Ο ποιητής

Πρέπει να 'ναι δύσκολη
η δουλειά του ποιητή.
Προσωπικά, δεν το ξέρω.
Εγώ σ' όλη μου τη ζωή
έγραφα μόνο
κάτι μακριά, απελπισμένα γράμματα
για τις άνυδρες συνοικίες,
τα 'κλεινα σε μπουκάλια
και τα πετούσα στους υπονόμους.

Τζένη Μαστοράκη

Ο ελεγκτής

Ένας μπαξές γεμάτος αίμα
είν' ο ουρανός
και λίγο χιόνι
έσφιξα τα σκοινιά μου
πρέπει και πάλι να ελέγξω
τ' αστέρια
εγώ
κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω.

Μίλτος Σαχτούρης

Πολλοί στίχοι είναι

Πολλοί στίχοι είναι σαν αργυρές κλωστές δεμένες 
στα καμπανάκια των άστρων- αν τους τραβήξεις, 
μια ασημένια κωδωνοκρουσία δονεί τον ορίζοντα.
Πολλά ποιήματα μένουν αργά τη νύχτα στην ερημιά 
βρέχουν κάθε τόσο τα τέσσερα δάχτυλα 
των στίχων τους  σ’ ένα ρυάκι, 
ύστερα χάνονται ονειροπαρμένα μες στο δάσος, 
πνίγονται στο χρυσό πηγάδι της σελήνης-
ένα σωστό ποίημα όμως ποτέ δεν καθυστερεί 
σε μια γωνιά του ρεμβασμού.
Είναι πάντα στην ώρα του, λέει παρών 
στο πρώτο κάλεσμα της εποχής του.

(Γιάννης Ρίτσος)

Αν γράφω ποιήματα

Αν γράφω ποιήματα είναι γιατί το ξέρω
Όλα τ' αλφάβητα του κόσμου έχουνε λιώσει
Όλες οι λέξεις κι όλ' οι στίχοι έχουν τελειώσει
Οι μέρες το κουτσό τους πόδι μού χτυπάει την πόρτα
Το λυσσασμένο σάλιο τους το γυάλινο τους γέλιο
Και τα ποιήματα
Τ' ασημικό που δε θα το πουλήσω
- Ποιος τ' αγόραζε; -
Μια προδομένη υπόθεση λοιπόν
Μια πλήρης ήττα.

Αντώνης Φωστιέρης

Αγάπη

Σωτηρία Κυρμανίδου  

Γεμάτος απορίες

τούτος ο Μάης.    

Σεργιάνιζε στα μονοπάτια της άνοιξης,

όταν είδε τη χλόη να χαμογελά

και τις παπαρούνες να κοκκινίζουν.

Στάθηκε στο αυτί της χλόης

και τη ρώτησε.

Τι είναι για σε η αγάπη;

Για με η αγάπη είναι

όταν  ακούω τη νιότη

να κυλιέται

στα μάγουλά μου

και να νιώθω πάνω στα βλέφαρά μου

την καυτή ανάσα τους.

Δεν κατάλαβε πολλά ο Μάης στη γη

κι ανέβηκε ψηλότερα.

Βρήκε τ’ αστέρι

και το ρώτησε

Τι είναι για σε η αγάπη;

Για με η αγάπη είναι

να ζω με αυτήν, χωρίς αυτήν…

Χαμογέλασε ,έλαμψε

και έκλεισε το μάτι

στο Μάη με νόημα.

3ο Βραβείο στους Δελφικούς αγώνες Ποίησης, που προκήρυξε η Πανελλήνια  Ένωση Λογοτεχνών, στις 8 Ιουνίου 2008 στους Δελφούς

Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης: Βραβεία 1983

Α’ βραβείο: «Ήλιε μου» (Πέτρος Καράλης / Βασίλης Τσερέλης)

Β’ βραβείο: «Καράβια, πάρτε με» (Δημήτρης Καμσάρης / Δημήτρης Καμσάρης)

Γ’ βραβείο: «Η πτήση» (Κώστας Θωμαΐδης / Γιώργος Παπάς – Ανδρέας Μικρούτσικος)

***

Α’ βραβείο: «Ήλιε μου» ( στίχοι: Βασίλης Τσερέλης)

το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=txAtsO-JDm4

***

Β’ βραβείο: «Καράβια, πάρτε με» (στίχοι : Δημήτρης Καμσάρης)

***

Γ’ βραβείο: «Η πτήση» (Κώστας Θωμαΐδης / Γιώργος Παπάς – Ανδρέας Μικρούτσικος)

Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης: Βραβεία 1981

Α’ βραβείο: «Μια αγάπη σαν κι αυτή» (Ελένη Δήμου / Σάσα Μανέτα)

Β’ βραβείο: «Φύλλο – φύλλο» (Χαρούλα Ντάνου / Διονύσης Κομιώτης – Καλλιόπη Χάιδα)

Γ’ βραβείο: «Και φύσαγε θεέ μου ένας βοριάς» (Αντύπας Μασλουμίδης / Νίκος Βρεττός)

***

Α’ βραβείο: «Μια αγάπη σαν κι αυτή» ( στίχοι: Σάσα Μανέτα)

Ξέρω δεν κρατάνε πάντα οι γιορτές,

ξέρω πως περνάνε, φεύγουν οι χαρές.

Μα χαμένη πάντα η αγάπη αυτή,

έχει και κουράγιο, έχει και ελπίδα,

είναι δυνατή.

Μια αγάπη σαν κι αυτή

δεν μπορεί να πεθάνει,

μια αγάπη σαν κι αυτή

και τ’ αστέρια τα φτάνει.

Σαν τραγούδι ερωτικό

τα πουλιά θα τη λένε.

Χίλια χρόνια μετά

στα βουνά θα πετά,

χίλια χρόνια μετά

θα τη λεν σαν παραμύθι στα παιδιά.

Λένε δεν υπάρχει πια ρομαντισμός,

λένε τις αγάπες σβήνει ο καιρός.

Μα ό,τι και να γίνει, ό,τι κι αν συμβεί,

πάντα θα υπάρχει, πάντα θ’ ανασαίνει,

η αγάπη αυτή.

Μια αγάπη σαν κι αυτή

δεν μπορεί να πεθάνει,

μια αγάπη σαν κι αυτή

και τ’ αστέρια τα φτάνει.

Σαν τραγούδι ερωτικό

τα πουλιά θα τη λένε.

Χίλια χρόνια μετά

στα βουνά θα πετά,

χίλια χρόνια μετά

θα τη λεν σαν παραμύθι στα παιδιά.

το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=ohtdnyhzEcw

***

Β’ βραβείο: «Φύλλο – φύλλο» (Χαρούλα Ντάνου / Διονύσης Κομιώτης – Καλλιόπη Χάιδα)

***

Γ’ βραβείο: «Και φύσαγε θεέ μου ένας βοριάς» (στίχοι: Νίκος Βρεττός)

Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης: Βραβεία 1980

Α’ βραβείο: «Της γιαγιάς τα παραμύθια» (Τζίνα Σπηλιωτοπούλου / Σπύρος Ιωαννίδης)

Β’ βραβείο: «Αν έρθεις» (Μπέτυ Δήμα – Μιράντα Δήμα / Νίκος Βρεττός)

Γ’ βραβείο: «Αν η καρδιά σου» (Ελένη Δήμου / Κυριάκος Δασκαλόπουλος)

Βραβείο δημοφιλέστερου τραγουδιστή: Στυλιανός Τσαμαδός – Γιάννα Κομνηνού

***

Α’ βραβείο: «Της γιαγιάς τα παραμύθια» (Τζίνα Σπηλιωτοπούλου / Σπύρος Ιωαννίδης)

το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=tZ54RpVbPYE

***

Β’ βραβείο: «Αν έρθεις» (Μπέτυ Δήμα – Μιράντα Δήμα / Νίκος Βρεττός)

το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=B30dhYd1Nj0

***

Γ’ βραβείο: «Αν η καρδιά σου» (Ελένη Δήμου / Κυριάκος Δασκαλόπουλος)

Επιθυμία

Σωτηρία Κυρμανίδου

Ανέβα καλέ μου τα σκαλιά.

Αναρωτιέμαι.

Θα καταλάβω την ηχώ των βημάτων σου;

Ξέχασα μάλλον…

Πόσο ανάλαφρα έφτανες στο κατώφλι,

με το γέλιο να φωτίζει το πρόσωπό σου.

Συγχώρα με ακριβέ μου.

Διάβηκα την άβυσσο της απόλυτης απουσίας σου.

Απλά πράγματα, καθημερινά

 δεν πρόλαβα να γευθώ.

Η « αντοχή» δηλωτική για  όλους.

Ακούω τα βήματά σου…

Ανοίγω την αγκαλιά μου να σε κλείσω,

μη και ο άνεμος σκιάξει την ηχώ….

Τιμητική διάκριση στους Δελφικούς αγώνες Ποίησης, που προκήρυξε η Πανελλήνια Ένωση

Λογοτεχνών στις 8 Ιουνίου το 2008 στους Δελφούς.

Η ΤΑΦΗ

Άτη Σολέρτη

Ξαφνικά κάτι άρχισε να ρέει.

Κάτι έλουσε το φεγγαρόφως.

Το πέτρινο κρηπίδωμα έσταξε.

Κάτι έγνεψε.

Μην πλησιάσεις!

Ένα καπέλο στο περβάζι ρεμβάζει.

Αυτό το απόγευμα με τάραξε.

Γύρω τριγύρω ο καπνός μου με πνίγει.

Έξω και μέσα η νύχτα με πίνει.

Με ρουφά.

Σαν τσιγάρο με σβήνει.

Δεν ξέρω τι συντάραξε αυτή τη μέρα.

Κοιτάζω εσένα.

Το σταυρικό παράθυρο.

Μην πλησιάζεις!

Στάζεις θάνατο.

Μες στο δωμάτιο κάνει ζέστη.

Ανοίγω το άπειρο.

Μισεύει.

Μαζεύω τα σπασμένα... θραύσματα συγχυσμένα.

Αραιωμένα. Διάφανα.

Χιλιάδες εαυτοί!

Στίβω τα χέρια από κερί.

Λιώνω σαν κάθε προσευχή.

Γυμνή.

Το ίδιο απόγευμα όλοι εμείς... χλωμοί, ψυχροί και ιδρωμένοι,

ζητωκραυγάζαμε στην πράσινη πλατεία,

πριν μετονομαστεί σε...

Το ίδιο απόγευμα κρατούσαμε στα χέρια... μάσκες και κόκκαλα,

πριν αντικρύσουμε περάσματα και συλλογές γεφυρωτές απ’ τα χαλάσματα.

Στα ίδια χέρια.

Στις σταυρωμένες μας παλάμες χορεύουν πτώματα.

Γυρεύουν στρώματα και πώματα οι τάφοι...

για να θρέψουν τους νεκρούς τους.

Μην πλησιάζεις!

Η απομόνωση πέρασε πρώτη από το στόχο.

Το πήρα απόφαση και βγήκα απ’ την παλάμη.

Ξεριζώθηκα.

Υψώθηκα.

Γύρω τριγύρω μαύρος καπνός στα μάτια.

Έξω και μέσα πάλλευκος, ανθεκτικός, άτονος, μαραμένος...

κορμός οστέινος, θρυμματισμένος.

Άπειρος. Διάφανος.

Κάποιος από τους εαυτούς ψιθύρισε:

«Οι ταραγμένες μέρες μας σταυρώνουν τη σιωπή μας.

Αναπαυόμενα περάσματα θραυσμάτων...

φορέστε τα καπέλα σας!

Στο μέσο της πλατείας!

Ρέετε...

Πλησιάστε!»