Η όμορφη μέρα...

Η όμορφη μέρα θα μπορούσε να διαρκέσει

μες το ημερολόγιο της ψυχής

αν έχεις καθαρό ένδυμα και στην υποδοχή

δυο χέρια αγάπης κι ένα καλωσόρισμα

γεμάτο μέλι.

Εισέρχεται ύστερα ως νυμφίος

μες στην ανάμνηση.

Όταν το θέλει η περίσταση κι η σύμπτωση

ανοίγει τα φτερά της μες στο χώρο σου

γίνεται νέα πρωία

καινούργιος ουρανός για τα πετάγματα

ισάγγελων χαρταετών των είκοσι Μαΐων.

Σχήματα φιλιών

Μικρή επανάληψη στα φροντιστήρια της αγάπης

με τόνους καταδεκτικούς

Γι’ αυτό επανέρχομαι στα εφηβικά θρανία

κι ιχνογραφώ στα περιθώρια των βιβλίων

τα σχήματα φιλιών.

Χωρίς ορθογραφία

Άνοιξε το παράθυρο να μπει του κόσμου η μέρα

οι ζωντανές να σου μιλήσουνε μορφές

να σε γεμίσει με μια ανάσα

το θαύμα της ζωής

κι άφησε την καλλιγραφία των λογισμών στο πρώτο σου

συρτάρι.

Εγώ σε συμβουλεύω να ντυθείς ανάλαφρα

μ’ ένα ζωνάρι χρώματα του ουράνιου τόξου,

να συναγωνιστείς τον άνεμο μες στα τρελά παιχνίδια του

χωρίς προτάσεις σοβαρές

χωρίς ορθογραφία.

Χαρούμενο

Οι συμμαχίες της νιότης πολεμούν στον κήπο μου

Ο Μάης, ο Μάης, χωρίς χειρόγραφα.

Γεωμετρίες του ανέμου και φτερά αρχαγγέλων

κοντά στους χαρταετούς με τα γαλάζια μάτια

σε φευγαλέους αγώνες εξαντλούνται.

Κι άντικρυ το μπαλκόνι των δεκάξι μου Μαΐων,

τα μάτια σου εσένα, αγάπη των χαμένων παραδείσων,

Θεέ μου, τι ωραία η πλάση σου

κι αυτή η καρδιά που πάντα σε σπουδάζει

στις περιπέτειες ήλιου κυπριακού

και στις πανσέληνες ματιές της Αττικής των άλλων ημερών μας.

Η Κυριακή μου

Η Κυριακή μου ξεπετάχτηκε απ’ τα παράθυρα

αγουροξύπνητη, με καθαρή ποδιά,

πήρε τους δρόμους με το πράσινο καπέλο της,

αντάλλαξε χαιρετισμούς πρωτοχρονιάτικους η Κυριακή μου,

χάιδεψε τα μαλλιά του γιασεμιού

και στις χαρούμενες προθήκες

χαμογέλασε η Κυριακή μου,

θυμήθηκε τις φιλαρμονικές παλιών καιρών,

τους εύθυμους περίπατους...

κι έφτασε εκεί που ξεχωρίζουνε οι εχθροί–

στη Λήδρα όλου του κόσμου

κι ας είναι η Λήδρα οδός της Λευκωσίας–

κι απ’ τα σακιά της άμμου, που τα στόλιζε χορτάρι

και μια μικρούλα παπαρούνα,

ψήλωσε το κεφάλι η Κυριακή μου κι είπε

στους άλλους, με την άλλη γλώσσα

και τ’ άλλο πρόσωπο,

τους είπε: «καλημέρα».

η παλιά η Λευκωσία

Η Λευκωσία μας αποδημεί στους χάρτες
σε αταχυδρόμητες φωτογραφίες

απ’ τις ψηλές ταράτσες την κοιτάμε
να ταξιδεύει στην ποδιά του Πενταδάκτυλου.
Μα η άλλη Λευκωσία φυλλορροεί στα στήθη μας
στα βραδινά μας βλέφαρα
η Λευκωσία μας η παλιά
η Λευκωσία μας.

Αμμόχωστος, Αμμόχωστος Μου

Α'

Στο πιο ψηλό κατάρτι του μεσημεριού
κοιτάζω, Αμμόχωστος, τον μυγδαλί σου χάρτη,
τις ημερομηνίες σου καταγράφω στων ανέμων τις μασχάλες
μήπως σε λησμονήσει ο χρόνος να τις πάνε
στα σκαλοπάτια των ανθρώπων, στα λιμάνια μακρινών επαρχιών,
στα γραμματοκιβώτια ξένων σαν ευχές πρωτοχρονιάτικες:
Να μην ξεχνάτε τους αρχάγγελους της Κύπρου
και τις ελληνικές περγαμηνές της.Β'

Στις γεωγραφίες των ουρανών ανακαλύπτω τ' όνομά σου
σαν χαρταετό πανσέληνο της νιότης.
Σηκώνω πέτρα απ' τους αμαξιτούς του χρόνου κι' αντικρύζω
το αρχάγγελό σου βήμα.
Στα ημερολόγια των θαλασσών με ελληνικές τριήρεις
διαβάζω τ' όνομά σου.
Στη σκάλα τ' ουρανού σαν ανεβαίνει ο ήλιος
το περιδέραιο βλέμμα σου κοιτάζω.
Στα δρομολόγια των καθημερινών συμβάντων
μυρίζομαι την παρουσία σου.
Στου κουρασμένου κρεβατιού το μαξιλάρι
το εργόχειρό σου βλέπω.
Αμμόχωστος, Αμμόχωστος, Αμμόχωστός μου.Γ'

Καράβι των θεών η Αμμόχωστος,
ημερονύχτιο θαλάσσιο φως,
ανακοπή στα δρομολόγια των αιώνων
μέσα στ' ανώνυμα τριαντάφυλλα
του μεσογειακού ήλιου
και μες τις πειρατείες των γαλανών ανέμων,
που μεταφέρουνε γραφές απ' τα χαρτιά των Αρχαγγέλων
μ' ελληνικά φωνήεντα,
θητεύει μόνο στ' όνομα:
«Ελευθερία»Δ'

Κι' ο ήλιος πορτοκάλι μέσα στο μαντήλι τ' ουρανού
να πασπατεύει τους μηρούς των καλοκαιρινών ωρών,
θάλασσα θηλυκιά της Αμμοχώστου,
με τα εικοσιένα σου χρόνια τ' αθηναία σου,
μικρέ Σαρωνικέ κι' αγάπη μου,
μηνύματα σου στέλλω και ματιές απ΄τα παράθυρα
των κυκλαδίτικων νησιών,
σε νοσταλγώ στις ώρες της ορτάνσιας
όταν σπουδάζει ο άνεμος στις καλαμιές σου τέχνες μουσικές
στην ηλικία του Απρίλη, του τρελλόπαιδου,
Αμμόχωστος, αγάπη, αγάπη μου...

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

 

Της Κύπρου ερευνητές και των γραμμάτων

της τέχνης και της γλώσσας, συντηρούμε

  το ελληνικό μας φως και πάντα ζούμε

στη μέριμνα των εθνικών πραγμάτων.

...................................

Την επιστήμη υπηρετούμε μόνο.

Σκοπός μας και φροντίδα μας η αλήθεια.

Την υποχρέωση νιώθουμε στα στήθια

και το καθήκον σαν της δάφνης κλώνο.

17 του Νοέμβρη 1973 (Χαράματα)

Πέρα στην πλατιά λεωφόρο
με τα γυμνά δέντρα,
τα φυλλώματα,
προβάλλουν τώρα οι χώροι αδειανοί.
Λιγοστά είναι τα βήματα,
ξέπνοοι οι λογής ήχοι,
αραιοί.

Στάζει τ’ αγιάζι μέσα μας.
Συχάζει η τυραγνοπατημένη πόλη,
η βουερή.

Πέρα απ’ τη μακρινή λεωφόρο
με τα γυμνά δέντρα,
τα φυλλώματα,
πεθαίνει η νύχτα, η φονική.
Αλυχτούνε οι θεριεμένοι σκύλοι
στα περάσματα, όξω απ’ τις κλειστές πόρτες,
καθώς στους τοίχους πληθαίνουν οι σκιές
κι απλώνονται τα γράμματα,
αιμάτινα, θαμπωτικά:
«για τον αγώνα και τη λευτεριά»
«για την πολύπαθη πατρίδα»!
Πίσω απ’ τις μανταλωμένες πόρτες,
βαριανασαίνουν οι καρδιές
π’ ανασηκώσαν τη μεγάλη μέρα!
Ω, Θε μου, κάμε πριν χαράξει
ν’ αστράψουν οι ουρανοί,
χρυσό φως ολούθε ν’ απλωθεί
κάμε, Μεγαλοδύναμε, να ξεχυθεί
ποτάμι ξέφρενο η πνοή,
να λυτρωθεί, η τυραγνοπατημένη πόλη!

εξομολόγηση

Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας,
Και την ψυχή μας, την ψυχή μας.
Δεν έχουν έλεος οι κουβέρτες σας,
Δεν έχουν την ξανθή ματιά του βρέφους μας
Οι προσφορές σας οι εύρωστες.
Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας
Και την κουρελιασμένη μας ψυχή,
Την ψυχή μας, την ψυχή μας…

Δεν θέλουμε όνομα και τίτλους,
Μήτε επιγράμματα.
Δόστε μας πίσω την ψυχή μας
Το μέσα πλούτος μας
Κι ας είναι ελιά το δείπνο μας
Και το νερό γλυφό.
Δόστε μας πίσω τα παιδιά μας
Και την ψυχή μας.