από του νόστου την άγρια πεθυμιά,

από τη σοφία των βίαιων καιρών,

αλύτρωτος από γνώσεις και εμπειρίες,

λεύτερος από δελεασμούς και προκλήσεις,

προσκυνητής στην αφοσίωση και την πεποίθησή σου,

με λύτρα ζωής τα ώριμα τ' αξόδευτα τα χρόνια. 

                                               10-2-2019

NEOΤΗΣ / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Κυματανθός λευκός, ευκίνητος, αεικίνητος.

Ακτίνα φωτός, απαστράπτουσα, ιριδίζουσα,

πτητική, χορευτική, δονούμενη, παλμική.

Νεότης, που όσο ένα όνειρο μονάχα διαρκεί.

ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ / Νικολαρέας Πάνος

 Κάποιες  νύχτες  το παράθυρο της  απελπισίας

μένει ανοιχτό. 

Στο πρόσωπο σου πέφτει  αδιόρατα  

μια σκιά  μουντή σαν πένθιμο  προμήνυμα,

ώσπου πυκνό  το σκοτάδι  χιμάει από παντού 

και σε τυλίγει σα να θέλει να σε πνίξει.

Τη ταραγμένη  ψυχή  πυκνό  δίχτυ

ο φόβος σου τη σκεπάζει.

Παγερός  αέρας μπαίνει από τις  χαραμάδες

του μυαλού σου και θεριεύει απ’ το οξυγόνο σου.

 Λυσσομανάει  ένας αόρατος εχθρός

και με χίλιους διαβολικούς  ήχους, σου σπάει τα τύμπανα

σε σπρώχνει σε γκρεμό σε θάλασσα σε πνίγει.

Οι αισθήσεις σου παραληρούν στο πυρετό μιας έκρηξης

τις χάνεις … σα να σε εγκαταλείπουν.

Ώσπου πάλι ξαφνικά

νιώθεις την αρχή με το τέλος να γεφυρώνονται .

Το ξέρεις καλά, εικονική ήταν η αναμέτρηση,

οι τρόμοι τα σκιάχτρα οι βουές και οι γκρεμοί δικοί σου ήταν.

Ξέρεις στο δράμα σου, ο σκηνοθέτης κι ο παραγωγός, εσύ θα’σαι

όσο παραμένεις άπειρος ακροβάτης, στο τσίρκο της ζωής.

Κι έτσι μιαν άλλη ανέμελη στιγμή, συντετριμμένος 

 απ’ τα πρέπει και τα θέλω της,

πάλι θα σε σπρώξει, σ’ έναν άλλο γύρο του θανάτου.

  

Κλεμμένες Ψυχές / Νικολαρέας Πάνος

Νικολαρέας Πάνος (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Πάνος Νικολαρέας γεννήθηκε και κατοικεί  στην Αθήνα. Κατάγεται από τον Αγ. Νίκωνα- Δυτ.Μάνης. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και το βίντεο. Είναι πτυχιούχος ανώτερης σχολής ηλεκτρονικών και απόστρατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. Ποιήματα γράφει από την εποχή της εφηβείας, αλλά και στη συνέχεια τα 30 χρόνια επαγγελματικής σταδιοδρομίας σε έναν ‘’ιδιαίτερο κόσμο’’ υπήρχαν αρκετά ερεθίσματα για έμπνευση.     
Το 2018 συμμετέχει με δυο  ποιήματα του στη ''Σύγχρονη Ανθολογία της Νέας Ελληνικής Ποίησης'' της Ποιητικής ακαδημίας σε έκδοση της ''Νέας Διάστασης '' υπό την επιμέλεια του Δ. Ιατρόπουλου κ.άλλων. Επίσης είχε φιλική συμμετοχή με ένα ποίημα του, στο διήγημα του Νεκτάριου Θεοδώρου ''Το Λιμάνι των χαμένων ποιητών'' έκδοση 2018 από ''24 γράμματα'' Υπό έκδοση  βρίσκεται η πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο ''ΚΛΕΜΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ''      

ΑΡΙΑΔΝΗ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ '' ΕΛΛΑΜΨΕΙΣ'' ποιητική συλλογή , επιμέλεια-παρουσίαση ΜΑΧΗ ΚΟΜΝΟΥ

Πατώντας επί του συνδέσμου 

https://www.mixcloud.com/andromache-komnou-xatzitrianta/%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CF%85/?fbclid=IwAR2NfAnQEezxBIvbT-O0RPg3XyH2aDub3iyKsCkMhteQOOMeOT9TWzPf618

Τα χρώματα της νύχτας / Μπέσης Νεκτάριος

Έβαλαν όλους τους ανθρώπους

στον ίδιο δρόμο,

Αυτοί όμως τώρα,

Περπατούν μαζί

και δεν τους νοιάζει,

αν αυτός ο κόσμος,

είναι χτισμένος,

πάνω σε ένα άλλο κόσμο.

Δοκιμάζουν τα δόντια τους,

κατασπαράζουν,

ότι ξεσπάει σε κλάματα.

Πρώτα το αγαπούν

και μετά το καταστρέφουν.

Όπως καταστρέφουν

και τα χρώματα,

τα χρώματα της νύχτας,

δεμένοι με την όμορφη

πλευρά του σκότους

και ύστερα κουρασμένοι,

πλαγιάζουν,

στις παγωμένες της ακτές.

Νεκτάριος Μπέσης (μικρή αναφορά)

O Μπέσης Νεκτάριος, γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα, έζησε στην

Αίγινα μέχρι την ηλικία των 17, έκτοτε ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Το 2008 εκδόθηκε το ποίημα του - Η αλμυρή μαγεία της Θάλασσας –

στο περιοδικό Ραπόρτο (φύλλο 65). Το 2016 εκδόθηκε ηλεκτρονικά

στην στήλη  - εν καινώ – (24 γράμματα) η ποιητική συλλογή «αστροφεγγιά.¨»

«Η ορχήστρα του δάσους (2017)»  είναι η πρώτη του έντυπη έκδοση στις

εκδόσεις 24 γράμματα και το «Καταστρέφοντας τα χρώματα της νύχτας (2018)»          

είναι η δεύτερη έντυπη έκδοση, επίσης στις εκδόσεις 24 γράμματα  .

Ποιήματα του έχουν εκδοθεί σε διάφορες ποιητικές ανθολογίες

 (ανθολογία ποιητών 2015-2016, από «24 γράμματα»

 4^η ομαδική, από εκδόσεις «διάνυσμα» ,

ποιητές για την άνοιξη, από «αργοναύτες»)

 όπως και το μικρό διήγημα αόρατες γραμμές στο βιβλίο, λαθρόψυχοι.

Αυτό το καλοκαίρι / Νεκτάριος Μπέσης

Αυτό το καλοκαίρι,

κίτρινο,

ξερό σαν άγριο βότανο.

Στην πλαγιά ενός βουνού,

ο αέρας φυσούσε όνειρα,

τα ανέβαζε,

τα κατέβαζε,

τα χτυπούσε πάνω

στις πέτρες.

Τα τζιτζίκια να ουρλιάζουν,

να ουρλιάζουν

και η θάλασσα να τρώει,

γυναίκες,

άνδρες,

μωρά,

πλοία ολόκληρα

και θαύματα,

πολλά θαύματα,

αλλά ο κόσμος έκλαιγε,

αυτό το καλοκαίρι,

δεν μπορούσε

να τα πιστέψει.