Ο ήχος του βιολού φωνήεντα σκορπίζει,
δύο α κι ένα ω φωνάζουν σ' αγαπώ.
Η νύχτα αναστενάζει
πώς να φροντίσει έναν έρωτα;
Τα άστρα της σκορπίστηκαν,
κρεμάστηκαν τα φωνήεντα
σε κάτι όνειρα ξεχασμένα.
Δυσκόλεψε ο κόσμος
οι όρκοι καταπατήθηκαν,
δύο α κι ένα ω, στάχτη έγιναν.
Τα έπνιξαν τα σύμφωνα,
ο ήχος του βιολιού σώπασε πια.
Και το δοξάρι στο πρόσταγμά του,
ονειρεύεται φωνήεντα να ξεκρεμάσει
κάτω από το μπλε του ουρανού.
Κάτω από το θόλο του στεκιού μας
του παραδείσου το κλειδί μας.
©Νίκη Σκουτέρη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου