εισαγωγή

Θεού πληρότης. Ο καφές μου, το τσιγάρο,
η κλινική που κάθε βράδυ με σταυρώνει
σ’ ενός τα χέρια, που κοιμάται στο τιμόνι.
Το μάννα εξ ουρανού που αρνήθηκαν να πάρω.

Ο τρόμος. Ο στρεβλός εφιάλτης. Ο ιδρώτας.
Μια ρίμα που σφυρίζει, βρίζει κι επιμένει
να’ ρθη γραφή μου, για να βγη ολικώς σβησμένη.
Ο έσω Καιάδας που τον δρόσιζ’ ο Ευρώτας

Σ’ ένα παράθυρο ανοιχτό, τ’ ανάστημά μου
αθώο, φυλλομετριέται μ’ ύφος ακακίας.
Θα εμψυχωθή στον κερασφόρο της κακίας
να σκούξουν τίποτε, επί εκτάσεως άσπρης άμμου.

Η ώρα κυλάς. Διαβάζω μιαν εφημερίδα˙
με δίχως τίτλους, γράμματα, μαντάτα, ελπίδα.

Χ

Και πάντα να ψυχορραγής τέσσερις το πρωί σκληρά χαράματα κοντά,
σε μιαν ολάδεια σάλα ψυχιατρείου˙

μ’ έναν φραπέ σε πλαστικό ποτήρι σύντροφό σου και παρηγοριά,
με φώτα πετρωμένα ηλεκτρικά να σε ρυθμίζουν˙

με την ρωγμή στο πρόσωπο και βουρκωμένα μάτια˙
και μήτε κάποιας το κορμί, και μήτε κάποιας τ’ όνομα˙

μόνον τα ηλίθια παράθυρα, άψυχα και απαθή, να σε παρατηρούνε,
χωρίς κουβέντα και φιλία, με δίχως καν εχθρότητα˙

ξάφνω, σώμα φωτός δειλή σκιά κρυφοπερνώντας,
χάραξε το αμετάβατο σκοτάδι —πια καταδικό μου.

Λουλούδι

Και πως να σε αγγίξω.
Έτσι που στέκεις
περήφανο
ονειροπόλο, καθώς
τα ολόδροσα
φύλλα σου,μια τεραστία
βεντάλια
απλώνουν στο κενό.
Δεν θέλω να
χαλάσω την απλότητά σου.
Με ένα άρωμα μαγικό
πνιγμένο,σε κάθε μου
ανάσα,να γιομίζεις
τα μέσα μου,
συναισθήματα. Αγγίζεις
τον ουρανό,
τόσο απαλά,που λες,
ότι μαζί με
πλουμιστά σου πέταλα,
πετάω μαζί σου,σε ταξίδια,
πέρα από του ωκεανούς
πιο πάνω από τα σύννεφα
ως εκεί, που το
απέραντο γαλάζιο,σε σμίξη
με τα δικά σου χρώματα,
κάνουν το όνειρο αληθινό.
Γιατί είσαι αληθινό.
Τόσο, όσο στην κάθε μέρα μου,
σου λέω καλημέρα,
καθώς ευωδιάζεις,
στην αυλή του σπιτιού μου.

Και εκεί που έλεγες νύχτωσε

"Και εκεί που έλεγες νύχτωσε πάλι, η ζωή άρχιζε ανανεωμένη τα παιχνίδια της/ περίπλοκη σχέση των συναισθημάτων, με τα σκοτάδια κάθε μορφής και τα αδιέξοδα/ ακόμα και στο ημίφως, κάποια καρδιά συνεχίζει αναστατωμένη να αμύνεται στις ανάγκες της/ άλλοτε δίνεται νικημένη σε ότι αγάπησε, κλέβοντας και το τελευταίο ελεύθερο συναίσθημα μέσα της."

η αράχνη

Οι δισταγμοί, οι φόβοι και οι αποτυχίες
παραμερίζονται αναπάντεχα
σ' ένα αέναο παιχνίδι χωρίς κανόνες.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει
ένας νικητής και πολλοί ηττημένοι.
Η προσμονή, η απελπισία και η αγωνία
μεγεθύνονται χωρίς προηγούμενο
αφού κανείς δε γνωρίζει τι θα του συμβεί.
Το μόνο που μπορεί να κάνει
είναι να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του.
Οι ζήλιες, οι έχθρες και οι αλληλοκατηγορίες
αυξάνονται με απίστευτο ρυθμό,
καθώς οι πάντες μιλούν συνωμοτικά
και υποπτεύονται ο ένας τον άλλο
χωρίς να μετανιώνουν για τα λάθη τους.
Η ποίηση υφαίνει τον ιστό της.
Τα περιθώρια στενεύουν.

(Ο έρωτας είναι ένας οδοστρωτήρας....)

Ο έρωτας είναι ένας οδοστρωτήρας

που ισοπεδώνει τα πάντα στο διάβα του.

Αν του αντισταθείς, θα σε κάνει να το μετανιώσεις.

Κι αν ενδώσεις, θα υποφέρεις αφόρητα όταν τον χάσεις.

Τελικά τι είναι προτιμότερο;

Να βουτήξεις στο ηφαίστειο και να σε κάψει η λάβα

ή να στέκεσαι αιωνίως πάνω στον κρατήρα;

γενεαλογικό δένδρο

στη Στέλλα Κ.

 Στο μυαλό σας κατασκευάσατε ένα πρότυπο.
Όλη μου τη ζωή προσπαθώ να ανταποκριθώ
στις προσδοκίες σας. Αλλάζω πρόσωπα, φί­-
λους, εραστές αναζητώντας τον ιδανικό συν­-
δυασμό. Κι όμως το μόνο που ακούω είναι επι-
κρίσεις και κοινότοπες συμβουλές. Ένας φαύ­-
λος κύκλος από παράλογες απαιτήσεις και α-
πογοητεύσεις. Ίσως να με χαρακτηρίσουν αχά- ­
ριστη, μα δε γίνεται αλλιώς. Θα κόψω από τη   ρίζα 
το γενεαλογικό μου δέντρο.

η κόκκινη Αφροδίτη βουλιάζει

Οι σκιές περιστρέφονται αργά.
Έχουν vinyl και φωσφοριζέ περίγραμμα.
Συνομιλούν μεταξύ τους ψιθυριστά
και περιπαίζουν η μια την άλλη.
Γελούν σπάνια και μιλούν σπαστά ελληνικά.
Καπνίζουν βαριεστημένα και περιμένουν τη σειρά τους.
Στο βλέμμα τους συνυπάρχουν ο κυνισμός,
η μελαγχολία και η εγκαρτέρηση.
Προσφέρουν τη σάρκα τους σε κομήτες και βδέλλες,
αρκεί να τηρούνται οι προϋποθέσεις.
Όταν περάσουν έξι μήνες
θα μεταφερθούν σε άλλο πύργο.

μια ιδιότυπη φυλακή

Εδώ και μήνες είμαι φυλακισμένη.
Είναι εντελώς αδύνατο να δραπετεύσω.
Όπου κι αν πάω, το φορτίο μου με βαραίνει
και δεν παραλείπει
να μου θυμίζει διαρκώς την ύπαρξή του.
Το ξέρω πως εγώ το διάλεξα
αλλά δεν μπορώ να το υπομένω άλλο.
Θέλω να πάψω, έστω για μια μέρα,
να ασχολούμαι μαζί του
και να ανησυχώ διαρκώς γι’ αυτό.
Ζαλίζομαι... τα πόδια μου δε με κρατούν πια.
Πέφτω... αιμορραγώ ακατάπαυστα.
Η φυλακή μου γκρεμίζεται από μόνη της.
Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι
τη γαλήνη της ψυχής.

(Η πέτρα είναι ...)

Η πέτρα είναι αίτημα
εμού του ακατασκεύαστου.
Αυγούλα φως κι όλα μάτια γίνονται.
Σταγόνα τριαντάφυλλο οπλισμένη
και στ’ ανοιχτά και στα κλειστά όπου πέφτει
κελαηδισμός, κλαρί, φτεράκισμα                                                    
συνομιλία κορυφών με θεωρία.
Στον αέρα το γεράκι
κόβει ορθά το Σύμπαν
ο τόπος στύβεται
κάτι στο νου να δώσει.
Έλα λοιπόν λυδία λέξη,
ποίημα μονοστάγονο
δαιμόνιο μέλλον.