Αγγελική Δημουλή (μικρή αναφορά)

Η Αγγελική Δημουλή γεννήθηκε στο Μοσχάτο το 1980. 
Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστημιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές της σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Νεοελληνικό Ινστιντούτο του Πανεπιστημίου της Σορβόννης (Paris-Sorbonne IV). Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα μαλτέζικα, στα ουκρανικά, στα σλοβένικα, στα ουγγρικά και σε άλλες γλώσσες. Αρθρογραφεί τακτικά σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, κρατώντας τα τελευταία χρόνια σταθερή στήλη με τίτλο «Διακοπές στην ποίηση» στο περιοδικό Vakxikon.gr.

Ποιητικές Συλλογές:

“Έρδυλον” (εκδόσεις Ποιήματα των Φίλων 2011)
"Τα ετερόφωτα" (Βακχικόν 2015)

Στη σύναξη των Θεών

Αποδιωγμένο πνεύμα
λαμπρό λιοστάσι των ψυχών,
περνούσες κύμα απ' τη μνήμη
όχι δεν μπορείς να είσαι παρελθόν,
ελπίδα ζεις και ανασαίνεις μέσα στην ομίχλη
παρόν που αψηφάς κινδύνους
την ανθρώπινη κόλαση αποτινάζεις απ' την καρδιά.
Μόνο το χαμόγελο, η φιλία και η αγάπη
σε κρατούν δέσμια της γης
κι ύστερα ο ουρανός σ' έχει ελεύθερη από κάθε τρικυμία,
περιδιαβαίνεις τις νύχτες με καημό
από στενό δρομάκι ευτυχίας
απάνεμο χωριό με διάσπαρτα σπίτια στο βουνό,
δυνάμωσε τη γαλήνη στην ψυχή σου
γράψε τους πόνους στο χαρτί
τα γράμματα είναι το χωνευτήρι των πληγών
κι οι λέξεις τα πλούσια φτερά σου...
Από μια σύναξη Θεών έλειπε ο Ερμής και η Αφροδίτη,
ίσως γυρίσουν πίσω για να μετατρέψουν
έναν δισταγμό σε αποδοχή.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Νοσταλγία

Νοστάλγησες την άπειρη σιωπή
των ταξιδιών και της θάλασσας
Την κυρίαρχη τέχνη να σε υπακούει
ένα καράβι

Χρήστος Κεραμίδης

Αλλιώς πώς;

Με χτυποκάρδι

Αλλιώς

πώς;  
Με χάδι

Αλλιώς

τι;
Με έρωτα

Αλλιώς

γιατί;
Έλα

ν'αγαπηθούμε





Βαγγέλης Φίλος



Από την προς έκδοση συλλογή, "Αλλιώς πώς;"





Βαγγέλης Φίλος

Σημείωμα λόγου.

Νόμισες πως τα πράγματα ην εύκολα για σένα,
μα φράχτες γύρο σου έστησε η άδεια σου ζωή,
λόγια που δεν ξεστόμισες που ήταν ειπωμένα,
τα σκόρπισε ο άνεμος με μια απαλή πνοή.

Εσύ στο περιθώριο παραπομπή του λόγου,
μοιάζεις βιβλίο ολάκερο στο φως της ιστορίας,
πονούν τα μάτια, θέατρο μοιάζει του παραλόγου
στις πλάτες σου να κουβαλάς το βάρος της απουσίας.

Λίθος μονήρης, γίγαντας, κόντρα στις εξουσίες
που σου άρπαξαν τα όνειρα, σ’ έθαψαν στη σιωπή,
και λόγο είχες και φωνή και ηθικές αξίες,
όμως μια νύχτα χάθηκαν στη λήθη, στη βροχή.

Πολέμαρχοι μηδενιστές με όπλο τους τον λόγο
που η αλήθεια κρύβεται, πίσω από ασπίδες νόμους,
κι αν τους ακούς πλανεύεσαι δεν τους προσάπτεις ψόγο,
φορτώνεσαι τα ψέματα στους πληγωμένους ώμους.

Η τέχνη της πολιτικής, το ψέμα να ‘ν η αλήθεια
τα παραμύθια, όνειρα για μια καλή πορεία
εσύ, αιώνιο σύμβολο βαστάζου, από συνήθεια,
που οι καιροί σε γέμισαν μ’ απάθεια και μωρία.

......................................Χρήστος Κουκουσούρης

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Γκανέλης Γιώργος

Απόμειναν τα πλαστικά όνειρα ριγμένα στις άψυχες ημέρες
πολλά ομοιώματα της νύχτας να περιφέρονται
ωχρά και ταλαιπωρημένα χωρίς διαβατήριο
χωρίς την ελάχιστη δόση ελπίδας, με κινήσεις αργές
και το μαχαίρι καρφωμένο στα τσιμέντα, στην καρδιά
αυτής της πόλης κι ο άνεμος υστερικός να γρατσουνάει
τ’ άδεια κιβώτια της μπύρας, τα λιγοστά χαρτιά
εσένα με τη θεατρική όψη της μετανοημένης
που αύριο θ’ ανατραπεί από τις υποσχέσεις της μέρας .
χωλαίνοντας ο καιρός προσπερνάει, αφήνοντας σκόνη
στα κρύα παράθυρα, ψυχές χωρίς υλικό
χωρίς οράματα, πιο πέρα το άστεγο παιδί ονειρεύεται
το άγγιγμα της ανύψωσης, στοργή και ζεστά πρωινά.

Αυτό το φθινόπωρο αντιμάχεται τις ανοιχτές κάμαρες
επουλώνει με βιασύνη την ανία των διακοπών
για να υποδεχτεί επίσημα την πρώτη ψιχάλα
που θα γεμίσει τα κενά, τις άδειες σκέψεις
ρίχνοντας στην ξηρασία του μυαλού υγρό χαμόγελο.
Νομίζω ότι η βροχή δεν έχασε ποτέ το κύρος της.

Από την ποιητική συλλογή ''Ο σκοπευτής της μνήμης'' (2013)

Τίποτα το ηρωικό;

"Τίποτα το ηρωικό; αμαθής στάθηκα με κλεμμένη πρόσκληση, σ' ένα συνέδριο επιστημόνων, ζητώντας το λόγο/ και σε αφήσαν όρθιο; η ευγένεια και η περιέργεια της γνώσης κυριάρχησε, ευτυχώς/ τελικά μίλησες; ναι, αλλά δεν στάθηκα στην επιστήμη, τη γνώση, τα πειράματα/ δεν πρόσφερα τίποτα νέο εκεί, μονο συναισθήματα άπλωσα, α ναι και πολύ αγάπη, είχα τόση/ για ό,τι όμορφο αξίζει να παλέψουμε, για ανθρώπους, για γνώση, για όλα/ μέσα σ 'όλα αυτά, τι είπαν; άκουσαν, δεν μίλησαν, ίσως λίγοι να στάθηκαν και μαζί μου, απ' την αναίδεια της δοκιμασίας". Γιάννης Βέλλης

Στο πήγαινε έλα

Να χαραμίζεσαι
πίσω από ένα πορτοπαράθυρο
έξω σ' ένα μπαλκόνι
να γράφεις
να διαβάζεις
να ξεχνάς να σωπαίνεις
τον νου
και να 'χεις την μοναξιά
περίφοβη μέσα σου
στο πήγαινε έλα
του μέσα και του έξω σου.

Είναι κι αυτός ο άνεμος
που γεννήθηκες για να τον ερωτευθείς
είναι κι αυτός ο βάσανος
που ξαφνιάζεται στις γήινες λέξεις
στις αέρινες πράξεις
και ζητά την εξιλέωση
στα ουράνια πεπραγμένα.

~στέλλα βρακά~

δε με σκοτώνει η θλίψη μου άλλο πια

δε με σκοτώνει η θλίψη μου άλλο πια...

μέσα απ'αυτήν έμαθα να υπάρχω με δύναμη...

μέσα από σένα ζωή έμαθα

τους νευρώνες σου

οι μέρες και οι άνθρωποι με κατα-θλίβουνε βασανιστικά

γιατί τους αέρηδες πάντα κυνηγάνε

να προκάνουν...

Κουφογάζου Φωτεινή

ΕΠΙΛΟΓΗ

Βασιλάτου Ουρανία

~~~~~~~~~~~~~~~
Το γνώριζα.
Το ένοιωθα.
Μόνο σημάδια
θα άφηνες.
Μέσα μου.
Πάνω μου.

Κι ύστερα
θα 'ρχόταν η στιγμή,
του φευγιού.
Της αλήθειας
που κατάματα
δεν αντέχεις να κοιτάξεις.

Έμεινες
με τις επιλογές σου.
Πέταξες τα θέλω
στα σκουπίδια.
Ξεσκισμένα χαρτιά.
Διάσπαρτες πια λέξεις
χωρίς υπόσταση.

Δίχως ολοκληρωμένο νόημα.
Το διάλεξες.
Το θελες.
Ζήσε μ' αυτό....
κι απόλαυσέ το.