28 Οκτωβριου 1940, Οι ηρωες πολεμουν σαν Ελληνες.............

28 Οκτωβριου 1940

Οι ηρωες πολεμουν σαν Ελληνες...Δηλωση πολιτικαντικη, αλλ ομως αληθινη: Σε μιαν Ευρωπη που στεναζει κατω απο την χιτλερικη μποτα, ενας ψυχωμενος λαος, ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ, για πρωτη φορα στις δυναμεις του αξονα. Το επος 1940-1941, γραμμενο με ΑΙΜΑ στα βουνα της Ηπειρου, στα μακεδονικα οχυρα και στην Κρητη, συνεχισθηκε με την εποποιια της εθνικης αντιστασης: Συλληψεις, ομηρειες, ΠΕΙΝΑ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, εκτοπισεις, μαζικες εκτελεσεις, πυρπολησεις ολοκληρων χωριων, εξοντωση των Ελληνων Εβραιων, δεν καμπτουν το ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ.

 Οι αντιστασιακες πραξεις πολλαπλασιαζονται, μαζικοποιουνται και δυναμωνουν με την παροδο του χρονου: Πρωτος ο αρχιεπισκοπος Χρυσανθος, ΑΡΝΕΙΤΑΙ να τελεσει δοξολογια και να ορκισει την πρωτη δοσιλογη κυβερνηση. Μαιο του 1941, οι φοιτητες, Μανωλης Γλεζος και Αποστολος Σαντας, κατεβαζουν τη χιτλερικη σημαια απο την Ακροπολη. Καλοκαιρι του 1941, χιλιαδες πατριωτες,εκτελουνται σε Δραμα,Σερρες, Δοξατο απο τους Βουλγαρους. Ο αρχιεπισκοπος Δαμασκηνος, ΑΡΝΕΙΤΑΙ, σθεναρα να δωσει καταλογους Εβραιων Ελληνων στις αρχες κατοχης.Ειναι ο μοναδικος ιεραρχης στην τρομοκρατημενη Ευρωπη, που στεκεται απεναντι απο τους Γερμανους στο θεμα της εξοντωσης των Εβραιων.

Η κηδεια του Κωστη Παλαμα μετατρεπεται σε συλλαλητηριο!

Η επιστρατευση για εργασια σε πολεμικα εργοστασια των κατακτητων , ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ. Το ανταρτικο φουντωνει και οι Ναζι αποθηριωνονται: ΔΟΞΑΤΟ, ΔΙΣΤΟΜΟ, ΧΟΡΤΙΑΤΗΣ, ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ, ΚΛΕΙΣΟΥΡΑ, ΚΟΜΜΕΝΟ, ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ, ΒΙΑΝΟΣ, ΚΑΝΤΑΝΟΣ, ΑΝΩΓΕΙΑ, ΒΑΜΟΣ, παιρνουν θεση διπλα σε ΧΑΙΔΑΡΙ, ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ, ΑΟΥΣΒΙΤΣ, ΝΤΑΧΑΟΥ, ΜΠΕΛΣΕΝ, ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ, ως παραδειγματα βαρβαροτητας, αλλα και, μεγαλειωδους ΘΥΣΙΑΣ.

 Ε Μ Ε Ι Σ οφειλουμε συγχωρηση στους δημιους και ΜΝΗΜΗ ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ, που βροντο Φωναζουν τους στιχους του ποιητη πως:

 Η ΑΝΤΡΕΙΩΣΥΝΗ ΣΤΑ ΕΘΝΗ ΔΕΝ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΣΤΡΕΜΜΑ.

 ΜΕ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟ ΠΥΡΩΜΑ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ, ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ.

Βασιλειος Αναστασιαδης του Δημητριου και της Ανατολης το γενος Παπαδοπουλου. Παφραιος Ποντιος εξ Αδριανης Δραμας, οπου οι Βουλγαροι εξετελεσαν 29 πατριωτες,αμεσως μετα το μακελειο του Δοξατου, καλοκαιρι του 1941.

Ανασα στη Σιωπη

Οι ανασες µου κρεµιωνται στη Σιωπη σου. 
Τα δακρυα µου µουσκευουν τα ονειρα σου. 

Η βροχη σου,ανεµοδινητη,σκαφτει αλυπητα
 τα σωθικα µου. 
Νυχθηµερον,ανυσταχτα, πυρωνω µε ένα αστερι. 
Φεγγοβολιδα αδυτη, µεσα σε πεφτΑστερια. 

Συνωστισµενος σε αστερισµο στης Μνηµης σου την Πορτα. 
Με σπρωχνει η ΠανΣεληνος, µε οξυπυρα µε αγκυλωνει. 
Παραγαδιαζει στης Ψυχης, τα εγκατα,σε Αβυσσους. 

Οπου αποσταζεται ο Καηµος, και σβειουνται τα σκοταδια. 
Και κρυσταλλωνουν τα δακρυα,δενονται σε κοµποσχοινι. 

Οινοποιουνται οι στεναγµοι, αρτοποιειται ο Πονος. 
Να κοινωνουν οι Ευλογητοι,να Ζουν εις τον Αιωνα. 



Αντι∆ωρο , ΑντιΦωνο στο Κρατησε τη σιωπη σου, της Νικολετας Μπουντουρη.

13 Μαιου 2012,της Σαµαρειτιδος

Μιλας θολα

Μιλας θολα, δειχνοντας πως πονας. 

Αγαπη ανυσταχτη, το Νοηµα αυγαζει αυτου του Κοσµου. 
Μοιρας, χραµακι Αιγαιωτικο, στο Θολο κρεµασµενο. 

Λεπιδι δικοπο η Μνηµη σου,χαραζει ονοµατα νεκρων
Στο ∆εντρο της Ζωης µας. 
Τρεχουν τα δακρυα, κρυσταλλα, ∆ακρυσταλλα του Πονου. 

Και Λογισµος τριποδιστης, το Χαος γεφυρωνει. 

Αντιστηλωνει τη Νυχτια, Λευκαζει τις Στιγµες µας. 
Σε πετρα γρανιτοπετρα,διοδιο αυλακωνει. 

Κρεµαζει ανεµοσκαλα στα Ακροτατα του Θολου. 

Μας εκκαλει σε Συναξη,Ιαµατικη Σωτηρια. 

Αποψε γευτηκες

Προσεξε, αποψε γευτηκες Μαρµαρωµενη Μοιρα. 

Ταξιδεψες, κι αγκαλιασες µε λευκοβολο βλεµµα. 
Θολα φεγγαρια, αλµυρα, µε Νυχτα καπνισµενα. 
Γλυκεις καηµους που ξεφυλλιζονται, σπρωχνοντας το σκοταδι. 
Λυγµων απικραντων αλµυρων, στης Λησµονιας τους Κηπους. 

Στριφτοπλεξες τα δακρυα σε µαυρο κοµποσχοινι. 
∆ακρυσταλλα του αρχετυπου, Πονου του καθενους µας. 

Ταφτιαξες περιλαιµιο στου Ερωτα τη Χαρη.

Γυναικα στο παραθυρο

Σ ένα παραθυρο που απλωνει χερι ζητιανιας στο Χρονο. 
Κρυβεται η Θλιψη µιας Αναγκης, που µια Ανασα . 
Στεναζει ξεφυλλιζοντας της Νυχτας το Ταξιδι. 

Φιλια σε ακρογιαλα αλµυρα, σφραγιζουνε φυλλαδια επιστροφης. 
Απελπισµενης ∆ιαφυγης από στιγµες λειψες. 
Αποµειναρια αειθυµητα σε λευκοφορο, ∆ιαφανο βωµο. 
Σε κηπο µαγικο, πολυαστρο, που σβηνει το σκοταδι. 
Μεριαζοντας τα ανυσταχτα, κροσσια της Αγωνιας. 
Και αυγαζει κρυσταλλα αλµυρα, φωτοστικτα πετραδια. 

Γυναικα που µεθας

Γυναικα που µεθας µε το φεγγαρι. 
Της Μερας, θαλασσα µου, Μητρα αιωνια. 

Χαραξε το ονοµα σου, στην πλωρη της Ψυχης µου.

Χτισε βωµο διαυγαστη,γηινων και ουρανιων. 

Στιγµων λειψων, που αναπαφασιστες πετρωσανε στο Χρονο. 
Μαρµαρωσαν τη Μοιρα µας, θολωσαν το φεγγαρι. 
Το καπνισαν, το µαγεψαν, το σκορπισαν σε Κηπο. 
Που αλµυρισµενη λησµονια, Ανασα που επιµενει. 
Να ξεκλειδωνει της Ψυχης, τα θολερα υπογεια. 
Και να φωτωνει τα ενκαρδια, αρριφνητα σκοταδια. 

Το Βιβλίο Της Ζωής / Μπουλέκου Μίνα

Βιβλία Άδεια,

έψαχναν θαλπωρή στην ατμόσφαιρα

αναζητούσαν επίμονα

ιστορίες ουσίας

φυλλομετρούσα αγωνιωδώς

σελίδες κιτρινισμένες μαζί τους

Άδειες οι ζωές των ΑΝΘΡΩΠΩΝ

άνευ περιεχομένου

έμοιαζαν με σκευοφυλάκια

διαμελισμένα σώματα

πυρακτωμένα στην κόψη του ατσαλιού!

Ω’ Ψυχή μου !

παλεύεις με τέρατα αξημέρωτα

στα θησαυροφυλάκια αυτού του κόσμου!

περιτριγυρισμένη

σε τόση Ματαιότητα!

σε τόση Αβεβαιότητα!

Έγειρα στον ίσκιο μου

ανέβαλλα επ’ αορίστων

την Αναμέτρηση μαζί σου!

Ερινύες φωλιασμένες

νοσταλγικά περιπλανιόντουσαν

αναζητώντας Δικαιοσύνη!

Από την Ποιητική  Συλλογή "Με τη Ροή του Ανέμου"

Εκδόσεις ΌΣΤΡΙΑ

''Την νύχτα που ήρθανε οι Λύκοι.''

.......................................................................

Ήτανε κρύο,και χιονιάς

την νύχτα που ηρθανε οι Λύκοι.

Oύρλιαζε κολασμένα ο βοριάς σείοντας τα κλαδιά των δέντρων.

Σκούζανε οι γκιώνηδες και τα κλαψοπούλια

κρυμμένα στις φυλλωσιές και στους ίσκιους.

Μάνιαζε και θέριζε το κρύο΄

μα πιότερο έσκιαζε τις καρδιές

ο ερχομός των Λύκων.

Παιδιά της Νύχτας,

ανίερη σπορά του Σκοτάδιού,

με μάτια που καίνε από πυρετό

και σαγόνια που συντρίβουν,

νάτοι!

έρχονται δρασκελίζοντας τα δάση,

με μίσος ξεπροβάλλοντας

μέσα από την ομίχλη...

Μακριά μουσούδια,

αφροί στα χείλη,

γκριζοτρίχιδες και λυσσασμένοι,

αγέλη ολάκερη,στρατός θανάτου.

Τρέξαν αλόφρονες οι χωρικοί στα σπίτια,να κρυφτούνε

την νύχτα που ήρθανε οι Λύκοι.

Σφαλίσανε πόρτες και τα παράθυρα αμπάρωσαν

απέλπισμένοι,να κρατήσουν όξω την Σφαγή.

Νύχια που γδέρνουν ξεδιάντροπα τις γρίλλιες,

μύτες που μυρίζουν ανάμεσ' από τις χαραμάδες,

μάτια που κοιτούν ξελιγωμένα πίσω από κλειδαρότρυπες.

Πέσαν με τρόμο στα εικονίσματα οι χωριάτες

με προσευχες γυρεύοντας να ξορκίσουν το κακό.

Μα,μες στα σπίτια τους οι κόρες τους ανταριασμένες

φωτιά ανάμεσα στα σκέλια νοιώθοντας,

λαχταρούσαν έξω,με τα κτήνη να βρεθούν.

Και πέφτοντας στα τέσσερα,

να σμίξουν με τους Λύκους σε ένωση ανίερη.

Θάνατος και Έρωτας.

Αίμα και Σπέρμα.

Πόνος και Ηδονή.

Μέσα από το ίδιο σκοτεινό αιδοίο

που ξέρασε δαίμονες και ανθρώπους.

Σπάσαν με βία οι πόρτες,

μπήκαν τα θηρία μέσα.

Χόρτασαν σάρκα εκείνη την νυχτιά οι Λύκοι...

ΜΕ ΤΟ ΣΤΥΛ ΤΟΥ Α.Τ.

Η τελευταία χαρά σαπίζει ιδεώδης

Είναι γιατί το θαύμα

ήρθε πίσω απ’ την πλάτη σου

κρατώντας μαχαίρι

Πράγμα

που συμβαίνει σε όσους

γεννήθηκαν με πανικό στα σωθικά.

Ξέρεις

εκείνα τα μικρά στιλέτα αίματος

κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Ώσπου μια μέρα

άρχισε να «χιονίζει αίμα»

και όλοι κρύφτηκαν

σκέπασαν τα πρόσωπά τους

με τα δάχτυλα.

Μάθανε απ’ τις εφημερίδες

πώς στην Γκουστέζα

οι εξατμίσεις

εκδικούνται τα θαύματα

που πλησιάζουν πισώπλατα.

[Τα ακροδάχτυλά σου]

Τα ακροδάχτυλά σου

μικροί δαίμονες φτερωτοί

έδωσαν ξανά πνοή

στο ναρκωμένο σώμα…

Μέσα σε μια στιγμή

μια φλογισμένη διαδρομή

σε κάθε εκατοστό

ανταριασμένης σάρκας…

Λεηλατείς αχόρταγα αδιάκοπα

καταρρίπτοντας κάθε απόπειρα άμυνας…

Αποικία σου η κρυφή μου γή

κουρσεύεις αβίαστα πλέον

και την έσχατη σταγόνα θαμμένης ηδονής της…

Κορμί και ψυχή αιχμάλωτοί κι αυτοί

της δύναμής σου…

Δούλος σου πια ο νους ακολουθεί

πιστά κάθε προσταγή σου…

Υποταγμένη πλέον άνευ όρων

Ισόβια δική σου