Το κρασί

 
Μπαίνω στο πατρικό μου σπίτι, τρίζει το πάτωμα. 
Δεν αντηχούν σαν άλλοτε τραγούδια,
βήματα δεν βροντούν σέρτικου χορού. 
Προχωρώ λίγο
κι εκεί στο κέντρο υποχωρεί το σανίδωμα. 
 
Τα βάθη με καλούνε, συλλογίζομαι. 
 
Είναι οι τρεις αντάρτες που τα γένια τους
τυλίγουν τα βαρέλια, τα δοκάρια και τις κάνουλες.
 
Στάζουν ακόμη μπρούσικο, κατακόκκινο κρασί 
της μνήμης.
 
Ήρθες, μου λένε μ' ένα στόμα∙ 
πιάσε ποτήρι, μην πάει εντελώς χαμένο το αίμα μας, 
να δοκιμάσεις το κρασί που μας μεθούσε.
 

[Να ζω μακριά σου ..]

Να ζω μακριά σου
Πάνω στ’ αυτιού σου την μικρούλα αχιβάδα
άφησε ο βοριάς δυο κόκκους άμμο.
και στων μαλλιών σου τα σκουρόχρωμα τα φύκια
χάθηκα κι είπα ας σταθώ εδώ χάμω.
Στα βλέφαρα σου στέγνωσε τ’ αλάτι
από τη βουτιά στου αιγαίου την αγκάλη
κι είναι τα στήθη σου ζεστά σαν το μαγκάλι
κι είναι τα μάτια σου λαμπρότερα από αχάτη.
Τα δυο σου πόδια άλμπουρα ανοιγμένα,
με ταξιδεύουν σε πανώριες πολιτείες,
τα χέρια σου κουπιά μαλαματένια κ
ι η αγκαλιά σου καταπράσινες πλατείες.
Νεράκι πίνω από της ζήσης την πηγή
κι ο έρωτας σου στην ζωή με οδηγεί.
Είσαι ο κόσμος που αναζήταγα καιρό,
να ζω μακριά σου πια δεν το μπορώ.

[Ανάμεσα στου κοριτσιού..]

Ανάμεσα στου κοριτσιού τα μάγουλα
και στα ζυγωματικά της γυναίκας,
ορχούμαι μ’ εκρήξεις αλλόφρονες…

Η επώδυνη εγκράτεια δεν μου ανήκει…

Άγρια να με βιάσεις
το νου να κατακτήσεις
έτσι θα μ’ έχεις μόνο..
”Εσύ το πολύ κι εγώ το λίγο” να λες
Τρελά το στόμα
να πεθαίνει κάθε θάνατο
στων οργασμών τo παραλήρημα

Ω ηδονές! Ω ίαμβοι!
Ανάσταση της σάρκας!
μεθύστε άλλη μια φορά τη διψασμένη τρέλα……

Προσευχή

Κύριε,
Για να βρω δρόμο να φθάσω σε Σένα
εντρύφησα σε μύρια όσα γραμμένα.
Όμως απ’ άλλους μονοπάτια χαραγμένα,
στην αναζήτησή μου δεν ταίριαζε κανένα
να μ’ οδηγήσει προς το δικό Σου φως
Κι όσο μ’ ένα πλήθος αμφιβολίες στο νου,
σ’ έψαχνα στα χαμένα
κι εδώ κι αλλού, παντού,
ήλθες Εσύ σε μένα.
Μα ήλθες «εν τω μέσω της νυκτός».

Ίσως να χτύπησες τη πόρτα πολλές φορές
και δεν με βρήκες στο «σπίτι» μου ποτές.
Ίσως ν’ «απουσίαζα» εντρυφώντας στης γης τις ηδονές..
Ίσως και να «κοιμόμουν».
Ίσως, ίσως και να ήμουν ξύπνια εντός
και προς σε Σένα προσευχόμουν.
Με τόσους όμως γύρω μου επίδοξους «ληστές»,
μόνη ήμουν και φοβούμουν,
δεν άνοιξα να δω ποιος είναι ποιος,
που την πόρτα μου χτυπά «εν τω μέσω της νυκτός»
Κι έχασα την πρώτη επαφή μαζί Σου, ατυχώς!

Κύριε,
μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή μου δώσε.
Κι αν τύχει κι έλθεις σε μένα ξανά,
παρακαλώ Σε
μέρα να ξανάλθεις την επόμενη φορά.
Κι επειδή ξέρεις πως είμαι κουφή
βρόντα την πόρτα μου δυνατά
σαν κεραυνός κι αστραπή.
Στο φως της πως Συ είσαι να δω
και μ’ ολάνοικτη αγκαλιά θα Σε υποδεχθώ.

[Πόσο αλλάζουν οι άνθρωπο...]

"Πόσο αλλάζουν οι άνθρωποι, κάποτε καλοί φίλοι, σήμερα κακοί εχθροί/ είναι κι αυτές οι διχασμένες συγκυρίες, που έρχονται τακτικά, με σκιές και φεγγάρια/ δεν θέλω να ξέρω, ούτε να ενσωματωθώ, να δεθώ με την τόση μετριότητα/ θα ακούσω τον ήχο, της μηχανής μου να φωνάζει πάλι, όσο καίγεται στον ήλιο/ μαζί με την μοναδική αγάπη μου, θα σταθούμε για λίγο αγκαλιά, μετά θα τρέξουμε μακριά."

[Κάθησα νύχτα με φεγγάρι γεμάτο ..]

Κάθησα νύχτα με φεγγάρι γεμάτο
που η λάμψη του
γύρεψε τον πόνο των ματιών μου
κι ονειρεύτηκα κάτι απ το χάδι εκείνο.
Μετά μια τη νύχτα
μια το θάνατο κοιτούσα
κι έψαχνα κιμωλία να σε ζωγραφίσω στ΄ άστρα...

η μνήμη είναι λίμνη

Πέντε γράμματα από μόνα τους
Δε σημαίνουν.
Ένα ποίημα από μόνο του δεν ωφελεί.
Πειραματίζεσαι..
Δυο φωνήεντα, τρία σύμφωνα
Κάνουν μαζί τη λίμνη.
Χωρίς να ξέρεις πότε συμφώνησαν να σημαίνουν.

Η λίμνη άλλωστε είναι κίνηση.
Όπως η μνήμη.

[Οι ρυτίδες...]

Οι ρυτίδες μάς μαθαίνουν ανάγνωση.
Η γραμμική αλφαβήτα μας.
Άλφα.
Το σύμβολο της σιωπής.
Ωμέγα.
Η ανταπόδειξη ότι ζήσαμε.

ένας ισχυρισμός [...]

Η αναζήτηση η ίδια.
Αμηχανία, ρευστότητα.
Το φαινόμενο αντανακλά τον καιρό.
Δομημένο σε ιδιόλεκτο.
Αποδέσμευσης.
Αναδόμησης του θανάτου.

Νίκος Καραβέλος (βιογραφικό)

Ο Νίκος Καραβέλος γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από τις Μυκήνες. Είναι δικηγόρος. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε περιοδικά στη Γαλλία και τη Σερβία.

εργα του :

(2012)	Μικρά ονόματα, Γαβριηλίδης
(2009)	Καθώς μικραίνει ο ύπνος, Γαβριηλίδης
(2005)	Αμίρ Αγιάντ, Γαβριηλίδης