Το πλοίο είχε όνομα "Πατρίδα"

Το πλοίο είχε όνομα "Πατρίδα",
με ναύτες και στρατιώτες φεύγεις αύριο.
Αποσκευές σου μόνο μια σφραγίδα
και το φιλί που σου' δωσα στο Λαύριο.

Για τα νησιά που πας και δεν γυρίζεις
απόβραδο σε πήρανε την Κυριακή
κι έμεινα μόνη μου να μουρμουρίζω
πως θα'ναι οι μέρες μου μια μαύρη φυλακή.

Πάρε μαζί σου μια φωτογραφία
και τ' άσπρο που σιδέρωσα πουκάμισο.
Εγώ θα φύγω για την επαρχία
κι εσύ για της πατρίδας τον παράδεισο.

Ορφέας Περίδης (Τραγουδοποιός)

Ο Ορφέας Περίδης γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1957 στην Αθήνα και είναι τραγουδιστής και μουσικοσυνθέτης. Σπούδασε Αρμονία και κλασσική κιθάρας. Η πρώτη του συμμετοχή σε δισκογραφική δουλειά συναντάται το 1989 στο δίσκο του Νίκου Παπάζογλου "Σύνεργα" με τρία τραγούδια:

•  Μάτια μου 
• Φεύγω 
• Θάνατο θέλω τραγικό

που λειτούργησαν καταλυτικά αφού έγιναν αποδεκτά από το κοινό. Αργότερα το 1991,  στους Αγώνες τραγουδιού της Καλαμάτας, πήρε το τέταρτο βραβείο με το τραγούδι "Ο Ρομπέν των καμένων δασών". 

Το έτος 1993 κυκλοφορεί τον πρώτο δίσκο: Αχ ψυχή μου φαντασμένη, που περιλαμβάνει τραγούδια που τον καθιέρωσαν όπως : Φωτοβολίδα, Ζηλεύει η νύχτα κ.ά. 

Τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε ο δεύτερός του δίσκος, με τίτλο Καλή σου μέρα αν ξυπνάς. Ο δίσκος αυτός περιλαμβάνει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια που έχει γράψει όπως: Αχ να σε δω και το "Κάτι μου κρύβεις".

Το 1998 συμμετείχε στο δίσκο του Μανώλη Λιδάκη, Ο ήλιος του Γενάρη, για τον οποίο συνέθεσε κάποια από τα τραγούδια. Ακουλουθεί ο τρίτος δίσκος Για πού το 'βαλες καρδιά μου, το 1999, που περιλαμβάνει το γνωστό Υλαγιαλή και το ομώνυμο του δίσκου. 
Αργότερα ασχολήθηκε με την μουσική για Θέατρο και χαρακτηριστικές είναι οι δουλειές του για τα έργα : 

• "Αγγέλα" του Γιώργου Σεβαστίκογλου σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη και 
• "Ο Πειρασμός" του Γρηγορίου Ξενόπουλου σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη. 

Το 2001 κυκλοφόρησε ένα πρωτότυπο δίσκο ξεφεύγοντας από την πεπατημένη, για παιδιά. Ο τίτλος:Στο πρώτο-πρώτο πέταγμα. 

Δύο χρόνια μετά, το 2003, έχοντας στην πλάτη μουσικές εμπειρίες, σε μια περίοδο ωριμότητας δημιουργεί τον δίσκο: Τι θα πει ζωή,

Την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το δίσκο Απ' το παράθυρο κοιτώ, σε συνεργασία με δύο σπουδαίους τραγουποποιούς :του Σωκράτη Μάλαμα και του Διονύση Σαββόπουλου. 

Το 2007 κυκλοφορεί τον δίσκο:  Κάποιον αγαπάει ακόμα

Οι στίχοι του χαρακτηρίζονται από μια έντονη λυρικότητα, παραμυθένιες εικόνες που ταξιδεύουν τον αναγνώστη, ενώ η μουσική επένδυση τους, λειτουργεί ως βάλσαμο

η δισκογραφία του Ορφέα Περίδη

• 1993 Αχ ψυχή μου φαντασμένη
• 1996 Καλή σου μέρα αν ξυπνάς
• 1999 Για πού το 'βαλες καρδιά μου
• 2001 Στο πρώτο-πρώτο πέταγμα
• 2003 Τι θα πει ζωή
• 2004 Απ' το παράθυρο κοιτώ
• 2007 Κάποιον αγαπάει ακόμα
• 2009 LIVE και με τους φίλους του
• 2011 Ονειροπόλων Μόχθοι 

=================================================================== 

ΑΧ ΝΑ ΣΕ ΔΩ

Από τα βάθη της ψυχής
κι από του νου τα ύψη
απ’ το βυθό της θάλασσας
ως τις βουνοκορφές
ψάχνω να σε βρω
Μια σφαίρα υγρή γύρω απ’ τη γη
μια ουράνια δεξαμενή
εκεί που λούζονται οι ψυχές
πριν να χαθούν στο σύμπαν
με ένα πήδο ένα πρωί
να μπω με μια βουτιά εκεί
απ’ τον βυθό, απ’ τον πάτο
να δω τα πάνω κάτω
να βρω όλα τα χαμένα
ίσως να βρω κι εσένα
Αχ, να σε βρω, αχ, να σε βρω
μόνο για λίγο να σε δω
ν’ ακούσω τη σκιά σου
να μου φωνάζει γεια σου
Ακούς στα δέντρα τα πουλιά
άνθρωποι είναι με φτερά
που φέρνουν τα μηνύματα
από τον άλλο κόσμο
Φυσάει αέρας στα κλαδιά
μου απαντούν ψιθυριστά
κι αυτό που ψάχνεις θα στο πουν
τα πιο βαθιά πηγάδια
Έψαξα γη και ουρανό
μια περπατώ και μια πετώ
στων δύο κόσμων το κενό
να βρω την χαραμάδα
Στα βάθη των ωκεανών
ακούω τον ήχο των σεισμών
κι από την γη που άνοιξε
περνάω στον κάτω κόσμο
να βρω όλα τα χαμένα
ίσως να βρω κι εσένα

============================================================================


ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ 

 Κάτι μου κρύβεις
την καρδιά σου δε μ’ ανοίγεις
κι όλο περνάει απ’ το μυαλό μου το κακό

Πες μου τι τρέχει
η καρδιά μου εμένα αντέχει
ό,τι κι αν πεις δε φταις εσύ, ούτε κι εγώ

Πες μου αν άλλον αγαπάς πες μου αν σε χάνω
εγώ θα γράψω ένα τραγούδι παραπάνω
δε θα μίλάνε οι στίχοι για γυναίκες σκάρτες
για κείνες που κρατάνε τις καρδιές σαν κάρτες

Κι αν βρήκες άλλον ν’ αγαπήσεις κι αν σε χάσω
θα βγω στους δρόμους και δεν ξέρω πού θα φτάσω
σε μέρη άγνωστα μονάχος θα γυρνάω να τραγουδάω

Στα όνειρά μου, δοκιμάζω την καρδιά μου
σε βλέπω σ’ άλλη αγκαλιά να ξενυχτάς
κι όλο μου λείπεις
είσαι δίπλα μου και λείπεις

Πες μου αν άλλον αγαπάς πες μου αν σε χάνω
εγώ θα γράψω ένα τραγούδι παραπάνω
δε θα μίλάνε οι στίχοι για γυναίκες σκάρτες
για κείνες που κρατάνε τις καρδιές σαν κάρτες

Κι αν βρήκες άλλον ν’ αγαπήσεις κι αν σε χάσω
θα βγω στους δρόμους και δεν ξέρω πού θα φτάσω
σε μέρη άγνωστα μονάχος θα γυρνάω να τραγουδάω

Κάτι μου κρύβεις
την καρδιά σου δε μ’ ανοίγεις
κι όλο περνάει απ’ το μυαλό μου το κακό

==========================================================

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

 Τον ήλιο το φεγγάρι τη θάλασσα
ρωτάω μην την είδαν αντάμωσαν
κι ο ήλιος μου απαντάει απ’ το βουνό
θα φέξω όλο τον κόσμο και θα τη βρω

Μου λέει το φεγγάρι και μου γελά
στης μάνας της κοιμάται την αγκαλιά
εγώ θα την ξυπνήσω όταν τη δω
εμένανε μ’ ακούει σαν της μιλώ

Κι η θάλασσα μου λέει απ’ τα βάθη της
εσύ θα `σαι για πάντα η αγάπη της
τα κύματα θα στείλω του ωκεανού
να παν να της δροσίσουν καρδιά και νου

Κι η θάλασσα μου λέει απ’ τα βάθη της
εσύ θα `σαι για πάντα η αγάπη της
εγώ όλα τα ενώνω να σε χαρώ
τα δυο τα κάνω ένα γη κι ουρανό

=================================

 ΦΕΥΓΩ


 Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά
παίρνει φωτιά και ξημερώνει
στη τελευταία ρουφηξιά
παίρνω όρκο να τελειώσει πια
ό,τι τελειώνει.

Μπαίνω στο τρένο την αυγή
για να με βρει σε άλλο μέρος
η μέρα ετούτη που θα μπει
να με γλιτώσει από κει
που ήμουνα ξένος.

Φεύγω, φεύγω, κάθε μέρα φεύγω
μέτρο μέτρο, όλο πιο μακριά
φεύγω, φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω,
στη καρδιά μου όλο πιο κοντά.

Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως
και κάνω ανάκριση μονάχος,
ο χωρισμένος μου εαυτός
είναι που χώρισε το κόσμο
από λάθος.

Άραγε τι να φταίει τι
που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο,
και να ‘ναι η λησμονιά αυτή
που ανοίγει πόρτες το πρωί
στο πρώτο χτύπο.



 

Τα ευζωνάκια

...

Ένα μικρό Τουρκόπουλο

Ένα μικρό Τουρκόπουλο (2)
Μικρό διαβολεμένο
Μια Ρωμιοπούλα κυνηγά (2)
Γυναίκα να την πάρει
Κι η κόρη από το φόβο της (2)
Κι από την αντροπή της
Τα πλάγια-πλάγια έπαιρνε (2)
Και στον Αη Γιώργη βγαίνει
Βόηθα σ' με Αη Γιώργη μ' βόηθα σ' με (2)
Να μη με πάρει ο Τούρκος
Θα φέρει αμάξια το κερί (2)
Φορτώματα το λάδι.

 (Δημοτικό τραγούδι της σκλαβιάς)

Μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες

Μαύρη, μωρέ, πικρή ζωή που κάνουμε
Μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες, εμείς
οι μαύροι κλέφτες
Ποτέ, μωρέ, ποτέ μας δεν αλλάζουμε, ποτέ μας δεν αλλάζουμε
και δεν ασπροφορούμε
Όλη, μωρέ, όλη μερούλα πόλεμο
Όλη μερούλα πόλεμο το βράδυ καραούλι, το βράδυ καραούλι
Κοντά, μωρέ, κοντά, στα ξημερώματα
Κοντά στα ξημερώματα γυρίζω να πλαγιάσω, γυρίζω να πλαγιάσω
Το χε- μωρέ, το χέρι μου προσκέφαλο και το σπαθί μου στρώμα, και το σπαθί μου στρώμα
Το κα'μωρέ, καριοφίλι μ΄αγκαλιά
Τι καριοφίλι μ΄ αγκαλιά σαν το παιδί την μάνα, σαν το παιδί τη μάνα.

Ελλάδα μας γλυκειά

Ελλάδα μας γλυκειά
τρισδοξασμένη εσύ,
που ήσουν τίποτε στη γη,
σαν ήλθε όμως η στιγμή
πετάχτηκες ορθή.


Με χρόνια, με καιρούς
ζωσμένη το σπαθί
εσκόρπισες το άγιο φως
εκεί που σκλάβος αδελφός
επρόσμενε σκυφτός.


Μα πέρα στη σκλαβιά
στον ξενικό ζυγό
στενάζουν κι άλλα σου παιδιά
και καρτερούνε λευτεριά
Ελλάδα μας γλυκειά.

Έχε γειά, καημένε κόσμε

Έχε γειά, καημένε κόσμε
Έχε γειά, γλυκιά ζωή, έχε γειά γλυκιά ζωή
Κι εσύ, δύστυχη πατρίδα
Έχε γειά παντοτινή, έχε γειά παντοτινή
Έχετε γειά, βρυσούλες, λόγγοι, βουνά, ραχούλες (δίς)
Στη στερία δε ζει το ψάρι
Ουτ΄άνθος στην αμμουδιά, ούτ΄άνθος στην αμμουδιά
Και οι Σουλιώτισσες δε ζούνε
Δίχως την ελευθερία, δίχως την ελευθερία
Έχετε γεια...
Σαν να πάν΄ σε πανηγύρι
Σ΄ανθισμένη πασχαλιά, σ΄ανθισμένη πασχαλιά
Μες τον άδη κατεβαίνουν
Με τραγούδια με χαρά, με τραγούδια με χαρά
Έχετε γειά...

Περήφανοι όλοι

Ήταν μαζεμένοι όλοι μία βραδιά
και στο τζάκι έκαιγε η φωτιά
μέσ' τα μάτια τους φαινόταν καθαρά
πως για αυτούς τα χρόνια ήταν σκληρά.
Περήφανοι όλοι με γενναία καρδιά,
πολεμούσαν για τη λευτεριά.

Όλοι τους καπεταναίοι κι αρχηγοί,
ήταν κλέφτες και αρματολοί,
ποτέ τους δε σκεφτόταν φόβος τι θα πει
και το βόλι ας έπεφτε βροχή.
Περήφανοι όλοι με γενναία καρδιά,
πολεμούσαν για τη λευτεριά.

Και τώρα μιλούσαν πάλι για τα παλιά,
καθισμένοι γύρω απ' τη φωτιά.
Πάνω που μιλούσαν για παλικαριές
κι είχαν δυναμώσει οι φωνές,
θυμήθηκαν τ αδέρφια τους που χάθηκαν,
πολεμώντας και πικράθηκαν.
Περήφανοι όλοι με γενναία καρδιά,
πολεμούσαν για τη λευτεριά.

Για αυτή πολεμήσανε και έφτιαξαν παιδιά,
για να ζήσουν μέσ' τη λευτεριά.
Και βγήκαν λεβέντες με γενναία καρδιά,
σαν τους πατεράδες τους κι αυτά,
και πάνω σ' αυτή τη σκέψη ήσυχοι πια,
κοιμήθηκαν για παντοτινά.
Περήφανοι όλοι με γενναία καρδιά,
πολεμούσαν για τη λευτεριά.

μπαλάντα

Ένα ομοίωμα του έρωτα ήσουν…
μέσα σε μια ατέλειωτη σιωπή
Μια νεκροζώντανη ελπίδα...
μου σιγοψιθυρίζει το ρέκβιεμ μιας προκατασκευασμένης ευτυχίας
ένας επαναλαμβανόμενος γλυκός θάνατος
Μαγικός φαντάζει ο χειμώνας της ψυχής σου…
κι ας κόβει με κάλπικα φιλιά την ανάσα μου…
Ένα παράθυρο στον Άδη το βλέμμα σου… η τελευταία πράξη
Πάλι θα γράψω κάτι για σένα…
Άλλη μια μπαλάντα στη φωτιά…

Εξάσφαιρη σιωπή...Ξεχασμένη ανάσα

Ξεχασμένη ανάσα απάνεμη
μαγγώνεται σε ξεχαρβαλωμένους μεντεσέδες
στροφικά η κάθε εκπνοή και κάπου στα μισά...
τεντώνει φτερούγες κολοβές και εξημερωμένες
αργοπορώντας στα ξέφτια της ομίχλης
που αναδύεται παλμικά σαν μαρμαρυγή της ανερχόμενης νύχτας
από τα μολυβένια ρίγη μιας θάλασσας φυλλοβολίας

ξέπνοα η παραίτηση σου δαγκώνει χείλη μελανά
ξαποσταίνει σε σκέψεις βουλιμίας υποθαλπόμαστε...
κάτω από τις φτερούγες τις σπασμωδικές γλάρων σκουπιδοφάγων

το βλέμμα στοιχειώνεται και φθίνει στη φθίση
της αγέλαστης εικόνας ενός παροπλισμένου καϊκιού
μέσα στο στρατόπεδο των εξαϋλωμένων ψυχών
πίσω από τα σύρματα και την βουβή σκουριά των βράχων
αντίκρυ η ρυπαρή αγκαλιά της αρμυρής πεταλούδας
και όμως η αλήθεια αυτή κρέμεται σαν μαχαίρι στα δόντια

καΐκι ανάπηρο κορμί που το κατάπιαν λέπια
αφέθηκε να ριζώσει στον χείμαρρο της πέτρας
φερόμενο υλικό ξιπασμένη άγονη κραυγή
δεν θα αγγίξεις το κόχλασμα της πιο πηχτής ασφαλτικής θάλασσας
μόνο κάτι από το βλέμμα αν ξεκολλήσει
και η εξάσφαιρη σιωπή του ανασασμού σου
ραγίσει την λάσπη των καιρών μες την υδαρή πνοή σου
το ψυχορράγημα της αυτουργίας σου τουλάχιστον...
θα σε φέρει μέσα σου...κοντά μου