Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Παυλίνα Παμπούδη



Κι αυτό το κάτι
Γρατσουνά τον ύπνο μου
Τώρα που ξαφνικά όλα τα εννοώ
Και τ’αντέχω -
(Αμέσως, ξημερώνει.
Γίνονται σωροί στάχτης τα βουνά
Ένας αναίτιος άνεμος σηκώνεται)
Τό θά
του θανάτου θάλλει
Στο βάθος καθώς
Ένα χι
Από ψυχή
Βήχει απαρηγόρητα -