Μάης

Ζώο που κράζει λευτεριά

η ορμή του ανθρώπου.

Σε κούνια πήλινη

κοιμάται τ' άφτερο.

Ακρόπρωρες γοργόνες και γητευτές

σκίζουν τα φωτεινά.

Αιθεροβατούν στης μοναξιάς την κόψη.

Τα πέλαγα μυρίζουντα

ουράνια μυρίζουντα

ονείρατα μυρίζουν

και μας καλούν στο βλογημένο χορό.

Στόμα με στόμα

χέρι με χέρι

ζωή με ζωή.

η πόλη

Δεν πέφτει η πόλη.

Ακριβός ο δρόμος.

Μην τρέχεις.

Στάσου, στάσου,

σ' ακολουθώ.

Δεν πέφτει η πόλη.

Ήρεμα νερά.

Λιώνουν τα χιόνια.

Μην τρέχεις.

Δεν αντέχω.

Δεν πέφτει η πόλη.

Σου μάζεψα τα λουλούδια.

Γελαστά, να τα φοράς.

Δεν πέφτει η πόλη.

Εμείς την ανεβαίνουμε.

Χαιρετισμός στην Αυγή

Κοίταξε τούτη τη μέρα!
γιατί είναι ζωή,
η ίδια η ζωή της ζωής.
Στο σύντομο πέρασμά της
κείτονται όλες οι αλήθειες
κι οι πραγματικότητές μας.

Η ευτυχία της νιότης
η δόξα της δράσης
η χαρά για κάθε επίτευγμα.

Γιατί το χτές
δεν είναι παρά ένα όνειρο
και τ΄ αύριο, μόνο ένα όραμα.
Ενώ το σήμερα που τόζησες όμορφα, κάνει το χτές όραμα ευτυχίας.
Και το κάθε αύριο ένα όραμα ελπίδας
Φρόντιζέ τη λοιπόν καλά τούτη τη μέρα!
Τούτος είν’ ο χαιρετισμός στην αυγή.

Η ασφαλής ομήγυρη του Ντέμη Κωνσταντινίδη

Ντέμης Κωνσταντινίδης

σε μορφή: e-book

http://www.docdroid.net/14h6y/-.pdf.html

Αναγέννηση

Ακόμα και τα όνειρα
έχουν μια δόση απελπισίας
τη φέρνει ο αέρας
μέσα απ’ το κενό δύο αστραπών,
ίδιοι άνθρωποι, ίδιες έγνοιες
ίδιος της αγάπης ο ίλιγγος
μια λιτανεία σε κύκλο
τα χνάρια τους.
Ίσως,
αν στη θέση του ήλιου
βάζαμε ένα κερί
και το ψωμί μας
ήταν από τα στάχυα
που περίσσεψαν
να ξαναγεννιόμασταν.

Φυλακισμένος

Σωτήρης Μπίνας 

Στο κελί μου
μ’ έσπρωξε ο δεσμοφύλακας,
ένα κέλυφος με απέραντη μοναξιά,
μόνος ήχος
ο παφλασμός των φεγγαροαχτίδων,
πώς να μεταμορφώσω τη λύπη σε γιορτή;
πέρασε η μισή ζωή
ψάχνοντας ένα κομμάτι σύννεφο
κάτω από τα δέντρα των βλεφαρίδων της.
Φύλακα , για την δίψα μου θέλω φως,
για ψωμί πλανήτες
και για Θεό, το σπασμό της σπονδυλικής της στήλης
που γίνεται παλίρροια έτοιμη να με βουλιάξει,
όταν τα δάχτυλά μου
σαν κιβωτός αναζητούν στεριά
στη νερένια ράχη της.

Φόβος

Σωτήρης Μπίνας

Όταν θα έρθει η μέρα
που δε θα έχει απομείνει
τίποτα από τη ζωή,
θ’ αναθεματίσεις
για τον φύλακα που δέχτηκες
φρουρό στην ψυχή σου
τ’ όνομά του,
φόβος
και δεν είναι τίποτα άλλο αυτός,
παρά η τελεία
μετά το θέλω.

ΤΟ ΠΕΤΡΙΝΟ ΣΠΙΤΙ

 1ο Βραβείο 

του 2ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ

(2013)

Μεγάλωσα χωρίς πατέρα

-κι εκείνος χωρίς γιο-.

Ετσι δεν έμαθα να ξυρίζομαι

και να παίζω πόλεμο.

Η μητέρα δεν ήταν άνθρωπος

ήταν η κούκλα που δεν πρέπει να παίζουνε τ' αγόρια.

Μου αγόραζε όπλα και στρατιωτάκια.

Τα έθαβα, τα ξέθαβα

έπαιζα "κηδεία".

Μεγάλωσα με ιστορίες για Κύκλωπες και Δούρειους Ιππους.

Οι φίλοι μού έλεγαν πως μόνο ο κακός ο λύκος είναι αληθινός.

Μια μέρα η γιαγιά μου έβγαλε απ' την κοιλιά του

τις πέτρες της απουσίας.

Χτίσαμε μ' αυτές ένα σπίτι -έμπαινε μέσα και φώναζε

"γιε μου, γιε μου" -χωρίς βεράντες

-όλοι φοβόμασταν ότι θα έπεφτε μια μέρα από το μπαλκόνι.

Εκείνη προτίμησε κάτι πιο θεαματικό.

Πνίγηκε μόνη τη νύχτα.

                       

                                                                                 ΕΛΕΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ 

Φάτα Μοργκάνα

2ο βραβείο του 

4ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ 

Κων. Ζαχαρόπουλος 

Δεν το γνωρίζω ετούτο το νησί

κι ας πλέουν στ' ακρόπρωρο 

μνήμες οικείες 

ριγμένες ανάκατα σα φύλλα χινοπωρινά 

πάνω στις γλαυκές στέγες 

των κυμάτων. 

Κάποτε οι φλέβες του μεσημεριού 

ακουμπισμένες στα σγουρά κοχύλια

κάποτε μια πέτρα σκαλιστή 

απ'το αρχαίο θύμωμα του ανέμου 

-εδώ η φτέρνα του Κενταύρου εκεί της Πενθεσίλειας 

το κομμένο χέρι-

Το βλέμμα ερίζωσε σε κάποια ξέρα μακρινή 

να μαντέψει τους γλάρους εναλίων ρημάτων 

μα η ποίηση όπου την αγγίξεις σε πληγώνει.

Δεν το γνωρίζω ετούτο το νησί.

Συνθλίβεται η μοίρα συχνά 

στις Συμπληγάδες της γλώσσας 

μετατοπίζοντας στα ύφαλα των συλλαβών 

το ελάχιστο βάρος των πραγμάτων: 

Γράψε «μόνος» εκεί που θα 'γραφες «μονός» 

να 'χει το σχήμα του ασπρισμένου βότσαλου 

και του πεσμένου φύλλου. 

Γράψε «γέρνω» αντί για «γερνώ» 

που 'χει μια κλίση ρέουσα και εναργή 

όπως ο ήλιος πάνω από το Ταίναρο 

ή το νερό μες στο ποτήρι. 

Πες «πότε;» αντί να πεις «ποτέ!» 

να 'ναι εύπλαστο και προσιτό 

σαν ίσκιος καρυδιάς που ξεμπαρκάρουνε 

οι ονειραμοιβοί κι οι γρύλοι.

Δεν το γνωρίζω ετούτο το νησί

μήτε το ανίσκιωτο ακρογιάλι 

του πικρού γυρισμού μήτε το ριζωμένο λιόδεντρο 

μήτε το γέρικο σκυλί. 

Ανάμεσα στα ροζιασμένα δάχτυλα 

και το γλυφό ηλιοσκαμμένο δέρμα 

εκείνων που εξορίστηκαν στις πολιτείες του νοτιά 

η ποίηση όπου την αγγίξεις σε πληγώνει.

αναδημοσίευση από:  http://sigxroniekfrasi.blogspot.com/2015/06/4.html

Οι σημαίες

                                                                                         Θανάσης Φωτιάδης

                                                                                         της Έρσης Χατζημιχάλη

Αυτό το σπίτι απέναντι
όλο αλλάζει πρόσοψη.
Πότε είναι με τη δικτατορία,
πότε ροζ – όλο φιλανθρωπία,
άλλοτε βάζει σημαίες όλων των εθνών,
ένα Μάρτη στολίστηκε λουλούδια,
σαν ερωτευμένο, τα μπαλκόνια∙
ένα καλοκαίρι αντηχούσε μουσική,
μιαν άνοιξη, στο ισόγειο κλαίγαν.
Αυτό το σπίτι θα κατεδαφιστεί,
θα ξαναρχίσει το ίδιο κακό,
ιδίως με τις σημαίες∙
τότε θα πρέπει να φύγουμε εμείς.
 

Ποιητική Συλλογή Ληξίαρχος (1966)