Μαρία Ξανθοπούλου (μικρή αναφορά)

Η Μαρία Ξανθοπούλου είναι λέκτωρας της Βυζαντινής Αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. 

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα και εκδόσεις

(2017)	Η ποίηση στις ράγες: Θεσσαλονίκη - Κατερίνη, Σύλλογος Φίλων του Βιβλίου
(2012)	Μεσσηνία: Συμβολές στην ιστορία και στον πολιτισμό της, Εκδόσεις Παπαζήση

Ίχνη Καλπασμού και Ενάλια πορεία : Ποιητικές Συλλογές της Βελέντζα Λαδά Ευτυχία

Ίχνη καλπασμού

https://www.flipsnack.com/Diadiktiakiaftoekdosi/fdkf23i5x.html


Ενάλια πορεία

https://www.flipsnack.com/Diadiktiakiaftoekdosi/ftmyd0q8t.html

Ευτυχία Βελέντζα Λαδά (βιογραφικό σημείωμα)

Η Ευτυχία Βελέντζα Λαδά γεννήθηκε στην Αθήνα.Είναι απόφοιτος του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών και υπηρετεί ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Ασχολείται με την αρθρογραφία  τόσο σε τεχνολογικά περιοδικά  του κλάδου των τροφίμων όσο και σε τοπικά περιοδικά με άρθρα κοινωνικού, εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος και έχει δημοσιεύσει ποιήματά της.

Ποιητικές Συλλογές: 

α. Ίχνη Καλπασμού 
β. Ενάλια Πορεία

Του Μεγ’ Αλέξανδρου η σκιά / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Του Μεγ' Αλέξανδρου αν ήμουν η σκιά,

μαζί μ’ αυτόν όλο τον κόσμο θ’ αγαπούσα.

Τα φώτα της Ελλάδας του Απόλλωνα,

σ’ ολόκληρη τη γη θα τα σκορπούσα.

Τις μάχες του Ελληνισμού θα έδινα

και μεθυσμένη απ’ τις νίκες μια σκιά,

με τον Αλέξανδρο αγκαλιά, θα πέθαινα.

Ένα ποίημα του Γεωργίου Βλάχου

Α ν θ ρ ω π ε / Ηλιόπουλος Βαγγέλης

Μικρή και εύθραυστη η φύση σου
άνθρωπε
σκάβεις με τα χέρια
να φέρεις στην επιφάνεια κτερίσματα
του παρελθόντος.
Ε! εσύ ανθρωπε
Πίστεψες την υποκρισία των λέξεων
Πετώντας σε έναν σκοτεινό ουρανό,
Κολύμπησεςι σε μια θυελλώδη θάλασσα.
Εχεις ακόμα μέσα σου το γλυκό θαύμα
του καθ ομοίωσιν
Ζωγραφισμένο στους τοίχους των αναμνήσεων σου.
Από τον άνεμο της ελπίδας,
Άδραξε κάθε στιγμή της χαράς
Ότι η ζωή σου προσφέρει,
Και ποτέ μην μετανιώσεις
γι αυτό που είσαι!

ΕΝΤΑΣΗ / Kokaveshi Dhimitër

Θα αποδράσω
σκέψεις
χειμωνιάτικες 
μη στέλνεις!
Απώλειες, που ορθώνουν
σκοτάδια
σε επιστροφές φωτός:
Περιμένω.
Τα περιμένω, σε οπτικό
πεδίο
προστασία έκφρασης
οι τακτικές;
Απογοήτευσης ν' αφήσεις
ω μεγαλείο
ψυχής...! Φιλί, δειλό;
Του οίνου…!
Νόμιμο τον πόθο
έχασα
διστακτικά πνευματικό
μη ζωγραφίσεις
να διατηρείς, το έντονο
επιθυμώ
σε ηλιοβασιλέματα, ψυχής!
Μη μου τα δίνεις. 

Τι όμορφα χρώματα έχει ο ήλιος μου όταν με κοιτά κατάματα; / Γρηγορία Πελεκούδα

Τι όμορφα χρώματα έχει ο ήλιος μου
όταν με κοιτά κατάματα;

Τον ρωτώ μετά απ΄όλο αυτό
το αλισβερίσι στα γαλήνια
νερά του πελάγου που γίνεται
που θα φτάσει το μετά
της ιστορίας του;
Όταν ο καθένας
διαλέγει την πορεία του
δεν ζητά τίποτα για ένα τίποτα.

Εγώ προσωπικά έχω κάτι όνειρα
να ζωγραφίσω μέσα σε θαλασσινά
κοχύλια, ένα τεράστιο παιδικό
χαμόγελο εκεί που σκάει το κύμα
σε χιλιάδες χρώματα
και του ήλιου υψώνεται
το ανάστημα.

"Ποιος είμαι εγώ?" / Ελεύθερος Νικήτας

Ποιος είμαι εγώ?
Κάτι παραπάνω σίγοuρα απ'τη γέννηση και το θάνατο,
κάποιο φuσημα τοu ανέμοu ποu χορεuει σέρνοντας 
τα πάντα,ανεξέλεγκτο και το ίδιο
μια νuχτα της εuλάβειας τόσο παλαιή
ποu ξαναγuρισε στα δρώμενα,
το μόνο σuστατικό της φωτιάς και της ημέρας,
η ανεπαίσθητη θάλασσα,
ο ορισμός τοu αφηρημένοu κι η μετέπειτα λιποψuχία-
-μελαγχολία τou ,
o χαλεπός καιρός ποu κι αuτόν να ταξιδέψοuμε αρμόζει,
το πανηγuρι της βροχής και τοu χιονιοu
και το πιο πέραν τοu(ς), ο ανώνuμος ,ο πεισματικά ανώνuμος
κι ότι πιο φεuγαλέο και νοσταλγικά οριστικό
κι η επανάληψη ποu δε θuμάται τον εαuτό της
κι όλα τα βλέπει πρώτη φορά και πρώτιστα
κακώς και λανθασμένα,
αuτός είμαι εγώ ο πιο αμελητέος
κι ο μόνος,έρμος κραταιός θεός
τοu ονείροu και της αλήθειας.....

Αγάπης σπόρος / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα

Να ’χα ένα πέλαγος στην αγκαλιά μου,

Να ’μουν βαρκούλα μ’ άσπρο πανί,

Να ’χα ένα γλάρο για συντροφιά μου

κι από ένα κύμα γλυκό φιλί.

Να ’ταν δελφίνια τα όνειρά μου

σε καταγάλανα μέσα νερά,

να ταξιδεύανε πέρα απ’ τον ήλιο

του κόσμου να ’κλεβαν τα μυστικά.

Να ’χα μπαλκόνι στο γαλαξία,

σαν άστρο να ’βλεπα μικρή τη γη,

νεράιδα ανέμελη μ’ ένα ραβδάκι,

στο σύμπαν θα έριχνα σκόνη χρυσή.

Στη γη θα έφερνα αγάπης σπόρο,

να φύτευα σε κάθε αυλή

κι όταν οι άνθρωποι αγαπιόταν,

δε θα ’χα πια άλλη ευχή.