Τίγρεις σε Ενυδρείο (προ!δημοσίευση / απόσπασμα)

• Δημήτρης Λεοντζάκος

---

Δύο τίγρεις σε ενυδρείο
παγώνουν κάτω απ’ το νερό
δεν μπορούν να κοιμηθούν
έχουν χρώματα στα μάτια
φυσαλίδες στο μυαλό τους κάνει
κρύο από γαλάζια φύκια
ραμμένες τα ρούχα
φτιαγμένες σε αιώρηση
αντιλόπη εάν περάσει απ’ τον βυθό
θα κυματίζουν κιόλας
η αρπακτική ουρά τους
τρέχουν τα δόντια τους
όμως τα κύματα τα λόγια τους
τα χέρια γυάλινα και στρογγυλά
– να, επειδή η γυάλα –
δύο τίγρεις που χωρούν μέσα σε γυαλί
που ονειρεύτηκαν τον ίδιο φόβο
ότι την άνοιξη θα ανθίσουν κιόλας
ότι ένα παιδί τις έκοψε
– τους έβγαλε τα μάτια –
τις πήρε ένα κορίτσι αγκαλιά
ότι έπεσαν στην σκάλα
τις έπνιξαν μέσα στην λέξη γάλα
δύο άσπρες τίγρεις όπως φαίνονται
δε φαίνονται
στο άσπρο υγρό
γι’ αυτό είναι δυστυχείς
σαν μήνες μες στο γάλα
σαν εποχές
σαν αερόστατα
σαν δύσκολες κλωστές
σα νούφαρα αδρανείς σαν ανεμώνες
σαν πράσινες διάφανες χελώνες
σαν αβαρείς
απ’ το νερό
μες στο νερό
όταν έφυγε το νερό
ξαφνικά όταν πέταξε
σαν λιβάδι από δύο τίγρεις μόνες
δύο τίγρεις αναποφάσιστες
οι οποίες θα αναδυθούν
με μεγάλα φτερά
αργά φτερά σαν
σμήνη αρπακτικές
που μεγεθύνονται πετούν
που πλησιάζουν
απ’ το βυθό με άνθη σφαιρικά
ο ύπερος και η γύρη
άνθη κυλιόμενα
να
επειδή τα χέρια τους
δύο τίγρεις και ευτυχείς
ας ταλαντωθούν
άδηλες καμπύλες
σαν τρούλοι θα υψωθούν
σαν κλίνες ελαφρές
δειλές
σαν νύμφες
σαν νύφες
σαν νέφη
γυάλινες καμπάνες εκκρεμείς
ποιας νύχτας τις λύπες ηχούν;
– τι μέλλον; –
στης δύσης τη δίνη κι ασάλευτες
τι πτήση υφαίνουν
– τι φήμη –
τυφλή να κρυφτούν;

---

Μυστικό της Περιστροφής

---

Αν ζητούσε κανείς.

Και εάν όλα όσα μέσα
στο σύμπαν περιφέρονται.

Αν έχουν όλα προσωρινά
επιβεβαιωθεί.

Αν όλες οι τροχιές
κι όλες οι φάσεις δικαιώθηκαν.

Αν κάτι ελάχιστο μες στο κεφάλι μου
δεν δύει.

Αν μία τυχαία πόρτα
δεν βρεθεί, μια αμυχή.

Αν όλα ίπτανται.

Εάν δεν λύνεται αυτός ο κόσμος.

Αν τίποτε δεν είναι δυνατόν
να παρεκτραπεί, αν τίποτα.

Και εάν οι υποσχέσεις.
(Ένας υγρός και παγωμένος.)

Αν – όταν – τα δεδομένα πλαίσια
ακυρωθούν.

Και αν όπως ποτέ ως τώρα.
(Έτσι ή αλλιώς.)

Μόλις αυτός που οχυρώνεται.
(Όταν επιτέλους θα ’ρθεί.)

Να του δοθεί γαλήνη.

ΣΩΣΕ ΜΕ

Άδεια η νύχτα χωρίς εσένα..

Και τα αστέρια αδίσταχτα να ανθοφορούν
μέσα στα μάτια μου
μια οδυνηρή οφθαλμαπάτη..

.. σώσε με..
πες μου πως έρχεσαι καρδιά μου..

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΙΚΕΣΙΑ

- Δώσ' μου μια ρυτιδιασμένη αλήθεια..
Έτσι ρε διάολε 
Να ντραπούν τα μακιγιαρισμένα ψέματα που παρατάχθηκαν..
Να σκύψουν το κεφάλι μες τις ρωγμές της σαν τα κοιτάξει..
Να βουβαθούν οι ρήτορες από την εύγλωτη σιωπή της..
Να ουρλιάξει η οργή..
Κομμάτια μπας και γενεί το άδικο...

- Τί λέω πάλι.. 
Πάλι οξειδώθηκαν οι πεθυμιές μου.

- Μη δίνεις βάση...

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΣΥΧΩΡΑ ΜΕ..

δεν πρόλαβα να σου φανερώσω
πόσο νοτισμένο ρούχο
κρύβει κατάσαρκα ένα ξεραμένο καλοκαίρι..

άγονες οι θάλασσές του κατρακυλούν
χωρίς μέρες και νύχτες
μέσα στα πυρωμένα παραμύθια του..

κι εγώ, μες τα καυτά ξενύχτια του,
δεν πρόλαβα να αγκιστρωθώ
από του έρωτα τις ιστορίες..

αυτές που ισοπεδώνουν του στεναγμού ασυμμετρίες..
απόδρασης στενάγματα, αυτές που αναρριχούν..

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΜΕΘΥΣΙ ΣΤΙΓΜΩΝ

 με ήπιες, σε ήπια...

ναι αγάπη μου...

κοιμήσου τώρα...

αύριο θα μετρήσουμε τις νοθευμένες μας γουλιές...

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ...ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Εγώ κι εσύ…
Και μια βροχή ανάμεσα μας να μουσκεύει τα ανείπωτα.
Πόσα πια υγρά, νερένια ανείπωτα κρέμονται απ’ τα πρόσωπα μας.
Στάλες που βαραίνει η σιωπή τους και κυλάει αργά, σα θλίψη σε μια σκουριασμένη, κάποτε λαμπερή βουή.

Κάποιος μιλούσε προχθές για το πάντα.
Μου ‘μοιασε η φωνή του με τη δική σου, μα υπόθαλπτε ακόμη όνειρα φρέσκα.
Δεν ήθελα να του ξεράνω τη λέξη.
Δεν ήθελα να την σφίξω μέσα στη μέγγενη του ανέφικτου.
Αργά ή γρήγορα θα την εύρισκε, θα τη φυλάκιζε το πεπρωμένο στη ποινή του μαρασμού.

Μαζί και για πάντα…
Ηχούν βρεγμένα τώρα στα αυτιά μου, μακρινά και λασπωμένα τα φωνήεντα.
Τα σύμφωνα αντέχουν περισσότερο. Πιο σκληρά βλέπεις, πιο άκαμπτα, γυμνά από συναίσθημα, με σκληρές τις πατούσες, περπατάν μέσα μου ακόμη.

Συναίσθημα, τι είπα τώρα….!
Μια θάλασσα κόκκινη, θαρρείς και τρεφόταν από τις χαραγμένες της ψυχής μου δονήσεις.
Θαρρείς και ξεχείλιζε απ’ τις μαχαιρωμένες αιώνων προσμονές, που σαν κύματα πορφυρά πέσαν από τους καταρράκτες των ματιών σου.

Συνυπεύθυνα ήταν τα μάτια σου, μην το αρνείσαι.
Και τι δεν έλεγαν καθώς κατρακυλούσαν με ορμή τη ροή τους πάνω μου.. μέσα μου…
ΤΟΤΕ που όλα αντηχούσαν αλλιώς.
ΤΟΤΕ που η οφθαλμαπάτη των στιγμών έκαιγε μια θημωνιά από ξερές, εύφλεκτες επιθυμίες.

Βροχή να θρέφει το πυρακτωμένο… Τι μυστήριο αλήθεια…!

Μα έτσι ήταν..
Έτσι είναι και τώρα.

Μόνο που τώρα είναι σιγανή ψιχάλα.
Απ’ αυτή που σε διαπερνούν και σε παγώνουν οι σταγόνες της.
Ακίδες ύπουλες μα αιχμηρές, σε ναυαγούν, του τέλους οι υγρασίες.

Είναι κι αυτοί οι καταραμένοι ρευματισμοί…
Από παιδί με διάβρωναν κάθε που στάλαζε πάνω μου η φράση..

ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…

Με διάβρωναν και με έκαιγαν μαζί…..

Εσύ κι εγώ...
σε μια των ματιών ξεβρασμένη ακάνθινη συνουσία...

Μη με κοιτάς άλλο...

Θέλω να θρηνήσω στα στεγνά.. του τέλους την κορύφωση....

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ..

Έξω μια φύση μπερδεμένη.
Σαν ξενύχτης που παραπατάει γυρεύοντας μιαν άπιαστη σταθερότητα, σαν θρύμματα σκόνης που αιωρούνται μη ξέροντας που θα κατακιάσουν, σαν μιαν απόσταση που πλησιάζει κι όλο πίσω γυρίζει.

Πρωί βράδυ ; ούτε που φαίνεται η μούρη τους. 
Μασκοφορεμένα και τα δυο, πώς να τα δεις.

Το παράθυρο μου ίδιο, μα πιο σκεφτικό, πιο πληγωμένο.
Δεν ανοίγει πια με ευκολία.
Αργούν οι γρίλιες να εμπιστευτούν το κύλισμα του χρόνου.
Σκούριασαν οι μεντεσέδες να περιμένουν το ξημέρωμα.
Κουράστηκε το χερούλι να ανοιγοκλείνει κάθε στιγμή στο ανέφικτο.

ΟΧΙ, μη μου τραβάς τις κουρτίνες.
Θα κοιμηθώ ακόμη..
Είναι πιο ασφαλές..
Θα κοιμηθώ, μέχρι να ξεμασκαρευτούν τα άτολμα.
Μέχρι να ξημερώσει πραγματικά…
Χωρίς μάσκα πια.

Μέχρι να μεγαλώσω.

Καληνύχτα Μαμά…
και συχώρα με που δεν ήμουν άξια κόρη για Σένα...

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ Σ' ΑΓΑΠΗΣΑ

πόσο πολύ σ' αγάπησα...

τόσο που οι αισθήσεις
λίγες κι ανάξιες φανήκαν να σε χωρέσουν...

και το 'παν..
και μουδιάσανε από το τόσο ρίγος...

να κοίτα πως βολοδέρνουν τα λείψανα τους...

γέμισε ο κόσμος μάτια θολά, χείλη υγρά, χέρια ξεψυχισμένα...

κι όλα αταξίδευτα

Αγάπη μου

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΝΑΥΑΓΙΟ

«Καλημέρα», είπε η Προσδοκία.
Είχε ντυθεί με τα καλά της.
Λουσμένη με έναν ήλιο επίχρυσο, μα τόσο αστραποβόλο,
ανέμισε ελπίδες, σκόρπισε χαμόγελα, φούντωσε πόθους στις κουρασμένες ματιές που την έγλειφαν λαίμαργα.

Ολοπόρφυρο το φόρεμα της θρόϊζε ξεχασμένες αισθήσεις.

Κι οι γερασμένοι λογισμοί αναθαρρήσανε.
Και την καλοδεχτήκαν.
Κι ανοίξαν στόματα ραμμένα.
Και τραγουδήσαν εύχαρα, χείλη μελανιασμένα.

Κι ανατολές σαλπάρανε, μέσα στου φουστανιού της τις θάλασσες τις άλικες ...

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

«Καληνύχτα», είπε η Αλήθεια με άηχη κραυγή και βλέμμα που αντηχούσε η αγωνία.
...«να προσέχετε τις μακιγιαρισμένες ξέρες»....!

μα ούτε που την άκουσαν....

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου (βιογραφικό)

Η ποιήτρια Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου γεννήθηκε στην Θήβα Βοιωτίας, έχοντας καταγωγή από Πελοπόννησο (Πλατανιώτισσα Καλαβρύτων). Από νεαρή ηλικία κατέθετε γραπτά τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της, αποσπώντας αρκετά μαθητικά βραβεία και επαίνους. Σήμερα εργάζεται ως υπεύθυνη δανειστικής βιβλιοθήκης, με παράλληλη δραστηριότητα την οργάνωση διαλέξεων στα πλαίσια του Ελεύθερου Λαϊκού Πανεπιστήμιου του δήμου Αλιάρτου – Θεσπιών, όπου και κατοικεί. Ασχολείται με τα κοινά της περιοχής, ως εκλεγμένο μέλος του τοπικού συμβουλίου. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο κοριτσιών. Στον ελεύθερο χρόνο της γράφει και κατατίθεται ατέλειωτα. Σε πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό των Εκδόσεων ''ΕΝΤΥΠΟΙΣ – ΜΩΡΑΙΤΗΣ’’, το ποίημα της‘’ΕΡΩΤΑΣ ΗΤΑΝΕ’’,απέσπασε τιμητική διάκριση. Έχει εκδόσει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο ‘’ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΛΟΓΙΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ’’ απ’ τις εκδόσεις ‘’ΑΛΛΩΣΤΕ''