Ο Καθρέφτης μου

Σ' ένα Απότομο γκρεμό

που την Όραση σκιάζει,

αφουγκράζομαι τις Προσευχές των πουλιών!

Τ' αγκάθια πληγώνουν τις γυμνές μου πατούσες,

και χίλιες σταγόνες Εχθρικές,

με παρασύρουν Αργά μα Σταθερά,

για να βρεθώ στα Απάτητα βάθη!

Αστραπόβροντα κάνουν τον τόπο να τρέμει,

και μέσα μου κυοφορούνται Παράξενα μηνύματα,

από μύριους Παράξενους Σπόρους!

Όμως, φορώ τον μανδύα της Εγκαρτέρησης,

και δεν με φοβίζει Κανένας και Τίποτα!

Αισθάνομαι Ισχυρός και Σοφός,

γιατί τα έχω Καλά,

και επίσης γνωρίζω Καλά...τον Εαυτό μου!

Και, όταν κοιτάζω στον καθρέφτη,

Αυτός, Πάντα Σίγουρος για Μένα,

Ξάστερος και Καθαρός,

μου λέει Συνέχεια,"Προχώρα."

Ποιητική αδεία

 πιστή αντιγραφή από το βιβλίο του Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ : ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΡΗΤΟΡΙΚΗ 

Πολλές φορές  οι  αδέξιοι στιχουργοί, για να μπορέσουν να φτιάξουν οπωσδήποτε το στίχο ή για να συνταιριάσουν την ομοιοκαταληξία, τον τόνο.. βιάζουν  τη γλώσσα με διάφορους τρόπους, όπως   π.χ. παραμορφώνοντας μια λέξη (π.χ. αγαπεί αντί αγαπά) ή    ενώ γράφουν στην κοινή, μεταχειρίζονται  διαλεκτικό  τύπο (το παιδάκιμ) ή  την   παρατονίζουν (τονίζουν σε άλλη  συλλαβή, π.χ. ερχέται αντί έρχεται) ή παραγεμίζουν τη φράση  με λέξεις περιττές ή βάζουν τις λέξεις σε σειρά που δεν  την  σηκώνουν οι συντακτικοί κανόνες και όλα αυτά τα δικαιολογούν  λέγοντας πως είναι  ποιητική αδεία.   Το αυτό βέβαια γίνεται καμιά φορά και από καταξιωμένους ποιητές λόγω βιασύνης από το χρόνο παράδοσης ή έκδοσης του ποιήματος.

[να πρέπει να ξυπνάμε ]

[..] να πρέπει να ξυπνάμε ένα

πρωί με μια εικόνα σφαγής μέσα στο κεφάλι!

χωρίς πρόσωπο χωρίς

πρόσωπο

ή  μ΄ ένα χάρτινο Δυτικό

ανάπηρο πατέρα

αλαζονικό

χωρίς πρόσωπο

στη θέση της καρδιάς

μεγάλη πέτρινη Μέδουσα και γύρω γύρω θάλασσα ο πόλεμος

ξάφνου ο πόλεμος

στη θέση της καρδιάς μια τρύπα

μάνες μοιρολογήστρες

δίχως δάκρυ το πρώτο αίμα στη θέση

θυμάσαι

που ξέσπασες σε λυγμούς συγνώμης

αδελφέ μου

γιέ μου

και ξανά και ξανά

γλίστρησες πίσω

...

Ανάξιος

κάποιες φορές συμβαίνει

να αφήνω το σώμα μου στον έξω κόσμο

μαζύ με το τραπέζι ,το μαντολίνο μου και τα βιβλία.

σαν άλλο ενα σκληρό και οριστικό αντικείμενο

της αδυσώπητης πραγματικότητας.

[έχομε πει από καιρό

η πραγματικότητα ,

δεν ειναι τίποτε άλλο

από αντικείμενα οριστικά ,

όπως τα σώματα των νεκρών.]

μόλις αφήσω το σώμα μου

-όπως αφήνει η νυχτερίδα το ταβάνι και πέφτει-

πέφτω αρκετά, και ειναι όντως τρομακτικό

μέχρι μια επιφάνεια . εκεί που σταματούν οι λέξεις.

υποψιάζομαι οτι εδώ βρίσκουν οι ποιητές

τις πιο βαθιές τους λέξεις.

και μετά , πολύ βαθιά

συναντώ τον άγγελο με την ρομφαία

οπου ετάχθη να φρουρεί την Πύλη

να μου χαμογελά.

........

στό γυρισμό ,

με τρυφερή αυστηρότητα

και λύπη

στο λαμπερό του βλέμμα

μου αδειάζει τα χέρια , τις τσέπες και το κόρφο.

μ άδεια χέρια

επιστρέφω

σ εκείνο το ταβάνι που είναι το σώμα μου

Ω! ας ήμουν Ο Άξιος !

ενα τίποτα να ‘φερνα

ένα ελάχιστο..

Η ΚΟΥΡΤΙΝΑ

Κι εκεί που όλα φαντάζουν μαγικά

από το απέναντι παράθυρο του λεωφορείου:

« η πρωινή δροσιά, τα δέντρα τα μοναχικά

οι λαξευτές βουνοκορφές του μυθικού Παγγαίου

η ευστροφία του ήλιου του ανυπόταχτου…»

τραβάει, αίφνης, η κυρία - κατά τ’ άλλα - την κουρτίνα

και χάνονται όλα μονομιάς στο κίτρινο πανί της.΄

- Τι αγένεια κι αυτή να σου στερούν

την πρώτη ύλη της ποιήσεως, δίχως

μια - τόση δα- συγνώμη, μιαν απολογία!

Κι αν το ατόπημα βάρυνε μία κοπελίτσα, ίσως

και να ’δινα λιγάκι τόπο στην οργή, να συγχωρούσα.

Μα τώρα κάθομαι άπραγος, δίχως το θείο

αγνάντεμα, χωρίς αισθήματα, με μόνη

εκδικητική ευχαρίστηση τον λαμπερό ιδρώτα

που ενοχλεί αφάνταστα κι εξευτελίζει

το, ούτως ή άλλως, άθλιο της …κυρίας μακιγιάζ!

Αχιβάδες

Αγγελιάσματα

Ψίθυροι

Και μηνύματα

όλη η ζωή μου

Στοιχειωμένη

Σαν θεριό.

Ο εχθρός καραδοκεί

Απ’ έξω

Ο εχθρός

Της καρδιάς μας.

Μη μου τους κύκλους τάραττε

Είπε μια μέλισσα

Βγαλμένη από την Κόλαση

Μα πείτε μου,

Συντρόφοι,

Από πού πάει κανείς

Στην Τροία;

Εγώ, εδώ θα μείνω,

Πάτε εσείς, παλικάρια

Θα μείνω να

Κοιτώ τον καιρό

Και πώς αλλάζει.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ i

Απόψε δεν έχει ουρανό

τον κλείδωσα

 απόψε δεν έχει αστέρια

τα μπλόκαρα

 για να μπορέσεις να δεις

 στην ίδια ευθεία τη δημιουργία

και τη γέννησή σου

σε φιλώ

εγώ ο άνθρωπος

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ

Καθόντανε οι σοφοί

μετρούσαν αριθμούς

έφεραν ένα σακί

μα δεν χωράγαν οι αριθμοί

φέρανε κι άλλο σακί οι σοφοί

μα ούτε τώρα χωρούν οι αριθμοί

βάλανε τους αριθμούς πάνω από την  γη

κι αυτή τώρα αποδημεί.

Η ΟΥΡΑΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΒΛΕΦΑΡΩΝ

Σε θυμάμαι προφίλ με το χρόνο να στάζει.

Μυρωδιά σπηλιάς απ΄ τον καθρέφτη και σ΄ αγκάλιαζα
(το δέρμα σου από φίνο μονωτικό). 
Ανήξερη θάλασσα έμπαινε στο δωμάτιο.
Έπιανα τα μαλλιά σου κι ήταν κρόσσια του φόβου μου.
Έξω έβρεχε ένας πόνος δυνατός. 
Η τρίτη πρωινή στους ώμους σου σαξόφωνο. 

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΟΥΝ (απόσπασμα)

Ι

Άνεμος απ΄ την ευχή πιο άυλος 
μας περιέχει 
και η ψυχή μας περιβάλλει τη νύχτα 
με ποτάμια 
- αυτή τη νύχτα 
που τρίζει τη γύμνια της στ΄ αυτιά μας

και έγινε από κρύπτη σε κρύπτη 
κύμα 



από: Εσωτερικό ανέμου (ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)